Πολιτική Δήλωση της Αγγελικής Σπυροπούλου στην δίκη για το σχέδιο απόδρασης της ΣΠΦ

Πολιτική Δήλωση της Αγγελικής Σπυροπούλου στην δίκη για το σχέδιο απόδρασης της ΣΠΦ
«Η δικαιοσύνη γεννήθηκε τη στιγμή που χάσαμε τον έλεγχο επάνω στις ζωές μας»
(BrunoFilippi)

Η πολιτική μου υπόσταση και συνείδηση δεν θα μου επέτρεπαν ποτέ να βρεθώ «απολογούμενη» μπροστά σε μια στημένη παρωδία, όπως αυτή που διαδραματίζεται το τελευταίο διάστημα σε αυτήν εδώ την αίθουσα, γι αυτό το λόγο τα όσα θα πω κινούνται σε καθαρά πολιτικό και όχι δικονομικό επίπεδο. Η πολιτική δράση ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει με βάση τον ποινικό κώδικα συνεπώς σε καμία περίπτωση εσείς, τόσο σαν άτομα όσο και σαν θεσμός, δεν είστε σε θέση να την κρίνετε.
Ως αναρχικοί που τασσόμαστε ενάντια στο κράτος οφείλουμε να εναντιωνόμαστε και στους νόμους που το υποθάλπουν και που δικαιολογούν την ύπαρξη του.
Τι είναι όμως το δίκαιο;
Τίποτα παραπάνω από ένα σύμπλεγμα κανόνων που ορίζουν το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο. Είναι ένας «οδηγός» κοινωνικής συμπεριφοράς που αποσκοπεί στην επιλογή της υποταγής και στη διατήρηση της εξουσίας μέσω του φόβου των κυρώσεων για κάθε παρέκκλιση από το επιτρεπτό, από το νόμιμο…
Είναι «δίκαιο» οι τράπεζες να αποτελούν τους παγκόσμιους τοκογλύφους, είναι όμως «άδικο» να τις τινάζεις στον αέρα με μια γερή δόση εκρηκτικών. Τότε μετονομάζονται σε «κοινωφελή ιδρύματα» και η δικαιοσύνη σας μοιράζει ισόβια…
Είναι «δίκαιο» οι κυβερνήσεις να βομβαρδίζουν σωρηδόν αμάχους στα πλαίσια των κατά τ’άλλα «ανθρωπιστικών» τους πολέμων, είναι «άδικο» όμως να εκτελέσεις αυτούς που ευθύνονται για τον θάνατο χιλιάδων…
Ένα παιχνίδι των λέξεων που διαμορφώνει το συλλογικό φαντασιακό ανάγοντας το δόγμα του «νόμου και της τάξης» σε ύψιστη αρετή, με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση του υπάρχοντος εξουσιαστικού συστήματος.
Ο κόσμος της κυριαρχίας τον οποίο προστατεύετε και συντηρείτε, προωθεί ή καλύτερα επιβάλλει μια συστηματοποιημένη ζωή οι εκφάνσεις της οποίας δυναστεύουν, υποδουλώνουν και περιορίζουν τις δυνατότητες της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι συμπεριφορές , οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι σχέσεις, μεταφέρονται σε μηχανικές διαδικασίες που διαμορφώνουν αυτό που αποκαλείται ομαλότητα ή κοινωνική νόρμα. Ο τρόπος ζωής που μου προτείνετε συνοψίζεται σε μια άθλια επαναληπτικότητα, προδιαγεγραμμένη και χωρίς ανατροπές. Μια βαρετή πορεία μιας ανούσιας ύπαρξης που απλά περιμένει να τη διακόψει ο θάνατος.
Εγώ όμως δεν χωράω στο κόσμο σας. Δεν αντέχω αυτή την απόλυτα οργανωμένη πλήξη του.
Είναι εκείνες οι στιγμές το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθείς όπου καπνίζεις το τελευταίο τσιγάρο και κάνεις την αποτίμηση της μέρας που πέρασε. ..Ο καπνός μπερδεύεται με τις σκέψεις σου και στην τελευταία τζούρα καταλήγεις… Η μέρα σου δεν ήταν αρκετή… Η αίσθηση του ανικανοποίητου σε κατακλύζει και σου κόβει την ανάσα… «Δεν μπορώ να ζήσω έτσι…» «Δεν θέλω να ζήσω έτσι». Σε παίρνει ο ύπνος ενώ στο μυαλό σου επαναλαμβάνονται τα λόγια…
Η νέα μέρα έρχεται να σε φέρει αντιμέτωπο  με την πραγματικότητα και έχει έρθει η ώρα να κάνεις τις επιλογές σου… Εγώ από την επιβίωση επέλεξα να ζήσω… Αντί για την ασφάλεια της κανονικότητας επέλεξα να ξεκινήσω ένα ταξίδι προς το άγνωστο των πιθανοτήτων όπου κάθε στιγμή κρύβει τη δική της έκπληξη. Εκεί όπου η ένταση έρχεται να αντικαταστήσει την υποτονικότητα.
Η ανάγκη που καίει μέσα μου να αρνηθώ την ομοιομορφία που η νομιμότητα σας επιτάσσει με οδήγησε σε μια διαδικασία διαρκούς εξέγερσης για την απόδραση από τα τόσο στενά όρια μιας κοινωνίας-φυλακής. Σε αυτή διαδρομή ο χρόνος μηδενίζει. Τα ρολόγια μας σταματούν τη στιγμή της επίθεσης. Δεν χρειάζονται πια «αφορμές». Πάψαμε να υπολογίζουμε τα «πρέπει». Το κόστος, τις συνέπειες…
Ο σκοπός είναι ένας, να μεγιστοποιήσουμε την απειλή, να δημιουργήσουμε έναν επικίνδυνο εσωτερικό εχθρό που θα χτυπά στην καρδιά του συστήματος σας. Ο δρόμος αυτός είναι μοναχικός και συχνά σε φέρνει αντιμέτωπο με τον ίδιο σου τον εαυτό, με τις δικές σου, προσωπικές, αντιφάσεις. Είναι ένας πόλεμος που ξεκινά από μέσα σου και ξεχύνεται ορμητικά ενάντια σε κάθε έκφανση του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου σας. Στον πόλεμο αυτό που ως αναρχικοί έχουμε κηρύξει εναντίον σας και δεν το αρνηθήκαμε λεπτό- δεν υπάρχουν ουδέτερες στάσεις.
Οι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, παρά την πολύχρονη αιχμαλωσία τους, δεν υποχώρησαν. Αρνήθηκαν να σκύψουν το κεφάλι και να φιλήσουν το σταυρό της μετάνοιας. Υπερασπίστηκαν στο ακέραιο και με αξιοπρέπεια την αναρχική τους υπόσταση. Παρότι, λοιπόν, δεν είμαι μέλος της Συνωμοσίας, μας συνδέει η κοινή πολιτική συνείδηση. Μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, τις ίδιες ιδέες και το ίδιο πάθος για ελευθερία. Η πολιτική συγγένεια που μας συνδέει δεν θα μπορούσε παρά να με κάνει να σταθώ αλληλέγγυα δίπλα τους.
Η αλληλεγγύη δεν είναι απλώς συναισθηματικά φορτισμένη λέξη. Η αλληλεγγύη χαράζει εξεγερτικές κατευθύνσεις και αποτρέπει τη λήθη από το να γίνει η ταφόπλακα των αιχμαλώτων συντρόφων. Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που γεννιέται η συνενοχή. Ποια θα μπορούσε να είναι αυθεντικότερη και ειλικρινέστερη ένδειξη αλληλεγγύης προς αυτούς τους συντρόφους από το να συμβάλλω ηθικά και πρακτικά στο σπάσιμο της αιχμαλωσίας τους; Μόνο περήφανη μπορώ να νιώσω που συμμετείχα στην απόπειρα απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και κανένα δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να κρίνει την επιλογή μου.
Η φυλακή, άλλωστε, είναι μια στάση για όποιον αποφασίσει να οπλίσει τις επιθυμίες και τις αρνήσεις του. Κι εδώ αρχίζουν οι αντιφάσεις… Εμείς που αγαπάμε τόσο πολύ την ελευθερία είμαστε εγκλωβισμένοι στο τσιμέντο… Εμείς που αγαπάμε τη ζωή με πάθος φλερτάρουμε με τον θάνατο κάθε λεπτό. Αν η φυλακή έχει ως στόχο να μας « εξημερώσει», μάθετε πως οι τοίχοι και οι κλειδαριές μας τρέφουν με οργή και η όρεξη για εκδίκηση μεγαλώνει… Μπορούμε να αποτύχουμε, δεν μπορούμε όμως να υποταχθούμε… Δεν πρόκειται για την αρχή και σίγουρα ούτε για το τέλος μιας ιστορίας αλλά για την διαδρομή κι εκεί είναι που βρίσκεται όλη η ομορφιά…
 Γι αυτούς τους λόγους, αλλά και για όλους τους λόγους του κόσμου αναλαμβάνω, περήφανα και χωρίς ίχνος μεταμέλειας, την ευθύνη για την έμπρακτη πολιτική συνεισφορά μου στο σχέδιο απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Όσες φορές και να γυρνούσα τον χρόνο πίσω θα έκανα ξανά και ξανά την ίδια επιλογή.

Αγγελική Σπυροπούλου – γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού

Μια συμβολή του αναρχομηδενιστή Σπύρου Μάνδυλα στην εκδήλωση της «Biblioteca Kaos» στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας.

 Στάλθηκε στο ''Λύκοι Του Νότου''

Μια συμβολή του αναρχομηδενιστή  Σπύρου Μάνδυλα
στην εκδήλωση της «BibliotecaKaos» στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας.

Καλησπέρα σύντροφοι,
Θα προτιμούσα  η παρέμβαση μου να ήταν άμεση όμως οι περιοριστικοί οροί που μου έχουν επιβληθεί δε μου επιτρέπουν να μετακινηθώ εκτός Θεσσαλονίκης. Είναι μια τακτική που έχει υιοθετηθεί τον τελευταίο καιρό  από το ελληνικό κράτος  ώστε να κρατά σε πολιτική ομηρία αναρχικούς.

Χαιρετίζω την εκδήλωση , τονίζοντας το πόσο σημαντικό είναι να γίνονται τέτοιου είδους εκδηλώσεις με άτομα  που είτε έχουν  προχωρήσει σε ένοπλες ενέργειες είτε έχουν στοχοποιηθεί από τους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς με αφορμή το αντάρτικο πόλης . Είναι επίσης σημαντικό ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση έχει διεθνιστικά χαρακτηριστικά, αποδεικνύοντας έτσι ότι η αλληλεγγύη δε «γνωρίζει» σύνορα.
Θα μιλήσω για 2 πράγματα. Το πρώτο  ζήτημα είναι  η σύνδεση δημόσιου και παράνομου  και το πώς το κράτος αντιλαμβάνεται τα δημόσια εγχειρήματα  ενώ  το δεύτερο είναι το πως κατά τη γνώμη μου πρέπει να οργανωθεί ο μηδενιστικός  χώρος –η μηδενιστική τάση , αυτό που έχει ονομαστεί τα τελευταία χρόνια ως «τρίτος πόλος».
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν  να δούμε το πρώτο ζήτημα. Στην  περίπτωση του Ναδίρ το κράτος  πιστεύω ότι έδειξε τις προθέσεις του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Έτσι για όποιον έχει παρακολουθήσει έστω και επιδερμικά την περίπτωση του αναρχικού στεκιού Ναδίρ  θα γνωρίζει ότι το κράτος τα τελευταία 6 χρόνια εξαπόλυσε εναντίον  μας  4 κατασταλτικές επιθέσεις και ένα μπαράζ εισβολών σε σπίτια.  Στις περισσότερες  από τις επιθέσεις αυτές  τον πρώτο λόγο είχε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Προφανώς αυτό δεν έγινε  χωρίς κανένα σκεπτικό. Αλλά  αντίθετα το κράτος θέλει να εμποδίσει την διάδοση του μηδενιστικού λόγου και την Νέας Αναρχίας. Όπως είπα και στην απολογία μου στη δίκη για το σχέδιο φοίνικας «το κράτος θεωρεί τη  σύνδεση δημόσιου και παράνομου ένα εκρηκτικό μείγμα». Άλλωστε είναι γνωστό ότι πολύ αναρχικοί αντάρτες πόλης τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (πχ στη Χιλή ο σύντροφος Μαουρίτσιο  Μοράλες  συμμετείχε στην κατάληψη  Σάκο και Βαντσέτι) έχουν ζυμωθεί και ωριμάσει πολιτικά μέσα σε καταλήψεις και αυτοοργανομένους χώρους. Ένα εγχείρημα με επιθετικά χαρακτηριστικά μπορεί να αποτελέσει ένα εργαλείο στα χέρια ενός κινήματος. Αντίθετα η μη σωστή χρήση του μπορεί να προκαλέσει αντίθετα αποτελέσματα. Το γεγονός ότι χώροι με τέτοια χαρακτηριστικά δέχονται σκληρή  καταστολή αποδεικνύει και την ικανότητα τους στο να απειλούν σοβαρά την εξουσία.
Πάμε τώρα στο άλλο ζήτημα που όπως είπα είναι το ζήτημα της οργάνωσης αυτό που ονομάζουμε ως «Τρίτο Πόλο». Όσων αφορά τα χαρακτηριστικά του θεωρώ ότι πρέπει να είναι πολύ συγκεκριμένα. Η μηδενιστική τάση δεν είναι σε καμία περίπτωση η  άτυπη περιφρούρηση της «επίσημης αναρχίας» ούτε αποτελεί μια πτυχή αυτό που ονομάζεται «άγρια νεολαία». Εμπεριέχει την άρνηση σε κάθε σημείο και κάθε της κίνηση. Κινείτε  επιθετικά και όχι πράττοντας αμυντικά. Επειδή όμως πάνω απ όλα ο μηδενισμός είναι πράξη δεν θεωρώ ότι έχει κάποιο νόημα να επεκταθώ άλλο πάνω σε αυτό το ζήτημα. Θα πω μόνο ότι το κράτος οργανώνεται πολύ σοβαρά ενάντια στην Μαύρη Αναρχία ( με εκατοντάδες μπάτσους να στελεχώνουν το σώμα της αντιτρομοκρατικής, πανίσχυρα μηχανήματα να παρακολουθούν  κινητά τηλέφωνα και διαδικτυακά δεδομένα, βάσεις δεδομένων DNA να δημιουργούνται και να εμπλουτίζονται συνέχεια, κ.τ.λ.). Επομένως το ζήτημα της σοβαρής οργάνωσης  είναι μονόδρομος
Πιστεύω ότι πρέπει να ξεκινήσει μια κουβέντα γύρω από αυτά τα ζητήματα. Να στείλω τέλος τους συντροφικούς μου χαιρετισμούς στους συντρόφους που έχουν ετοιμάσει την σημερινή εκδήλωση καθώς και στους συντρόφους που ήρθαν για να συμμετάσχουν σε αυτή. Θεωρώ ότι εγχειρήματα όπως αυτό της «Biblioteca Kaos» έχουν να προσφέρουν πολλά στη διαρκή αναρχική εξέγερση.
Μείνετε δυνατοί,
19 Μαΐου 2016
Σπύρος Μάνδυλας,
μέλος της συνέλευσης του Αναρχικού Στεκιού Ναδίρ,
Κατηγορούμενος για το Σχέδιο Φοίνικας.

Ας καταστρέψουμε την εκπαίδευση.

Στάλθηκε στο ''Λύκοι του Νότου''

Η εκπαιδευτική πραγματικότητα σε όλες τις βαθμίδες αποπνέει τους εξουσιαστικούς κανόνες διαφθοράς που η καπιταλιστική λογική επιβάλλει. Το αντι-παιδαγωγικό εξεταστικο-κεντρικό και βαθμοθηρικό σύστημα (από τις πανελλαδικές μέχρι την πανεπιστημιακή έρευνα) δημιουργεί νέες μορφές αμάθειας αλλά πρόσφορους, για την εργοδοσία, σπουδαστές-μελλοντικούς εργαζόμενους.
 
Η επίπλαστη αναγκαιότητα υψηλών επιπέδων επαγγελματικής κατάρτισης προέρχεται κυρίως λόγω τής απομείωσης του χαρακτήρα των βασικών προπτυχιακών σπουδών οι οποίες έχουν ελαστικοποιηθεί, δηλαδή έχουν προσαρμοστεί πλήρως στις απαιτήσεις της καπιταλιστικής ή μάλλον μετά-καπιταλιστικής αγοράς, με την εφαρμογή μιας καθολικής εμπορευματοποίησης στα πρότυπα του αγγλοσαξωνικού μοντέλου.
 Το τελευταίο δεν είναι άλλο από την χρονική αποσάθρωση των σπουδών σε σύντομες περιόδους η μετάβαση στις οποίες εμπεριέχει χρηματικό αντάλλαγμα (βλ.δίδακτρα) και την αντίστοιχη ταπείνωση της ποιότητας της προσφερόμενης γνώσης που γενικεύεται και συνήθως επιδερμικά αφομοιώνεται.
Οι μεταπτυχιακές σπουδές γίνονται έτσι αναπόσπαστο κομμάτι της βασικής εκπαίδευσης το οποίο ενώ τον 20ό αιώνα ήταν προνόμιο μιας σχετικά μικρής μειοψηφίας ευκατάστατων και ισχυρών, τον 21ο διευρύνεται και προς τα όποια κοινωνικά στρώματα μπορούν να πληρώσουν. Και αυτό, είτε για να επιδείξει το εκάστοτε πανεπιστήμιο υψηλά νούμερα μεταπτυχιακών και προπτυχιακών και άρα να αποκομίσει τα αντίστοιχα οφέλη από το κράτος είτε για να ενσωματώσει στην μισθοδοσία τους υπεράριθμους διδάσκοντες, είτε για να έχει επαρκή έσοδα από τα δίδακτρα. Ή από τις εταιρίες με τις οποίες πάντα διαπλεκόταν και που επέβαλαν μια υποβολή και μια δογματοποίηση των υποκειμένων (φοιτητών) και των κατευθύνσεων των σπουδών.

 Η παιδεία είναι πια ένα πλήρες καταναλωτικό προϊόν, το απαύγασμα μιας πορείας μεταλλαγής που σημαδεύτηκε από την διακήρυξη της Μπολώνια τον Ιούνιο του 1999, η οποία συνήγαγε ότι η εκπαίδευση οφείλει να προσαρμοστεί στις ανάγκες της αγοράς, του υποτιθέμενου πιο αυθεντικού εκφραστή της κοινωνίας, ακολουθώντας προγενέστερες κινήσεις όπως η επιβολή της βραχυπρόθεσμης έρευνας από την δεκαετία του 1990.

 Με άλλα λόγια, έχει μετατραπεί σε ιδιότυπη επιχείρηση με την συμπτωματολογία των πτυχίων άνευ σπουδών και τις εταιρίες που αναλαμβάνουν έναντι αντιτίμου την συγγραφή διατριβών, να επιβεβαιώνει την ιδιότητα του πελάτη στον όποιο φοιτητή που αγωνίζεται σε ένα παιχνίδι ταχύτητας για να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, περισσότερα πτυχία και μεταπτυχιακά.

 Μπροστά σε αυτό το άρρωστο παιχνίδι αποκλεισμού και εξαθλίωσης χρειάζεται να περάσουμε στην επίθεση. Να εμπιστευτούμε την παρόρμησή μας. Αυτή που πασχίζουμε κάθε μέρα να τιθασεύσουμε υποκύπτοντας σε διάφορα μικροαστικά προτάγματα. Να εισέλθουμε στο θαυμαστό παιχνίδι της καταστροφής, με σχέδιο, με συνείδηση, με πάθος. Να υπερβούμε τον ηθικό φραγμό που η εξουσία μάς ενσωμάτωσε και να κάνουμε την μεγάλη άρνηση, δρώντας. Η υλοποίηση αυτής της επιθυμίας δεν περνά μονάχα από την αυτομόρφωση και τις λοιπές προσωπικές ή συλλογικές διαδρομές κριτικής καλλιέργειας και γνώσης αλλά από την εφικτή καταστροφή των δομών της εκπαίδευσης.

                                                                                                                      Νικόλας Νεσσούνος
                                                                                                                                     31.5.2016

Paroxysm of Chaos (παρουσίαση του αναρχικού περιοδικού)

 Στάλθηκε στο ''Λύκοι Του Νότου''

"I look around me and I see dead everywhere.
And who am I? Someone who escapes from the corpses? Maybe. Maybe not.
When hatred and despair pierce the fleshly armor.
When negation and desire become one.
Then. The mind will turn into a weapon.
And what does a naked one do with a weapon in hand?
Will one try to survive, will one try to enjoy it?
It's in one's own hand and decision.
The certain thing is that one must learn how to use it.
Thus play and try.
With hate and love.
Shears and knife.
Quill and ink.
Bolt cutters and pliers.
Thought and negation.
Fire and desire.
Egoism. Nihilism. Anti-civilization. Anarchy.
Terms that will take their meaning through self-criticism, action and reflection.
First and foremost perceived personally before proceeding collectively, or otherwise unavoidably ideological.

Why to create the rival awe?
Then I should admit that my existence is defined by the systematized reality.
I don't overlook this reality, I perceive it clearly.
But I desire to transcend this reality and I deny to be defined by whichever present existent, or any anticipated worse one or desirable for the future.
All life is now a bunch of systems.
If anarchy becomes such then desire becomes captive and conscience political.
I desire collaboration with comrades, I embrace diversity, I enjoy every form of attack.
But if anarchist is another role that must be fulfilled or respects should be paid to then I don't accept it.
Without surrender, to exist means to live.
And to live means to attack."

-Archegonos-

 Μετάφραση(ελεύθερη) από το ''Λύκοι του Νότου''

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω παντού νεκρούς.
Κι εγώ ποιος να είμαι? Κάποιος που ξεφεύγει απο τα ψοφίμια?Ίσως.Ίσως όχι.
Όταν η απέχθεια και η απόγνωση τρυπούν την σαρκική πανοπλία..
Όταν η Άρνηση και η Επιθυμία γίνονται ένα..
Τότε.Ο νους γίνεται όπλο.
Και τι κάνεις όντας γυμνός με ένα όπλο στο χέρι?
Θα προσπαθήσεις να επιβιώσεις,θα προσπαθήσεις να το διασκεδάσεις?
Αυτό βρίσκεται στο χέρι σου και στην αποφασή σου.
Το μόνο σίγουρο είναι οτι θα πρέπει να μάθεις να το χρησιμοποιείς.
Έτσι παίζεις και προσπαθείς.
Με μίσος και έρωτα.
Ψαλίδα και μαχαίρι.
 Πένα και μελάνι.
Κόφτες και πένσες.
Σκέψη και ανατροπή.
Φωτιά και επιθυμία.
Εγωισμός.Μηδενισμός.Αντιπολιτισμός.Αναρχία.
Έννοιες που παίρνουν νόημα μέσα από την αυτοκριτική,την δράση και τoν συλλογισμό.
Πρώτα από όλα όντας αντιληπτές προσωπικά πριν να γίνουν ''συλλογικά'',ή αλλιώς,στείρα-ιδεολογικά.

Γιατί δημιουργεί κανείς,το αντίπαλον δέος?
Ε,τότε θα πρέπει να παραδεχτώ ότι η υπαρξή μου καθορίζεται από την 
συστηματοποιημένη πραγματικότητα.
Δεν αγνοώ την πραγματικότητα τούτη,την αντιλαμβάνομαι καθαρά.
Όμως επιθυμώ να υπερβώ αυτήν την πραγματικότητα και αρνούμαι να καθορίζομαι από οποιοδήποτε 
υπάρχον-στο παρόν,ή κάποιο χειρότερο που έρχεται,ή κάποιο επιθυμητό για τον μέλλον.
Η ζωή είναι πλέον ένα σύμπλεγμα συστημάτων.
Εάν η αναρχία γίνει έτσι,τότε η επιθυμία αιχμαλωτίζεται και η συνείδηση πολιτικοποιείται.
Επιθυμώ σύμπραξη με συντρόφους,αγκαλιάζω την διαφορετικότητα,
διασκεδάζω με κάθε μορφή επίθεσης.
Αλλά αν όντας αναρχικός είναι απλά άλλος ένας ρόλος μέσω του οποίου  θα πρέπει να καταξιώθω,
ή να αποδώσω τις ''δέουσες'' τιμές,τότε δεν τον αποδέχομαι.
Χωρίς υποχώρηση,το να υπάρχεις σημαίνει να ζεις.
Και το να ζεις σημαίνει να επιτίθεσαι. 




                                                      Το link για το περιοδικό βρίσκεται στα δεξιά του blog σε μορφή pdf.

Η “απολογία” του αναρχομηδενιστή Σπύρου Μάνδυλα για το Σχέδιο Φοίνικας

Στάλθηκε στο ''Λύκοι Του Νότου''

Η “απολογία” του αναρχομηδενιστή Σπύρου Μάνδυλα για το Σχέδιο Φοίνικας

Την Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015 στην ειδική αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού,πραγματοποιήθηκε η απολογία του αναρχομηδενιστή Σπύρου Μάνδυλα  σχετικά με το Σχέδιο Φοίνικας.

Πρόεδρος: Γνωρίζετε τις κατηγορίες. Τι έχετε να μας πείτε?

Μάνδυλας: Πριν αναφερθώ στις κατηγορητήριο θα αναφερθώ πρώτα σε ένα χρονικό της πολιτικής μου δράσης από το 2004 έως και σήμερα. Άλλωστε όπως είχα πει και στην πολιτική μου τοποθέτηση την πρώτη μέρα της δίκης, σε μια πολιτική δίωξη η μόνη υπεράσπιση που με εκφράζει είναι η ανάδειξη από εμένα της πολιτικής μου δράσης.

Κινούμαι στον αναρχικό χώρο από το 2004. Η πρώτη μου επαφή ήταν το κίνημα ενάντια στους ολυμπιακούς αγώνες  της Αθήνας το 2004.

Μετά από αυτό εντάχθηκα σε διάφορες συλλογικότητες και δραστηριοποιήθηκα σε ένα πλήθος ζητημάτων. Σε αυτά τα 10 περίπου χρόνια διοργάνωσα και συμμετείχα  σε πολλές και διαφορετικές δράσεις όπως  τα καλέσματα και η συμμετοχή μου σε πορείες, η διεκδίκηση πολιτικού ασύλου για  πολιτικούς  προσφυγές, η στήριξη διαφόρων απεργιών πείνας φυλακισμένων αναρχικών, η δημιουργία διαφόρων εκδηλώσεων - ομιλιών, το στήσιμο μικροφωνικών, η  διοργάνωση συναυλιών οικονομικής ενίσχυσης σε φυλακισμένους αναρχικούς, τα μοιράσματα κειμένων, οι βιβλιοπαρουσιάσεις και οι εκδόσεις βιβλίων.

Από το 2005 συμμετέχω στο Αναρχικό Στέκι Ναδίρ ενώ από το 2008 συμμετείχα στο αυτοργανωμένο εγχείρημα αντιπληροφόρισης Radio-Revolt. Από την αρχή της δημιουργίας του Ναδίρ θέσαμε σαν έναν από τους βασικούς άξονες την αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αναρχικούς αιχμαλώτους πολέμου. Συγκεκριμένα από το διάστημα 2005 ως το 2009 συμμετέχοντας σε διάφορες δομές αλληλεγγύης είχα ασχοληθεί με περισσότερες από 30 υποθέσεις φυλακισμένων αναρχικών.

Από το 2009 σαν συνέλευση του αναρχικού στεκιού Ναδίρ  θεωρήσαμε ότι πρέπει να εστιάσουμε στην “Υπόθεση Χαλανδρίου”. Η “Υπόθεση Χαλανδρίου” ήταν στην ουσία  η αρχή των κατασταλτικών  επιχειρήσεων εναντίων της Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς που ξεκίνησε στις 23/9/09 με την εισβολή της αντιτρομοκρατικής στο σπίτι στο Χαλάνδρι. Το διάστημα εκείνο και αφού ήρθαμε σε τηλεφωνική επικοινωνία με τους 3 προφυλακισμένους συλληφθέντες, πραγματοποιήσαμε εκδήλωση στο πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης όπου παρενέβησαν τηλεφωνικά και οι  3 προφυλακισμένοι αναρχικοί. Στην εκδήλωση είχαν παραβρεθεί 200-300 αναρχικοί ενώ είχε γίνει και ενημέρωση από συνήγορο της υπόθεσης για την 2^η τροποποίηση του τροχονόμου.

Από το 2009, λοιπόν, μέχρι και πρόσφατα επιλέξαμε να ασχοληθούμε με την υπόθεση της Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Ο λόγος είναι διπλός και έχει να κάνει με το εξής. Αφενός για να προωθήσουμε τις πράξεις και τον λόγο της Σπφ και αφετέρου επειδή η υπόθεση αυτή είχε επιπλέον ένα πλήθος προεκτάσεων όπως για παράδειγμα ότι με αφορμή την υπόθεση της Συνομωσίας στήθηκε από την πρώτη στιγμή, από την μεριά του κράτους, ένα κυνήγι μαγισσών εναντίων πολλών αναρχικών συντρόφων.  Άλλωστε είναι γνωστές οι εκδικητικές συλλήψεις του 2010 όπου μετά από κάθε χτύπημα της ΣΠΦ το κράτος προέβαινε σε συλλήψεις τυχαίων ατόμων.

Μετά την πρώτη εκδήλωση συνέχισα την τηλεφωνική επικοινωνία και με άλλα μέλη της ΣΠΦ που συνελήφθηκαν το επόμενο διάστημα. Αργότερα επισκεπτόμουνα τα μέλη της ΣΠΦ στις δίκες που γίνονταν, ενώ μετά από αίτηση στο υπουργείο δικαιοσύνης έκανα και αρκετά επισκεπτήρια μέσα στη φυλακή Κορυδαλλού.

Πρόεδρος: Πείτε μας για τα επισκεπτήρια.

Μάνδυλας: Περίπου ένα χρόνο πριν την σύλληψη ξεκίνησα να κάνω κάποια επισκεπτήρια (περίπου 5) με το μέλος της ΣΠΦ Χρήστο Τσάκαλο. Ήταν επισκεπτήρια που μιλούσαμε για διάφορα θέματα όπως διάφορα ζητήματα του αναρχικού χώρου, η προετοιμασία κάποιων εκδηλώσεων ή ακόμα και ζητήματα άσχετα με τον αναρχικό χώρο.

Με αφορμή τα επισκεπτήρια θέλω να πω και κάποια πράγματα. Στα τελευταία επισκεπτήρια συζητούσαμε για μια εκδήλωση και μια κινηματική έκδοση. Αναφέρομαι στην  έκδοση του βιβλίου του Alfredo Bonanno  “Η ένοπλη χαρά”. Οι Πυρήνες επειδή δραστηριοποιούνται στις εκδόσεις Μαύρη Διεθνής  μας βοήθησαν πολύ στην  συγκεκριμένη έκδοση από τις εκδόσεις Αναρχικό Στέκι Ναδίρ. Η βιβλιοπαρουσίαση έγινε στο Ναδίρ την Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013 και είχαν παραβρεθεί αρκετοί σύντροφοι. Σε αυτή την εκδήλωση είχαν παρέμβει με κείμενα 4 φυλακισμένοι αναρχικοί από την Ιταλία ενώ υπήρχε τηλεφωνική επικοινωνία με το μέλος της ΣΠΦ  Όλγα Οικονομίδου.  Συνοπτικά η συγκεκριμένη εκδήλωση είχε τις εξής θεματικές:

·         Βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου το Alfredo M. Bonanno "Η Ένοπλη Χαρά",

·         Συνδρομή των μεταφραστικών δικτύων στη διαρκή αναρχική εξέγερση,

·         Ενημέρωση για την καταστολή στην Ιταλία,

       Εδώ θέλω να πω και κάτι άλλο. Αυτή η εκδήλωση που ανέφερα έγινε 1 εβδομάδα πριν την σύλληψη μου. Αυτή η εκδήλωση είχε πάρα πολλές παραμέτρους αφού έπρεπε να συντονιστούν πολλές δουλειές ταυτόχρονα δηλαδή να γίνει η επικοινωνία με φυλακισμένους συντρόφους σε Ελλάδα και Ιταλία, να γραφτεί η εισήγηση, να επικοινωνήσουμε με τα μεταφραστικά εγχειρήματα που συμμετείχαν στην εκδήλωση, να συγκεντρωθούν βιβλία από διαφορετικές εκδόσεις, να γίνουν αφισοκολλήσεις, να γίνει η επιμέλεια και η τύπωση του βιβλίου και πολλά άλλα.

Γιατι τα λέω όλα αυτά? Για το λόγο ότι το ίδιο διάστημα μου απαγγέλλονται κατηγορίες για βομβιστικές επιθέσεις. Όπως είναι λογικό, με το φόρτο και τις παρακολουθήσεις που είχα εκείνο το διάστημα (έχω αναφερθεί στα κείμενα μου για τις “διακριτικές παρακολουθήσεις” της αντιτρομοκρατικής) αλλά και με τα επισκεπτήρια που έκανα στις δίκες της ΣΠΦ και στη φυλακή  θα ήταν πρακτικά αδύνατο να έχω όποια άλλη δράση. Ωστόσο ο Δένδιας για την σύλληψη μου τότε  έκανε δηλώσεις  για χτύπημα σε διεθνές δίκτυο τρομοκρατίας και αρχικά με κατηγόρησαν για 3 βομβιστικές ενέργειες και έναν εμπρησμό στην Ινδονήσια…

 Όσον αφορά τις κατηγορίες, πιστεύω ότι έχει αναδεχθεί τι έχει συμβεί και τι σκευωρία έχει στήσει το υπουργείο Δικαιοσύνης μαζί με την αντιτρομοκρατική. Από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου ήταν γνωστό  ότι την ημέρα που ταχυδρομήθηκε από την Θεσσαλονίκη το δέμα βόμβα (στον πρώην διοικητή της αντιτρομοκρατικής Δημήτρη Χωριανόπουλο) εγώ βρισκόμουν στην Αθήνα σε επισκεπτήριο με το Χρήστο Τσάκαλο. Από την πρώτη μέρα λοιπόν υπήρχε επίσημο έγγραφο από το υπουργείο δικαιοσύνης και από τη φυλακή Κορυδαλλού που επιβεβαίωνε το γεγονός ότι ήμουν στην Αθήνα.  Το άλλοθι μου δηλαδή είναι το ίδιο υπουργείο και η ίδια η φυλακή Κορυδαλλού. Για τα άλλα 3 χτυπήματα όπως επίσης γνωρίζετε έχω ήδη απαλλαγεί μετά τους 6 πρώτους μήνες της προφυλάκισης μου.

Επιπλέον  δεν έχει βρεθεί ούτε αποτύπωμα μου ούτε DNA μου. Που ακόμα και να είχε βρεθεί δεν θα αποδείκνυε κάτι και το λέω αυτό γιατί πολλοί αναρχικοί έχουν τραβηχτεί δικαστικά για ένα αποτύπωμα ή για μέρος DNA που βρέθηκε κάπου…

Κάτι άλλο που θα ήθελα να πω είναι το γεγονός ότι μέσα στη δικογραφία υπάρχει η αναφορά ότι μέσα στο Ναδίρ εντοπίστηκε βιβλίο-θήκη για όπλο. Το βιβλίο αυτό δεν είναι άλλο από το βιβλίο-εξώφυλλο της  Ένοπλης Χαράς. Σας έχω δώσει σε φάκελο τα πρωτόλεια της δημιουργίας του εξωφύλλου.

 Ξέρω ότι θα με ρωτήσετε ποια είναι η θέση μου για τι βία. Η θέση μου σε αυτό το ζήτημα είναι ξεκάθαρη. Συμφωνώ με την ένοπλη επαναστατική βία. Όλες οι επαναστάσεις με τη βία έγιναν. Στη θέση που είμαι θα μπορούσα να πω άλλα ,όμως τότε δε θα ήμουν συνεπής με τις ιδέες μου. Η θέση μου είναι ξεκάθαρη. Η αναρχική εξέγερση διεξάγετε με κάθε μέσο. Και προφανώς και με τη βία.

 Εισαγγελέας: Τι πιστεύετε για τις παράπλευρες απώλειες. Σχολιάστε μας την περίπτωση του Θάνου Αξαρλιάν.

Μάνδυλας: Για την συγκεκριμένη περίπτωση του Θάνου Αξαρλιάν έχει μιλήσει διεξοδικά η επαναστατική οργάνωση 17 Νοέμβρη. Εγώ δεν έχω να πω κάτι παραπάνω. Όσων αφορά το ζήτημα των παράπλευρων απωλειών αυτό είναι ξεκάθαρο για έναν αναρχικό ότι δηλαδή είναι εναντίων τέτοιων λογικών και πρακτικών. Συγκεκριμένα οργανώσεις όπως η ΣΠΦ και η FAI  είναι γνωστό ότι δίνουν μεγάλη προτεραιότητα σε αυτό το ζήτημα παίρνοντας προειδοποιητικά τηλεφωνήματα κτλ.

Θα’ θελα επίσης να πω ότι η λογική των παράπλευρων απωλειών είναι πρακτική των αφεντικών. Παρόλο που δεν είμαι κανένας “εργατιστής”, αυτό που βλέπω είναι ότι αυτοί που έχουν υιοθετήσει αυτή την τακτική είναι τα αφεντικά. Όπου για παράδειγμα σ ένα εργοστάσιο θα ελαττωθούν τα μέτρα ασφαλείας των εργαζομένων ώστε να έχει  μεγαλύτερο κέρδος η επιχείρηση. Ακούμε άλλωστε συνέχεια για νεκρούς εργάτες…

Εισαγγελέας: Πράγματι ισχύει…

Εισαγγελέας: Εσείς σαν αναρχικός τι πιστεύεται ότι πρέπει να γίνει . Ποια είναι η θέση σας?

Μάνδυλας: Εγώ είμαι αναρχικός-μηδενιστής. Πιστεύω ότι πρώτα πρέπει να καταστραφούν όλα και μετά θα μιλήσουμε για το πώς και τι θα δημιουργηθεί. Αν δεν πίστευα σε αυτό τότε θα πίστευα σε μεταρρυθμίσεις και σταδιακές αλλαγές, αλλά προφανώς κάτι τέτοιο δε με εκφράζει ούτε στο ελάχιστο.

Πρόεδρος:  Στις παρακολουθήσεις των αστυνομικών με το Αντρέα Τσαβδαρίδη ήσασταν εσείς?

Μάνδυλας: Με τον Αντρέα είχα μια επαφή όχι πολύ έντονη .Τον γνώριζα 4 χρόνια πριν την σύλληψη μου. Δεν ήμουν εγώ μαζί του στην παρακολούθηση που λέτε.

Πρόεδρος:  Ποια  είναι η οικογενειακή σας κατάσταση και ποια η σχέση σας με τη οικογένεια σας?

Μάνδυλας: Που αποσκοπεί αυτή η ερώτηση?

Πρόεδρος:  Θέλω να σχηματίσω το προφίλ σας ώστε να κρίνω καλύτερα…

Μάνδυλας: Αρκεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο στη δικογραφία εναντίον μου.

 Κλείνοντας θα ήθελα να πω ποιο ήταν το σκεπτικό του κράτους εισβάλλοντας στο Ναδίρ και προχωρώντας στην προφυλάκιση μου. Όπως σας είπα και στην αρχή ασχολούμαι με τον αναρχικό χώρο περίπου 10 χρόνια. 0λα αυτά τα χρόνια οι εκδηλώσεις και οι δραστηριότητες που πραγματοποιούμε σαν Αναρχικό Στέκι Ναδίρ προσελκύουν αρκετά το ενδιαφέρον του κόσμου. Το κράτος βλέποντας να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας σε ένοπλες οργανώσεις θέλει να γκρεμίσει αυτή την επικοινωνία. Η σύνδεση δημόσιου και παράνομου θεωρείται εκρηκτικό μείγμα.

Έχοντας αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια μια πολύ καλή εικόνα για την τακτική του κράτους ως προς τις διώξεις αγωνιστών είμαι σε θέση να πω ότι είναι η μοναδική φορά που χωρίς ούτε ένα στοιχείο, ένας αναρχικός έμεινε προφυλακισμένος 18 μήνες.

Πρόεδρος:  Η Συνομωσία Πυρήνων της Φωτάς ιδεολογικά τι δηλώνουν ότι είναι?

Μάνδυλας: Αναρχικοί-μηδενιστές, παρόλα αυτά προσωπικά έχω σαν αξία να μην  μιλάω για  άλλους, οπότε  μπορείτε να ρωτήσετε τους ίδιους.

Εισαγγελέας: Είπατε πριν ότι συμφωνείτε με την ένοπλη επαναστατική βία. Εγώ πιστεύω ότι όλο αυτό είναι ένα αδιέξοδο που όχι μόνο δεν οδηγεί πουθενά αλλά αντίθετα νέοι νόμοι βγαίνουν και τα δικαιώματα συρρικνώνονται ακόμα περισσότερο. Τι πιστεύετε γι’ αυτό?

Μάνδυλας: Εγώ πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος για να αντισταθείς είναι να πολεμάς. Μόνο όταν πολεμάς κερδίζεις. Οι μόνοι που δε φταίνε για το ότι βγαίνουν νέοι νόμοι και που συρρικνώνονται τα δικαιώματα είναι αυτοί που αντιστέκονται.

Εισαγγελέας: θεωρώ ότι οι οργανώσεις αυτές είναι ακίνδυνες και ότι το κράτος δεν τις φοβάται…

Μάνδυλας: Επομένως εσείς εννοείτε ότι οι επαναστάτες δεν απειλούν το κράτος? Τότε απαντήστε μου για ποιο λόγο στους Πυρήνες της Φωτιάς έρχεται η μια προφυλάκιση μετά την άλλη και για πιο λόγο τους κρατά το κράτος τόσο καιρό φυλακισμένους?

Εισαγγελέας: Ευχαριστώ, δεν έχω να ρωτήσω κάτι άλλο.
Πρόεδρος:  Δεν έχω άλλη ερώτηση.

Τετραγωνίζοντας τον ''χώρο''.

Τετραγωνίζοντας τον ''χώρο''


Η προδοσία τους χάραξε το μυαλό μας..
Τα σημάδια από τα φιλιά του Ιούδα σβήνουν,
όμως ποτέ δεν ξεχάσαμε την λάμψη που έχει το ασήμι.
Δεν μας θαμπώνουν οι λαμπερές κουβέντες,
οι εκθαμβωτικές αφίσες,
τα μεγάλα λόγια..
Όλα είναι ασήμι και αγοραίος έρωτας.
Διαλέξαμε την φωτιά και το ατσάλι
 και ο δρόμος μας στέκει λαμπρός,
μέσα από αληθινά μάτια που κοιτάνε πέρα
απ το ασήμι και τους εραστές του.
Ο φόβος τους,είναι η θλίψη μας.
Οι άγαρμπες κινήσεις τους όταν περπατούν στα σκοτάδια,
περιμένοντας να επιτεθούν στην Σκιά μας,
είναι το γέλιο μας.
Η δυσωδία του λόγου τους,
όταν έρποντας ρίχνουν παντού
 το δηλητήριο της ίντριγκας και του φαίνεσθαι,
θα είναι και το οριστικό τους τέλος.
Ένα τέλος σε μία συνείδηση
που τρέφεται από τη Σκιά μας.
Ένα τέλος στο δηλητήριο
που προσπαθεί να μαυρίσει τους δρόμους μας.
Ένα τέλος που δίνεται όταν ο ''όφις'' 
δαγκώνει την ουρά του,
για ακόμη μία φορά,
αλλά ο κύκλος και πάλι δεν είναι τετράγωνος.

Αφιερώνω το παραπάνω στους συντρόφους και φίλους,που έρχονται αντιμέτωποι με ιντριγκαδόρους και αργόσχολους,οι οποίοι προσπαθούν μάταια να προκαλέσουν καταστάσεις και να καλύψουν την αλήθεια.
Ο ''εγκεφαλικός μεσαίωνας'' και η κριτική βάσει τάγματος-συσπείρωσης-χρώματος-συλλογικότητας, δεν χαρακτηρίζει τον κόσμο που πολεμά ελεύθερα τα σύνορα,τις θρησκείες,τον ρατσισμό και την εξουσία.
Η στρατηγική του προσωπικού που γίνεται πολιτικό και ανάποδα,πλέον αποκαλύπτεται και θα αποτελέσει μία από τις πιο αισχρές τακτικές μέσα στους χρόνους,από τους ρεφορμιστές και τους αργόσχολους με κρίση συνείδησης και απραξίας.


Καλή δύναμη αδέρφια!


                                                                                                           Εμπρηστής Προκαταλήψεων

Οι ψευδαισθήσεις της δημοκρατίας τρέφονται με εκλογές.

Στάλθηκε στο" λύκοι του νότου"

Ακόμα μια απόπειρα του συστήματος ,να καταστήσει συνένοχους-συμμέτοχους τους ανθρώπους-υπηκόους του, βρίσκεται σε εξέλιξη.
Το σύστημα δημιουργεί κρίσεις ,για να μπορεί να ελέγξει με το φόβο και την ελπίδα τους υπηκόους του και εμφανίζει τη δημοκρατία ,που είναι το πιο πολύτιμο εργαλείο του και τις εκλογές, ως θεραπεία "δια πάσαν νόσον και πάσα μαλακία".Σκοπός των εκλογών δεν είναι να ερωτηθούν οι υπήκοοι, αλλά να υπάρξει η ψευδαίσθηση ότι αποφασίζουν.Αυτή η απόφαση των πολλών,αποτελεί
και το άλλοθι για τα όσα πρόκειται να επιβληθούν. Κάθε φορά που το σύστημα προκαλεί εκλογές υπάρχει και μια συνέχεια του σχεδίου των εξουσιαστών και του συστήματος για να προχωρήσει σε όλο και περισσότερη αυταρχικότητα , ανισότητα,καταπίεση,εκμετάλλευση και υποδούλωση των υπηκόων. Τα κόμματα που κινούνται στη βάση της υπεράσπισης τάχα των συμφερόντων της τάξης που το καθένα απευθύνεται,πουλάνε ξεδιάντροπα ελπίδα και πορεία προς τα εμπρός,ανάπτυξη και ευημερία,δικαιοσύνη  και πρόοδο.Τόσα χρόνια εκλογών και δημοκρατίας υποτίθεται πως θα είχαν λύσει ,αν όχι όλα,τουλάχιστον τα περισσότερα θέματα που κάνουν τον άνθρωπο ευάλωτο. Αντ' αυτού βλέπουμε τα πάντα να γίνονται χειρότερα,η ζωή να δυσκολεύει μέρα με τη μέρα, η επιβολή και η αυταρχικότητα να θεριεύουν, η δυστυχία να διογκώνεται και η ζωή να αποτελεί μια τυπική οικονομική διαδικασία που στόχο έχει να κάνει πιο ισχυρούς και πιο ικανοποιημένους τους εξουσιαστές.

Με υποσχέσεις και προγράμματα ,που είναι καταφανέστατα ψεύτικα και παραπλανητικά, δημιουργούν την ψευδαίσθηση της ελπίδας και οι άνθρωποι προστρέχουν αέναα στις θεατρικά στημένες εκλογικές διαδικασίες και δίνουν "νομιμοποίηση" του αφανισμού της ζωής τους.

Εμφανίζονται πολλοί εκφραστές της προσπάθειας υφαρπαγής της "νομιμοποίησης" των παραπλανημένων ανθρώπων ,που νομίζουν πως καθορίζουν τα πράματα και τις ζωές τους μέσα από τις εκλογές. Κάθε άρπαγας χρησιμοποιεί τον μανδύα κάποιας ιδεολογίας που κατασκευάστηκε ακριβώς για να δίνεται η ψευδαίσθηση των διαφορετικών επιλογών. Όλες οι χρησιμοποιούμενες ιδεολογίες έχουν κοινή μήτρα ,το ιδιοκτησιακό σύστημα και δημιουργούς τους μαθητές του
εξουσιαστικού συστήματος.Η γκάμα των ιδεολογιών εκτείνεται από την ακραία εκμετάλλευση της ζωής των ανθρώπων , για χάρη των ανθρώπων (βρες το παράλογο) , μέχρι τον συναισθηματικό εξαναγκασμό του ανθρώπου να διαθέσει τη ζωή του τάχα για το κοινό καλό και την ευημερία όλων. Απ'όλα έχει το πανέρι,από φασίστες ,νεοφιλελεύθερους,φιλελεύθερους,ήπιους κεντρώους,σοσιαλδημοκράτες,αριστερούς,αριστεριστές,κομμουνιστές όλων των τάσεων και όλων των προσωποπαγών θεωρήσεων,οικολόγους μέχρι και αμεσοδημοκράτες. Για να κρύψουν οι εξουσιαστές τον σκοπό τους , δίνουν την εντύπωση πως ο κάθε άνθρωπος έχει την ευχέρεια να εκφραστεί με διαφορετικό τρόπο και έτσι κρύβουν την απουσία επιλογών.

Προκαθορίζουν τους παίχτες και το παιχνίδι στήνεται μέσα στα όρια που αυτοί το έθεσαν.

Προτάσσουν την ταξικότητα για να αποπροσανατολίσουν τον άνθρωπο και να τον
τυφλώσουν από το να δει πως το μοναδικό διαχωριστικό είναι η ελευθερία ή η
μη ελευθερία.
Συνδέουν την ταξικότητα με την βαθύτατη επιθυμία του ανθρώπου για ισότητα
και έτσι καταφέρνουν να διαχωρίσουν τους ανθρώπους , ανάλογα με τις
ιδεολογίες και την τάξη του καθενός.

Αυτό που ξεχωρίζει τον ελεύθερο από τον σκλάβο είναι ο τρόπος ζωής του καθενός.

Ο σκλάβος θέλει (ή νομίζει πως θέλει) να ζει μέσα σε όρια,με κανόνες και αρχές,και κύριο στόχο της ζωής του έχει (ή νομίζει πως έχει) να παραδώσει ένα κόσμο στα παιδιά του ,σταθερό και σύμφωνα με αυτά που έζησε(παραδοσιακό) , ώστε να νοιώθει την ψευδαίσθηση πως αφενός η ζωή του είχε κάποιο σκοπό,αφετέρου να νομίζει πως θα ζει για πάντα μέσα από τους απογόνους του.Κύριο χαρακτηριστικό του σκλάβου είναι το ότι κινείται πάντα συστηματικά και θεωρεί πως είναι κι ο ίδιος μέρος του συστήματος που καθορίζει τα πάντα,γι'αυτό και αποτελεί τον πιο φανατικό υποστηρικτή του.

Ο ελεύθερος από την άλλη,δεν θεωρεί πως πρέπει να ζει σε πλαίσια και ρόλους,θεωρεί πως η ζωή είναι μοναδική για τον καθένα και δεν αφήνει καμιά παρακαταθήκη στους επόμενους.Θεωρεί πως η δουλεία-σκλαβιά αναπαράγεται μέσα από συστήματα και γι'αυτό δεν επιβάλει,ούτε και αναφέρει τη δική του θεώρηση ως τη μόνη σωστή.

(Η διαφορά μεταξύ ελεύθερου και σκλάβου είναι πως ο πρώτος δε δεσμεύει ούτε το παρόν ,ούτε το μέλλον με "μοναδικές λύσεις" , "πρέπει" και συστήματα,ενώ ο δεύτερος υπερασπίζεται με πάθος την ιδεολογία του και θέλει οπωσδήποτε να την επιβάλλει και στους σύγχρονούς τους και στους απόγονούς του).

Στυλοβάτες του συστήματος και φανατικοί υποστηριχτές και προπαγανδιστές του οι σκλάβοι,ετοιμάζονται για άλλη μια φορά να διατρανώσουν τις "απόψεις" τους , να ψηφίσουν και να ρίξουν λίγο νερό ακόμα στο μύλο του συστήματος.

Υπερασπιστές της ζωής οι ελεύθεροι,για μια ακόμα φορά θα αποδράσουν από το συστημικό πανηγυράκι και θα ετοιμαστούν για την ολομέτωπη σύγκρουση με ό,τι καταστρέφει τη ζωή τους.


-Καμιά συμμετοχή,καμιά συννενοχή στις συστημικές φιέστες αυτοεπιβεβαίωσης.

-Πόλεμος για λευτεριά.

Εμφιλοχωρώντας

 Στάλθηκε στο ''Λύκοι Του Νότου''

Πρόσφατα, είχε διατυπωθεί από το εγχείρημα αντιπληροφόρησης «Ζagovor na ednakvite» -κατά την γνώμη μου σωστά-, η απορία για το πώς οι διαφορετικές αναρχικές τάσεις, εκ των οποίων πολλές σε αντιπαράθεση μεταξύ τους, μπορούν να συνυπάρχουν στα ίδια μέσα αντιπληροφόρησης.

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί εδώ ότι κάθε προσπάθεια ενάντια στην κυριαρχία και την καταστολή μπορεί να επιτρέψει, υπό όρους, την περιοδική συνύπαρξη, ίσως και δράση, διαφορετικών ρευμάτων/τάσεων. Φαίνεται όμως ότι η διαφορετική μεθοδολογία δράσης συνεχίζει να αποτελεί ένα αγεφύρωτο χάσμα που δυστυχώς (ή ευτυχώς) αποσπά συγκεκριμένες τάσεις από το αναρχικό πρόταγμα (που δεν πιστεύω ότι ανήκαν ποτέ) και τις ξε-χωρίζει εντάσσοντάς τες στο ιδεολογικό ελευθεριακό πάνθεον, απομειωμένες από τυχόν συγκρουσιακά εργαλεία.

Η περιθωριοποίηση της απεργίας πείνας του Σπύρου Μάνδυλα, η απουσία μηδενιστικών και εξεγερτικών βιβλίων και φυλλαδίων σε αναρχικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, η προώθηση της κομμουνιστοποίησης, η επαναλαμβανόμενη κριτική σε βίαιες πράξεις αντίδρασης, δεν διευρύνει μονάχα αυτό το χάσμα. Σε συνάφεια με ιδέες που εκφράζονται εντονότατα από διάφορες αντιεξουσιαστικές και ελευθεριακές κινήσεις, τον τελευταίο καιρό, συνυφαίνουν μια συγκεκριμένη διαδικασία εκπλήρωσης του αναρχικού προτάγματος διαμέσου μιας προσπάθειας αναθεώρησης ιδεών, εργαλείων και στόχων.

Προσπαθούν να διαμορφώνουν έτσι ένα αναρχικό(;) επαναστατικό υποκείμενο, αναιρώντας την εξεγερτική του (αλλά και ατομική του) υπόσταση, ικανό να αποδέχεται ως αναγκαιότητα τον συμβιβασμό και την αυταπάτη για συμμαχίες με αριστερές δυνάμεις.

Η πρόταση επανοργάνωσης και δημιουργίας μιας ευρύτερης πλατφόρμας (ΑΚ) χρησιμοποιείται με στόχο μια πλασματική αλλά και ανέφικτη ποσοτικοποίηση των δυνάμεων και εδράζεται στην αναρχοκομμουνιστική χροιά του παραδείγματος του ’36. Το τελευταίο με τη σειρά του απολαμβάνει ιδιαίτερο βάρος ως μοντέλο πραγματιστικής διαχείρισης της εξουσίας, κάτι που οι εν λόγω κινήσεις φαίνεται να έχουν ως απώτερο στόχο.

Καθόλου περίεργο λοιπόν το γεγονός ότι ζητούν και καλούν σε μια αναθεώρηση των εκλογών ως εργαλείο και της ψήφου ως τακτικό όπλο (Βλ. Ευτοπία). Είναι σαφέστατη εδώ η προσπάθεια αναθεώρησης της αποχής και η κλήση συμμετοχής -συντρόφων και μη- στο κατάπτυστο αυτό εργαλείο της αστικής δημοκρατίας (και όχι μόνο). Εκλαμβάνουν προφανώς την Αναρχία ως αυτοοργάνωση με άμεση δημοκρατία και συνεργατική οικονομία(λ.χ. Γ.Λιερός) είτε ως τρόπο ζωής (λ.χ. C.Taibo) είτε ως αλληλεγγύη ή ισότητα. Πάντως όχι ως ελευθερία (βλ. Κ.Γαλανόπουλος). Είναι τόσο λογική όσο και αληθινή λοιπόν η δήλωση ότι: «το ελευθεριακό κίνημα είναι ένα ανάχωμα εναντίον του μηδενισμού και της ανομικής κατάρρευσης» (Γ.Λιερός).

Ο αναρχομηδενισμός αλλά και ο εξεγερτισμός έχουν αφετηρία τη ζωτική παρόρμηση της πολυεπίπεδης καταστροφής της εξουσίας στο τώρα. Δεν έχουν ως απώτερο στόχο την δύναμη, ούτε σαγηνεύουν με κάποια εγγύηση ως προς το μέλλον. Γι αυτό και ο Νίτσε τρόμαζε με την θέλησή τους για καταστροφή. Κατανοούσε την δυναμική όλων αυτών των «παρακμιακών» που θέλουν να αποκαθηλώσουν την «υγιή», δυνατή και εύρωστη κοινωνία. Παρερμήνευε βέβαια την οντολογική τους αρχή νομίζοντας πως εποφθαλμιούν την δύναμη. Η θέλησή τους όμως δεν ήταν για δύναμη, δηλαδή για κάτι διαφορετικό από εκείνο που ήταν, μια ψευδαίσθηση απόκτησης, αλλά μονάχα για καταστροφή. Το ίδιο τρομάζουν οι διάφορες αναρχικές τάσεις (κοινωνικός αναρχισμός, αναρχοσυνδικαλισμός, αναρχοκομμουνισμός) με αυτό το «παιχνίδι» καταστροφής, δηλαδή με το ευχάριστο πράττειν στο τώρα, απομονώνοντας όσο μπορούν τον αναρχομηδενισμό και τον εξεγερτισμό (χωρίς οι τελευταίοι να επιζητούν τυχόν συνεργασίες ή συμπορεύσεις).

Η υψηλότητα όμως της παρόρμησης μπορεί να αντέχει σε κάθε προσπάθεια αποκαθήλωσης. Είναι εκείνη που σε ξυπνάει, που σε μεταβάλλει, που σε σπρώχνει στο δρόμο, που σε οπλίζει, που σου τραβάει την σκανδάλη, χωρίς κανόνες, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς αύριο.

Παρόλαυτα, και με αφορμή τα τελευταία επεισόδια στην Πάτρα, τις λεπτομέρειες των οποίων δεν γνωρίζω, πιστεύω ότι η βίαιη αντιπαράθεση μεταξύ αναρχικών τάσεων αποπροσανατολίζει τους συντρόφους εκατέρωθεν και τους συμπαρασύρει σε μια αντιπαράθεση που ευνοεί μονάχα την εξουσία. Τα αδέρφια, έστω κι αν είναι μακρινά, έστω κι αν έχουν διαφορετικές ρυτίδες, παραμένουν αδέρφια.

«Εμείς εμφιλοχωρούμε στη νύχτα, εκεί όπου όλα αποσυνθέτονται, και τώρα πια δεν κοιτάμε πίσω, εκεί όπου τα φώτα σβήνουν δια παντός. Είμαστε μόνοι με τις δικές μας ιδέες και τα δικά μας έργα, στο έλεος της δικιάς τους κοινής ασυμμετρίας. Ωστόσο χρειάζεται να προχωρήσουμε, δεν μπορούμε να σταματήσουμε και όταν βραδυπορούμε είναι η ίδια η περπατησιά που μας σέρνει». A.Caraco

                           Νικόλας Νεσσούνος

                                      15/6/2015

Ανατρεπτικές Χαοτικές διαδρομές.

Στάλθηκε στο "Λύκοι του νότου"

Aτυποι αφορμαλιστικοι πυρηνες


δεν κατανοω την συγκρουση που γενναται μεταξυ ημων των χαοτικων καταστροφεων και των κοινωνιστων....
προβαινουμε σε συγκρουση  δια να διεκδικησωμε ποιον φυσικο ή πολιτικο χωρο ? και διατι τον οποιον "χωρο" ?... γιατι προβαινουμε σε διεκδικηση ζωοποιητικων λειτουργιων ? οι οδηγιες μας υπο μαξ στιρνερ αλλως λεγουν....


οι κοινωνιστες δια των λειτουργειων υπερασπισης της κοινωνιας ειναιευκολα θυματα της ειδικης και γενικης κατασταλτικης λειτουργιας του κρατους ....


αναφερεται ως προβλημα ο εισοδισμος στα δικτυα πυρηνων μας, "μα αγαπητοι γαληνευθητω το της ψυχης σφριγος και ευφρανθειναι το τηςκαρδιας το αλγος", δλδ δεν ξερετε να εντοπισετε ποιος ειναι ο καταλληλος πολιτιστικα για να ενταχθει στον ατυπο αφορμαλιστικο πυρηνα ? απο τις μικρες λεπτομερειες κρινονται οι συνενοχοι.....
η ουσια της συγκρουσης ποια ειναι τελικα ? να αποδεχθουμε οτι ειμεθασαρξ εκ της σαρκος των κομμουνιστογεννων και να τους αφησωμε/εγκαταλειψωμε ινα κατασπαραχθωσι απο το Υπαρχον ?

εμεις εχουμε ενα στοχο να αποδειξουμε οτι το κοινωνικο εργοστασιο μονοκαταστρεφεται και δεν μετασχηματιζεται, ειμαστε ο κοκκος στο γραναζιτου εργοστασιου, πρεπει η παραγωγη μεταβλητου κεφαλαιου (εργατες) και παγιωνστοιχειων (μηχανηματα) να σταματησει

δεν διεκδικουμε ποτε κανεναν "χωρο" στο φυσικο ή νοητο συμπαν, διεκδικουμε μονο μεριδιο στην καταστροφη του Υπαρχοντος, χαραμαδεςκαι αφορμες καταστροφικης δρασης υπαρχουν ανεξαντλητες, κατασπαραξτε σαν ορνεα την αστικη κοινωνια....

Η ΘΑ ΟΠΙΣΘΩΧΟΡΗΣΕΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ Η ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΑΠΑΝ....


υγ εμπιστευθειτε το χαος, ξερει να ελλισεται αποτελεσματικα...
                                                     

Μία ανάλυση για τον ''χώρο'' της Πάτρας,μέσα από ενα χρονικό γεγονότων και αποκλεισμών, από μέλος της πρώην Χ.Ο.Κ.

                       

                                     ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΤΗΣΗΣ,ΜΙΑΣ ΦΩΤΙΑΣ
                                                 ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΥΡΩΣΗΣ.

''Θα σας μιλήσω για τον Γουίλιαμ Γουάλας.Οι Άγγλοι ιστορικοί θα με αποκαλέσουν ψεύτη,αλλά η ιστορία παντα γραφόταν από τους δήμιους των ηρώων.''
                                                                          απο την ταινία Braveheart

Πήρα την πρωτοβουλία και την ευθύνη,να αποτυπώσω γραπτά τις σκέψεις μου,μιας και η υπομονή εχει τα όριά της,και τα ψέματα εχουν δηλητηριάσει τοσο πολύ τους ανθρώπους που τα επικαλούνται,που φοβάμαι οτι τα έχουν πιστέψει και οι ίδιοι.
Η πρώτη ανάγκη,λοιπόν,ειναι ατομική.Να μην ξεχάσω,μέσα σ αυτόν τον χείμαρρο κοροιδίας,την ίδια μου την φύση και ψυχή(μιας και είναι τόσα πολλά,που σίγουρα,το υποσυνείδητο μου έχει σβήσει αρκετά,ώστε να μην καταλήξω ενα δοχείο ψυχοφαρμάκων).
Η δεύτερη θεωρώ οτι είναι συλλογική μιας και καταγράφονται πράγματα,που αφορούν την ομάδα ανθρώπων,στην οποία συμμετέχω,συμπράττω και μέσω της οποίας αγωνίζομαι.Αυτό δεν κάνει την ομάδα να υπερτερεί του ατόμου,ούτε το ανάποδο,μιας και,όπως πιστεύουμε εμείς για την ελευθερία και την αναρχία,οι πρωτοβουλίες όταν ειναι ατομικές και αυθόρμητες,κινούν τα σκουριασμένα γρανάζια της ιστορίας.Η ομάδα υπάρχει για να βοηθά την ατομικότητα,να δράσει και να εκφραστεί,σ ενα δεύτερο πρακτικό επίπεδο(όπως πχ η ανάγκη ενος πεινασμένου ζώου,να βρίσκεται σε μια αγέλη),και όχι ως έννοια που θα καταπιέσει,θα απομονώσει και θα καταδικάσει την ασύδοτη και ελεύθερη βούληση,όπως συνηθίζεται άλλωστε στον ''χώρο''.
Κάποιοι ''σύντροφοι'' θα καταδικάσουν,όπως συνηθίζουν άλλωστε χρόνια τώρα,με τις γνωστές τακτικές της δήθεν νουθεσίας,αξιακού κώδικα μεταξύ αναρχικών και απελπισμένες κραυγές για ''ρουφιάνους'' και ''ασφαλίτες'' .
Επίσης υπάρχει και η τακτική που αγαπάμε και συνηθίζουμε στην Πάτρα.Ο ευτελισμός των απόψεων και λόγων ελεύθερων ανθρώπων,η παραποίηση των κειμένων(χάριν δήθεν αστεισμού) και μέσα απο αυτή την απεμπόληση,το στεγνό και δωρεάν ρουφιάνεμα ,θέσεων και συμπεριφορών ανθρώπων που αγωνίζονται έμπρακτα,στο ''αγαπημένο'' σε όλους μας διαδίκτυο.


Περί  αυτοοργάνωσης και συνέλευσης

Η Χ.Ο.Κ φτιάχτηκε από και για τις ανάγκες ελεύθερων ανθρώπων που η άποψη τους,βρισκόταν πέρα από τα στερεότυπα των τότε αναρχικών συνελεύσεων.Συνελεύσεις,που τις περισσότερες φορές,δεν σέβονταν την ίδια τους την ύπαρξη.Συνελεύσεις που ακόμα και στο σήμερα,παρότι δείχνουν σημάδια και αποφασιστικότητα,ιδιαίτερα σε περιπτώσεις έντονου συναισθήματος και ανάγκης,δεν παύουν,να μη θέλουν να αποβάλλουν το προσωπείο της παλιάς και σκουριασμένης αναρχίας.

 ''Μου είπαν είσαι σάπια βίδα,σ ' ένα σύστημα σωστό,αναρχικές έχεις ιδέες,θέλεις κελί σωφρονιστικό''   Κ.Γανωτης

Ακυρώνοντας την Πράξη,μιας και οταν έφτανε η στιγμή για την δράση στο εδώ και το τώρα,μετά απο πολύωρες και κουραστικές διαδικασίες,πάντα με κάποιο περίεργο μαγικό τρόπο,αναβάλλονταν οι αποφάσεις,βασισμένες σε απόψεις της στιγμής και με το ''έτσι θέλω'',συνήθως κάποιων αναρχοπατέρων,με εκφράσεις τύπου ''δεν μας παίρνει'',''άστο για άλλη φορά το μάθανε'',''ειναι επικίνδυνο'',κτλ.Οι πιο κοινωνιστές αναρχικοί λοιπόν,που σέβονται στο ελάχιστο την ελευθερία και αναγνωρίζουν τον κίνδυνο αυτού,που οι ίδιοι δηλώνουν ότι είναι και υπερασπίζονται,δεν μπορούν παρά να στηρίζουν και στην πράξη,τα ίδια τους τα λεγόμενα και συνθήματα,που απευθύνουν στην υπόλοιπη κοινωνία,που θεωρούν δέσμια των χρημάτων,του κράτους και της θρησκείας,και προσπαθούν με κάθε μέσο να αφυπνίσουν και να αφυπνιστούν,μέσα απο την ίδια την διαδικασία(μιας και όλοι ειμαστε σάπιες ή μη βίδες αυτής τη μηχανής.)

''Ξεράθηκαν τα χείλη μας,μιλώντας για τα ίδια και τα ίδια'' Γ.Τσιγκος

Ακυρώνοντας την Θεωρία,προβάλλοντας τον εσωτερικό δισταγμό για την ίδια την Πράξη.Γνώστες των πάντων,οροθετώντας ότι δεν ''βολεύει'',οι αναρχοπατέρες ήταν και θα είναι αυτοί που καταστρέφουν,αυτό,για το όποιο ζουν και αναπνέουν.Την ''διαδικασία''.Ο χειριστής του πολιτικού ή μη λόγου,μπορεί να μιλάει για ώρες με τους υπόλοιπους ομοίους του,μετατρέποντας την ''συζήτηση'' σε debate ρουφιανοκάναλου,με θεατές όλους τους υπόλοιπους που φοβούνται η διστάζουν να μιλήσουν,μην τυχόν και ''δεν τα πούνε καλά'' ή ''παρεξηγηθούν'' ή ακόμα και τραμπουκιστούν,ακούγοντας απαντήσεις που θα τους χαρακτηρίσουν ως ''συναισθηματικούς'',''μή έξυπνους'',''μπαχαλάκηδες'',άπ τους ίδιους τους διαφωνούντες αναρχοπατέρες.

''Σε αυτό το σημείο ο αναρχοπατέρας,ήδη,μάλλον έχει αρχίσει το κράξιμο,και βασίζεται,σε μια μή τυχαία και προκλητική για αυτόν,επιλογή μου.Τους στίχους των τραγουδιών,που έχω αναφέρει πιο πάνω.''
                                 από τον Δεν-ήξερα-πως-πρέπει-να-φαίνεται-σοβαρό-ένα-κείμενο

Με πολιτικές εκδηλώσεις,αυτοδιαχειριζόμενες δράσεις χωρίς αναρχογραφειοκρατικές δομές,ατομικές πρωτοβουλίες συσσιτίων,ενισχύσεις φυλακισμένων που διώχθηκαν πολιτικά,αλλά δεν ανήκαν στον κύκλο της κλειστής παρέας PR αναρχικών και μια δυναμική παρουσία στο δρόμο και στον λόγο μας,προσπαθήσαμε να συμβάλλουμε στην πολυμορφία και στην ανανέωση των εκφάνσεων του αγώνα.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν,γιατί αυτή η ομάδα ανθρώπων,δέχεται εσωτερικό πόλεμο.Συλλογικά απο κάποιους,ατομικά από άλλους.
Δυστυχώς δεν είμαστε μια ομάδα κρεάτων που θα υπερασπιστούν τα κεκτημένα,οταν δοθούν οι ''εντολές''.Ήμασταν,είμαστε και θα είμαστε εκεί, συνειδητά και έμπρακτα.Στην υπεράσπιση του Ιδεατού στις καταλήψεις,στον δρόμο,στις πλατείες,ακόμα και σε στέκια ή μέρη που μπορεί να μην συχνάζουμε,όταν αντιλαμβανόμαστε τον κίνδυνο της σωματικής ακεραιότητας και της καταπάτησης της Λευτεριάς  λαικών ανθρώπων ,''συντρόφων'', μεταναστών,εκδιδομένων γυναικών,πρεζάκηδων,ομοφυλόφιλων,και γενικότερα κομματιών που έχουν περιθωριοποιηθεί απο την πλειοψηφία ,της ''κάθως πρέπει''κοινωνίας.Χωρίς αυτό να μας κάνει να πιστεύουμε ότι είμαστε μάγκες ή υπερήρωες,μιάς και η ανάγκη είναι η διαρκής εξέγερση,από κοινού ή ατομικά, των ελεύθερων,με όλες τις πτυχές και σε όλα τα επίπεδα που μπορεί να υπάρξει.Χωρίς βέβαια όμως και να αγιοποιούμε και να εθελοτυφλούμε,σε ομάδες ή καταστάσεις,μιας και η ανθρώπινη φύση και η ατομικότητα είναι τόσο πολύπλοκη,που μπορεί να κάνει τον πιο αδύναμο να φέρεται σαν τον χειρότερο δυνάστη,ή έναν μετανάστη να φέρεται συνειδητά σαν φασίστας.Τα ράσα λοιπόν δεν κάνουν τον παπά.Γιατι ο παπάς μπορεί να ασελγεί σε μικρά παιδιά,να κακοποιεί και να καταπιέζει την οικογενειά του,και κατά τ άλλα να είναι ευλογημένος απ τον ''θεό''.Στην παρούσα φάση,δεν είμαστε εκκλησία να βλογάμε τα γένια μας και να δίνουμε δύναμη στους προσδιορισμούς και όχι στις έννοιες.
Δυστυχώς,δεν είμαστε μια ομάδα άβουλων όντων,που δεν παίρνουν την ζωή στα χέρια τους και περιμένουν τα ήδη υπάρχοντα στερεότυπα,για να εκφραστούν.Οι συνελεύσεις δεν είναι, ούτε πρόκειται να γίνουν,το ανώτατο εκτελεστικό όργανο για κανέναν.Η αναρχία δεν αναγνωρίζει δικαστές και μπάτσους,θεωρητικούς και πρακτικούς,ιδεολόγους και συγκρουσιακούς.Είμαστε ευέλικτοι και τα θέλουμε όλα και για όλους.Όταν οι συζητήσεις τακτικά και συγκεκριμένα,αναλώνονται στο ποια λέξη είναι η καταλληλότερη για ένα γαμημένο κείμενο,και περνάνε η ευτελίζουν θέματα,όπως η αυτοοργάνωση,η σύγκρουση και η αλληλεγγύη,σε όποια μορφή και αν θέλει ένα άτομο ή μία ομαδα,ελεύθερα να δράσει,τότε είναι άξια της μοίρας τους και των ανθρώπων που τις απαρτίζουν(ή τις θωρούν).
Συνέλευση λοιπόν μπορεί να είναι και μια συζήτηση σ ένα σπίτι ή μια πλατεία,όταν θίγονται κινηματικά και ''πολιτικά'' ζητήματα.
Εκδήλωση,είναι η διοργάνωση μιας δημόσιας συνεργατικής πράξης ή δραστηριότητας,για ποικίλους σκοπούς.Αυτό λοιπόν δεν κάνει μια προβολή ανώτερη απο ένα μπαρ,ούτε ένα συλλογικό διάβασμα πιο ''ποιοτικό'' από ένα άραγμα με ξύδια στο σπίτι.Αναμφίβολα χρειάζονται και τα δύο,αλλά ''περί ορέξεως κολοκυθόπιτα''.Ο καθένας από μάς,έχει δικαίωμα να γνωρίσει την ελευθερία,όσο πιο μαγική μπορούμε να την κάνουμε,με βάση την παρούσα κοινωνική κατάσταση και τα τετριμμένα ταμπού,δοσμένα από σχολεία και οικογένειες.Το να αποβάλλουμε τους εσωτερικούς μας ''καθωσπρεπισμούς'' και διαχωρισμούς,μάλλον είναι και το πιο αναγκαίο για να μπορούμε να μιλάμε για Λευτεριά και Ιδεατό.

Περι πράξεων και φωτιάς(συλλογικών και ατομικών)

''Όταν σου λένε ότι το σχεδιό σου είναι στον αέρα,να τους λες-Έχω άλλο ένα ζευγάρι φτερά.Πάμε να πετάξουμε μαζί!-'' Ε.Π.

Μπαίνοντας στην από κοινού δράση,σαν ομάδα στον χώρο των καταλήψεων,μιας και όλοι είχαμε καταλάβει τον ''ρατσισμό'' απο συγκεκριμένα άτομα,στις ατομικές εκφράσεις και δράσεις,εντός και εκτός διαδικασιών,ήρθαμε αντιμέτωποι,με ένα πολύ περίεργο εναλλακτικό πολιτικό σύστημα,βασισμένο σε άτυπες ιεραρχίες και γραφειοκρατίες,με παραλλαγμένους όρους,ώστε να ταιριάζουν στο αναρχικό ''φαίνεσθαι'',το οποίο θα έκανε και τον πιο ψαγμένο πολιτικό αναλυτή,να τα παρατήσει όλα και να γίνει ερημίτης,μαζεύοντας καρπούς από μπυρόδεντρα και να ανακυκλώνει αλουμίνιο.
Οι εκδηλώσεις μας ξαφνικά ,φαίνονταν ξένες και περίεργες στα μάτια κάποιων,οι οποίοι κρατούσαν τα ''κλειδιά''(χώρων),την ''ύλη''(μηχανήματα),και τον ''λόγο''(πολλές ομάδες,αποτελούμενες απο τα ίδια άτομα,blogs,facebook,και γενικότερα PR ''αναρχίας''). Ξαφνικά δεν υπήρχε η κατάλληλη ''εμπιστοσύνη'' .Και όταν ερχόταν η ώρα να γίνει η συγκεκριμένη διαχειριστική διαδικασία ,για τον συγκεκριμένο λόγο(πχ διαχειριστική μηχανημάτων)για να μάθουμε για ποιο λόγο ,υπάρχουν οι προβληματικές,κάποιος έλειπε απ τους ''υπεύθυνους'',κάποια μέρα  ξαφνικά ακυρωνόταν ,χωρίς ιδιαίτερο λόγο,ή τα τηλέφωνα ήταν απο κοινού κλειστά.Όλα αυτά, εύλογα θυμίζουν σατυρικές εκπομπές(βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα),με τύπους να ανεβοκατεβαίνουν πανικόβλητοι το κτίριο της εφορίας,για να πάρουν χαρτόσημα,δηλώσεις νόμων τάδε κτλ, για μια πολύ απλή διαδικασία.

''Όταν τα μηχανήματα αρχίζουν να έχουν διαχειριστικές συνελεύσεις,είναι απορίας εύλογο πως κάνουν έρωτα.Η αρσενική άκρη του καλωδίου του subwoofer Behringer βρίσκει την υποδοχή του παθητικού ηχείου και γεννάται ο Ήχος.Τα αυτοενισχυόμενα ηχεία διαμαρτύρονται για την σεξιστική διαδικασία και τον προσδιορισμό του ηχείου,μέσα απο μια μάρκα μεγάλης εταιρείας και προχωρούν σε συμβολικό αυνανισμό,παράγοντας Ήχο και λύνοντας τα χέρια των χειριστών.'' Εξελικτική θεωρία της μουσικής από τον λοβοτομημένο Δαρβίνο.

Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι λοιπόν.Όταν οι κατασταλτικές δυνάμεις δήμου,αστυνομίας και πυροσβεστικής σφράγισαν την κατάληψη παραρτήματος,η πληθώρα των ''συντρόφων'' του ''10,100,1000αδες καταλήψεις'',αποφάσισαν να ανοίξουν στέκια με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά,ειδικής πολιτικής καθαρότητας(διαχωρίζοντας έτσι την θέση τους με τους υπόλοιπους),και να επιδοθούν στο αγαπημένο σπορ της Πάτρας.Στο κουτσομπολιό.
Μην έχοντας λοιπόν εναν χώρο,μιας και τα λιγοστά μας έσοδα από τις εκδηλώσεις μας,δόθηκαν σε κινηματικούς σκοπούς(αφίσες κοινές με άλλες ομάδες στον χώρο της κατάληψης ή μη,συντρόφους με δικαστικά έξοδα στην Πάτρα καθώς και σε άλλες πόλεις,φυλακισμένους κτλ),θελήσαμε να κάνουμε μια εκδήλωση για την Σ.Π.Φ. σε χώρο συγκεκριμένης κατάληψης.Αυτό που ειπώθηκε χαρακτηριστικά από την ίδια την διαχείριση του χώρου,ήταν ότι δεν πρόκειται για αναρχική κατάληψη,αλλά για αυτοδιαχειριζόμενο στέκι.Με βάση λοιπόν αυτόν τον προσδιορισμό,ζητήθηκε να μην κάνουμε μια συγκεκριμένη ερώτηση,στην τηλεφωνική επικοινωνία.Η αναρχία δεν γνωρίζει όμως λογοκρισία και,ενώ κακώς συμφωνήσαμε εξαρχής,η ερώτηση έγινε,και συγκεκριμένα δόθηκε κι η ευκαιρία στους υπόλοιπους παρευρισκόμενους να διαφωνήσουν,κάνοντας έναν γόνιμο διάλογο,τηρώντας έτσι μια έκφανση της ελευθερίας στον λόγο,απο όλους και για όλους.Αυτό,έφερε και μια μορφή ρήξης με το συγκεκριμένο στέκι,που μετέπειτα για λόγους ''φαίνεσθαι'',ξαναονομάστηκε κατάληψη..
Τον ίδιο καιρό,άρχισα να μαθαίνω και τους λόγους,για τους οποίους κανείς δεν έδινε μηχανήματα για κινηματικούς σκοπούς.Οι Ιεροδιαχειριστές των μηχανημάτων είχανε ''πρόβλημα'' με μια προσωπική μου επίθεση σε μέλη μπάντας,έξω απο τον χώρο της κατάληψης.Η ιστορία ειναι μία και απλή.Τα δύο μέλη της μπάντας,είχαν ευτελίσει την κηδεία ενος αδελφικού μου φίλου και συναγωνιστή μόλις πριν απο δύο μέρες.Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες,μιας και μόνο η αναφορά σε αυτόν,γι αυτόν τον λόγο είναι απο μόνη της ασέβεια και σιχαίνομαι το εγώ μου,αλλά τα περιθώρια στένεψαν και, την αλήθεια την λένε άλλοι για μένα,χωρίς εμένα.(όχι δεν είναι Παπακωνσταντίνου)
Το τι έχουν κάνει στο παρελθόν τα συγκεκριμένα άτομα(επαναλαμβάνω ,όχι όλη η μπάντα),το γνώριζα πολύ καλά,μιας και τύχαινε να βρισκόμαστε στους ίδιους χώρους,και μόνο σύντροφοι δεν είναι.Χωρίς πολλές λεπτομέρειες,γιατί ρουφιάνος δεν ήμουν ποτέ,ούτε πρόκειται να γίνω και για κανέναν. Έχοντας ενημερώσει την διαχείριση,πήρα την απάντηση''όχι εδώ μέσα'' και έτσι και έπραξα. Μετά ,έμαθα ,ότι το εδώ μέσα,περιλαμβάνει και κάμποσα τετραγωνικά μέτρα του έξω,και καταράστηκα τον εαυτό μου,που δεν διαθέτω έναν προσωπικό δορυφόρο,για να αντιμετωπίζω τον καθένα που με προσβάλλει προσωπικά.
Και αυτό το προσωπικό,το οποίο και επιδίωξα σε μετέπειτα χρόνο να λύσω ,ακόμα και με τους συγκεκριμένους,ξαφνικά βαφτίστηκε πολιτικό.
Ποιος είναι λοιπόν ο ιερέας που βαφτίζει ότι δεν του αρέσει πολιτικό και ότι του κάνει προσωπικό?Γιατί αυτοί οι ιερείς ξέρετε καλά,ότι φέρονται ιεραρχικά και αντισυντροφικά πολλές φορές και για μεγαλύτερης έκτασης γεγονότα,και αν δεν το ξέρετε ακόμα, θα τους αναγνωρίσετε με τον καίρο και μέσω της προσωπικής σας εμπειρίας.
Και ακόμη πιο βαθιά..Ποιος γουστάρει τόσο πολύ την πολιτική που την κάνει πρόταγμα της Αναρχίας?Οι εκφράσεις σαφώς και ειναι χρήσιμο να εμπεριέχουν κάποια τέτοια χαρακτηριστικά, όταν μιλάμε για το πιο κοινωνικό κομμάτι του αγώνα.Αυτό όμως δεν το κάνει μόνιμο πρόταγμα.Αν ήταν έτσι,θα έπρεπε να έχουμε ήδη φτιάξει την δική μας κολλεκτίβα-εργοστάσιο με μπύρες(μιας και είναι το αγαπημένο ποτό των περισσοτέρων)και να την πέφτουμε στην εταιρία μπύρας Άλφα,γιατί έκλεψε τα πνευματικά μας δικαιώματα..

Είναι βαρύς ο αγέρας σαν μολύβι
Φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω
Ελάτε γρήγορα σας φωνάζω
Να λειώσουμε το μολύβι

Κάποιος μου λέει
Φωτιά θα πάρεις απ’ την ίδια σου φωνή
Θα γίνεις στάχτη
Στάχτη σαν τον Κερέμ
Που κάηκε απ’ τον ερωτά του

Και εγώ του λέω
Ας καώ, ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ
Αν δεν καώ εγώ
Αν δεν καείς εσύ
Αν δεν καούμε εμείς
Πως θα γενούν τα σκόταδια λάμψη
                                                                        Ναζίμ Χικμέτ

Προκάτ.Κατάληψη.Προκατάληψη...Η ακραιότητα των πράξεων είναι και αυτή που τις περισσότερες φορές σε φέρνει σε ρήξη.Η ακραιότητα των λόγων μπορεί να σε κάνει και ''μάγκα'' για τους πολλούς,μιάς και οι άνθρωποι,έχουμε μάθει πιο πολύ να ''λέμε'' παρά να ''κάνουμε''.Η λεκτική και ψυχολογική βία δεν έχει κανένα ''ελαφρυντικό'',απέναντι στην σωματική ή υλική.Πολλές φορές μάλιστα τα σημάδια της είναι βαθύτερα και πιο καταστρεπτικά για τον δέκτη.
Γι αυτό τον λόγο ανέλαβα την ευθύνη της συμβολικής φωτιάς σε παγκάκι στέκιου που ξαναέγινε κατάληψη.Εκείνη η νύχτα ήταν από τις πιο σκότεινες που έχω περάσει,μιας και αντίκρυσα τον σκοταδισμό όλων,(χωρίς να βγάζω τον εαυτό μου στην απέξω).Ένας χρόνος χωρίς την κεντρική κατάληψη,συζητήσεις,θαψίματα,έδωσαν και πήραν,με την αποκορύφωση εκείνης της νύχτας.Για έναν τσαμπουκά μεταξύ μεθυσμένων και συναισθηματικά φορτισμένων ατόμων,που είχαν πέσει στο ίδιο τριπάκι απόρριψης και προκατάληψης,ο ένας για τον άλλο,σε μια πλατεία.Ένα κείμενο στο διαδίκτυο,το οποίο μαζί με όλα του τα σχόλια,μιλούσε για το γεγονός,ήταν μια ξεκάθαρη ρουφιανιά για συγκεκριμένα άτομα,έτοιμη και μασημένη ακόμα και για τον πιο ηλίθιο ασφαλίτη.Οι περισσότερες ομάδες δεν καταδικάσανε ποτέ επίσημα αυτό το κείμενο,παρά μόνο μία.Βέβαια για μερικούς το δίκιο είναι πάντα μονόπλευρο και απόλυτο,όπως έχω αναφερθεί σε όλη την παραπάνω φλυαρία μου.Αντί λοιπόν οι ''σύντροφοι'' ,να δούμε την προβληματική και να ακολουθήσουμε αυτές τις πολύωρες διαδικασίες,για κάτι το οποίο ήταν όντως αναγκαίο και επείγον,έγινε στην προκειμένη το άκρως αντίθετο.Αποκλείστηκαν και τραμπουκίστηκαν άτομα,με το έτσι θέλω,πάνω σε μια πολυπληθή εκδήλωση.Πανικόβλητοι μεθυσμένοι φώναζαν για τραμπούκους και φασίστες,ξεχνόντας ίσως,με ποιούς ματώνανε δίπλα δίπλα,τόσα χρόνια. Οι πιο ''υπεύθυνοι'' αρκέστηκαν απλά στο να αποκλείσουν ,χωρίς πολλά πολλά. ''Όλα γίνονται για το φαίνεσθαι'' μου είχε πει κάποιος.Βάζοντας την φωτιά,επιδίωξα και κατάφερα,την προσοχή του κόσμου,ο οποίος και βγήκε έξω να μου ζητήσει τον λόγο.Κανείς δεν σήκωσε χέρι και με την σειρά μου εξήγησα,την συμβολικότητα της πράξης και ότι επιτέλους'' ελάτε να τα χώσετε και να βρίσετε να τελειώνει αυτό το πανηγύρι''.Οι πισώπλατες συζητήσεις,τα καφενεία και τα κουτσομπολιά,μόνο κακό μπορούν να κάνουν,και ωφελούν μόνο, τους πραγματικούς μας εχθρούς.
Πλέον δεν στηρίζω την συμβολικότητα,βλέποντας ότι ενωμένοι μπορούμε και καταφέρνουμε πολλά.Είδα άτομα που κοιτιόμασταν ''εχθρικά'',να συμπράττουμε και να αλλάζουμε αυτό το κατεστημένο του διαχωρισμού και της διάσπασης,που έχει λάβει χώρα πολύ καιρό πριν απο την συγκεκριμένη πράξη.
Κάποιοι όμως δεν γουστάρουν καθόλου.Και έχουν την κακεντρέχεια και το εγώ τους πολύ πιο πάνω, απο οτιδήποτε άλλο.Τους αρέσει πιο πολύ να δικάζουν και να καίνε στην ιερή πυρά ανθρώπους,παρά να καούν οι ίδιοι.Οι Ιεροεξεταστές της αναρχίας δεν πρόκειται να αλλάξουν,ακόμα και αν ματώσεις,σώνοντας τους ,απο τα χέρια του εχθρού.
Τα βιβλία ειναι υπεράνω όλων.Το κουτσομπολιό,και η μετάλλαξη του προσωπικού σε πολιτικό είναι η διαδικασία της ανάκρισης και της καταδίκης.Ο αποκλεισμός και οι βαριές προσβολές είναι το ανώτατο εργαλείο,η πυρά των Ιεροεξεταστών της αναρχίας.

Το ατσάλι σκουριάζει, τα χρόνια περνούν,
οι ψεύτικοι άνθρωποι επίτηδες ξεχνούν.
Το χρώμα ξεθωριάζει, τα χρόνια περνούν,
οτι δεν καταλαβαίνουν αλύπητα χτυπούν.
         από το κομμάτι''Δόγμα''-Γενιά του Χάους

Αντιχριστιανική ανάσταση και επίλογος

''Αυτοσταυρωνόμαστε στα βλεμματά σας,για να μην καταλάβετε ότι σας έχουμε ήδη μπήξει τις πρόκες του Ερέβους'' Χ.Ο.Κ.-Ανάληψη ευθύνης συνειδήσεων

Η προσωπική μου επιλογή να περάσω απ το λαικό δικαστήριο της ''συνέλευσης'',που είχε περίτεχνα στηθεί,μέσα από γραμμές και συζητήσεις σε στέκια και να δεχθώ επιθέσεις και σταύρωση,είχε έναν και μόνο λόγο.Να πέσουν οι μάσκες των αναρχοπατέρων,να φανεί το αληθινό πρόσωπο των ''πεφωτισμένων'' στα μάτια των υπολοίπων θεατών.Να φτάσουν στα άκρα οι Ιεροεξεταστές και να τολμήσουν να ξεστομίσουν,μέχρι και ανυπόστατες κατηγορίες.
Δυστυχώς για εσάς,που νομίζετε πως ανήκετε,στους επίλεκτους,στους κουμανταδόρους,illuminati αναρχικούς,να γνωρίζετε τα εξής.Δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσω τον προσωπικό μου αγώνα,για μια καλύτερη ζωή στο εδώ και το τώρα,είτε αυτό έχει να κάνει με την βιοπάλη,είτε με τις συλλογικές δράσεις των αδερφών μου.
Θα κοιτάω τα γεμάτα,κενό μίσος,μάτια σας,τα ψωνισμένα βλεμματά σας,τα ηγετικά υφάκια και την χωροταξική χειραγώγηση της υποτιθέμενης ''διαδικασίας'' και θα ξεπερνώ τους φόβους μου,μέσα απο εσάς.Περιμένοντας πάντα,να καταλάβετε,πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να ασχολείσαι με ''καιόμενες βάτους'',οταν καίγεται ολόκληρο το δάσος.
Ο ''χριστός'' πέθανε,αναστήθηκε και λάκισε.Ο άνθρωπος πεθαίνει κάθε μέρα,ανασταίνεται χωρίς ''θεία παρέμβαση'' και συνεχίζει να πολεμά..

                                                                                                               Εμπρηστής προκαταλήψεων
                                                                                             Μέλος της Χαοτικής Ομάδας Κρούσης


-Όποιος βαριέται να διαβάσει το κείμενο,καλό θα είναι να το κάνει προσάναμμα.Χειμώνα έχουμε,γιατί να πηγαίνει χαμένο τόσο χαρτί,που αποτυπώνει φλυαρίες?
-Ελπίζω να μην έδωσα στοιχεία για κανέναν άλλο ''σύντροφο'' ή μη,(εκτός απο τον ίδιο μου τον εαυτό), που να είναι ευαίσθητες πληροφορίες.Πρόσεξα όσο μπορούσα να μην αναφερθώ σε ονόματα ανθρώπων η ομάδων που έως τώρα δεν έχουν αναφερθεί ή θιχτεί σε ανοιχτές διαδικασίες από τους Ιεροεξεταστές.Οτι ανέφερα εχει χιλιοειπωθεί σε καφενεία και ανοιχτές συνελεύσεις-κραξίματα,με πλήθος κόσμου γνωστού ή μη..
-Υπάρχουν πολύ σημαντικότερα θέματα για να ασχολούμαστε,από τα κουτσομπολιά και την διαφορά συμπεριφορών ή θέσεων.Το μόνο χαρμόσυνο θα είναι να αρχίζει να εκφράζεται και να μιλά ξανά,ο κόσμος που ξενέρωσε,διάλεξε να σταματήσει τον αγώνα και να αυτοαπομονωθεί,για τέτοιες καταστάσεις.Ο αγώνας είναι αέναος και η ζωή δεν χαρίζει ποτέ..Η μάχη για το εδώ και το τώρα,την αξιοπρέπεια και την ελευθερία πρέπει να δίνεται παντού.


                                           σημείωση (Το παρών κείμενο γράφτηκε στις 12/12/2014.Μετά απο κάποιες μέρες ο συγγραφέας δέχθηκε ακραία επίθεση από ρεφορμιστή,για τα πιστεύω του, έξω απο την κατάληψη Παραρτήματος,η οποία απαντήθηκε άμεσα απο τον ίδιο σε προσωπικό επίπεδο.)