Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης «Το γεράκι και το φίδι» για τον Μαουρίτσιο Μοράλες

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης
«Το γεράκι και το φίδι» για τον Μαουρίτσιο Μοράλες

«Το μόνο που φοβάμαι είναι ο χρόνος… Η φθορά της μνήμης που μοιάζει με δεύτερο θάνατο για αυτούς που λείπουν… Ο χρόνος είναι φίλος με το θάνατο, εκτός και αν σταματήσουμε τους δείκτες του ρολογιού και γεμίσουμε τα ημερολόγια μας με μέρες από αυτές που ονειρεύονται αυτοί που σήμερα δεν είναι μαζί μας… Τότε ο θάνατος δε θα έχει καμία εξουσία και οι νεκροί μας θα ζούνε μέσα από τις καρδιές μας.»
Στις 22 Μαΐου 2009 ο αναρχικός Μαουρίτσιο Μοράλες σκοτώνεται καθώς μεταφέρει μια βόμβα για να την τοποθετήσει στη σχολή δεσμοφυλάκων στην Χιλή.
Αρκετοί θεωρούν τον αγώνα μας μάταιο… Δεν πιστεύουν ότι μια μειοψηφία ανυπότακτων αναρχικών μπορεί να επιτεθούν στο κρατικό κτήνος.
Κι όμως ξεχνούν πως πάντα οι μειοψηφίες σαν πυροκροτητές ανατρέπουν την ιστορία και την εκτροχιάζουν από αυτό που μέχρι χθες θεωρούσαν δεδομένο.
Άλλοι θεωρούν πως είμαστε ρομαντικοί και δεν αξίζει να θυσιαζόμαστε για τους άλλους… Όμως όπως έχει γραφτεί κάπου «Ο αναρχικός επαναστάτης δεν θυσιάζεται για την κοινωνία, αλλά αντίθετα θυσιάζει την υπάρχουσα κοινωνία. Η αναρχική διαρκής επανάσταση δεν είναι ένα ιερό καθήκον που πρέπει να εκτελεστεί από ανιδιοτελείς οσιομάρτυρες. Αντίθετα, εμπεριέχει και την ατομική ανταρσία, καθώς είναι εκείνο το σημείο που η αλλαγή του εαυτού μας συναντά την αλλαγή του κόσμου…»
Ακόμα και όταν πεθαίνουμε λοιπόν, είναι γιατί έχουμε ζήσει πραγματικά.
Γι’αυτό δε πιστεύουμε στους επικήδειους, αλλά σε πράξεις, λέξεις και νοήματα που κουβαλάνε τις ψυχές μας μέσα στους αιώνες…
Εφτά χρόνια μετά το θάνατό του συναντάμε ξανά τον Μαουρίτσιο Μοράλες μέσα από τα λόγια της αναρχικής Έμμα Γκόλντμαν:
«Δε γνωρίζω πόσοι από σας έχουν διαβάσει το θαυμάσιο πεζοτράγουδο του Γκόρκι που λέγεται Το Φίδι και το Γεράκι. 
Το φίδι δε μπορεί να καταλάβει το γεράκι. «Γιατί δεν ξεκουράζεσαι εδώ στα σκοτεινά, στην όμορφη, γλιστερή υγρασία;» ρωτάει το φίδι. «Γιατί πετάς στους ουρανούς; Δε ξέρεις τους κινδύνους που παραμονεύουν εκεί, τη βία και την καταιγίδα που σε περιμένουν, το όπλο του κυνηγού που θα σε γκρεμίσει και θα καταστρέψει τη ζωή σου;»
Αλλά το γεράκι δεν έδειξε προσοχή. Άπλωσε τις φτερούγες του και πετάχτηκε στους αιθέρες, το θριαμβευτικό τραγούδι του ακούστηκε να αντηχεί στους ουρανούς.
Μια μέρα το γεράκι γκρεμίστηκε, το αίμα του ανάβλυζε από την καρδιά του και το φίδι του είπε «Ανόητε σε προειδοποίησα, σου είπα να μείνεις εκεί όπου ήμουν, στα σκοτεινά, στην όμορφη, ζεστή υγρασία όπου κανένας δεν μπορούσε να σε βρει και να σε βλάψει…». Αλλά με την τελευταία του πνοή το γεράκι απάντησε «Έχω πετάξει στους αιθέρες, έχω ανέβει σε ύψη ιλιγγιώδη, έχω αντικρίσει το φως, έχω ζήσει, έχω ζήσει!»

Για τον Μαουρίτσιο Μοράλες…
Για τους συντρόφους που λείπουν…

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς- Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης

Τσάκαλος Γεράσιμος
Τσάκαλος Χρήστος
Οικονομίδου Όλγα
Πολύδωρος Γιώργος

Κείμενο Σ.Π.Φ. - Η εξέγερση δεν γνωρίζει σύνορα

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ

“Διεθνές κάλεσμα από την Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς για την εκστρατεία
Fuck Nations – Squat the World”


Η καλορυθμισμένη κανονικότητα της κοινωνικής ζωής μέσα στα εξουσιαστικά συστήματα δεν είναι προϊόν μιας μονοδιάστατης στρατηγικής αντίληψης που ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μονοπάτι αλλά αντίθετα είναι το άθροισμα πολλών μελετημένων και δοκιμασμένων λογικών, τακτικών και πρακτικών. Είναι δεδομένο ότι η εξουσία δε θα ήταν αυτό που είναι αν δεν αυτοεξελισσόταν διαρκώς καλύπτοντας προηγούμενες ελλείψεις και αδυναμίες στη διαχείριση της κοινωνικής ανοχής των υπηκόων της. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουν υπάρξει και συνεχίζονται να εμφανίζονται συνεχώς ολόκληρα πολιτικό-φιλοσοφικά ρεύματα που πραγματεύονται την αναγκαιότητα της εξουσιαστικής διάρθρωσης των ανθρώπινων κοινωνιών. Μέσα από συνεχή πειράματα, μελέτες, διατριβές μια σειρά από πολιτικά-επιστημονικά think tank οπλίζουν το χέρι της εξουσίας με ολοένα και πιο εξειδικευμένες μεθόδους εξασφάλισης της κοινωνικής ανοχής.
“Αν δεν παταχθούν σύντομα τα πρώτα ανεπαίσθητα σημάδια της αταξίας, τότε σύντομα θα επικρατήσει χάος και αναρχία”. Η παραπάνω κοινωνιολογική ερμηνεία, που αποθέτει το απόσταγμα μιας συγκεκριμένης θεωρίας πάνω στην οποία έχουν προσαρμοστεί διάφοροι κατασταλτικοί σχεδιασμοί έχει άμεση σύνδεση με τον τρόπο που ο εχθρός αντιμετωπίζει στο σύνολο του όλους τους πιθανούς κινδύνους αποσταθεροποίησης εν τη γενέσει τους πριν αυτοί πάρουν σάρκα και οστά. Μιλώντας για τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης που μπορούν να αποτελούν ανατρεπτικά ριζοσπαστικά ρεύματα μπορούμε να πούμε πως το δόγμα μηδενικής ανοχής στοχεύει στην προληπτική αντιμετώπιση τους. Έχει παρατηρηθεί πως αυτή η προληπτική αντιμετώπιση έχει διαφορετικές φάσεις: Σε πρώτη φάση παρατηρείται πως κάθε φορά που ένα ανατρεπτικό ρεύμα αρχίζει και εμφανίζει στο εσωτερικό του πιο ριζοσπαστικές και επιθετικές λογικές η καταστολή αναβαθμίζεται σχεδόν άμεσα και υπερβολικά δυσανάλογα ώστε να μπει ένας φραγμός στη περαιτέρω όξυνση των επιθετικών χαρακτηριστικών του. Όσοι και όσες αποτελούν τους εκφραστές αυτών των επιθετικών λογικών συναντούν την αμείλικτη εκδικητικότητα του συστήματος που δεν διστάζει να στραφεί και εναντίον του συνόλου του κοινωνικού τους περίγυρου ώστε να γενικευτεί ο φόβος.
Σε δεύτερη φάση παρατηρείται πως χτυπιούνται εξίσου εκείνες οι δημόσιες δομές ενός ανατρεπτικού ρεύματος που αποτελούν σημεία συνάντησης, γνωριμίας, ζυμώσεων μεταξύ των πολιτικών υποκειμένων και αυτό δε γίνεται τόσο για τον κίνδυνο που αποτελούν στο σήμερα αλλά για τον εν δυνάμει κίνδυνο που μπορεί να αποτελέσουν στο μέλλον. Έτσι η εξουσία επιχειρεί να δημιουργήσει λογικές διαιρέσεις εντός των ανατρεπτικών κύκλων προκαλώντας διασπάσεις μεταξύ όσων επιμένουν στη συνέχιση και όξυνση των επιθετικών λογικών και όσους επικαλούνται μια οπισθοχώρηση για λόγους μιας υποτιθέμενης ανασύνταξης.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα βλέπουμε πως εντείνεται συνεχώς η εκδικητική αντιμετώπιση των αναρχικών αιχμαλώτων με διάφορες κατασταλτικές μεθοδεύσεις. Βλέπουμε όμως πως παράλληλα ακολουθείται και μια στρατηγική της έντασης σε ότι αφορά τις δημόσιες δομές της αναρχίας (στέκια – καταλήψεις) καθώς έχουν πολλαπλασιαστεί οι επιθέσεις εναντίον τους από κράτος και παρακράτος. Για μας αυτό δεν είναι τυχαίο καθώς τους τελευταίους μήνες η αναρχία εμφανίζει μια μεγαλύτερη κινητικότητα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Μέσα στο γενικότερο κλίμα κοινωνικής ξηρασίας των τελευταίων ετών διαπιστώνουμε πως σιγά σιγά αρχίζει να διακρίνεται μια επιθετική ορμή που ίσως αποκτήσει μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες διαστάσεις μελλοντικά. Μια σειρά από κινήσεις, καμπάνιες, εκστρατείες όπως αυτή του Μαύρου Δεκέμβρη βγάζουν ξανά στο προσκήνιο τις επιθετικές αιχμές της αναρχίας κι ο εχθρός γνωρίζει καλά ότι πρέπει να προλάβει να χτυπήσει πριν η τάση εξελιχθεί σε κύμα, ότι αυτές οι επιθετικές αιχμές πρέπει να καταπολεμηθούν τώρα που είναι αρχή γιατί αλλιώς είναι βέβαιο πως οι ανατρεπτικές ενέργειες και κινήσεις θα ενταθούν με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη δυνατή αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού.
Για αυτό οι επιθέσεις στις δημόσιες δομές της αναρχίας μας αφορούν όλους καθώς το ξεπέρασμα και πόσο μάλλον το επιθετικό ξεπέρασμα αυτού του κάβου που η εξουσία προσπαθεί να ρίξει την αναρχία για να μην οξυνθούν περαιτέρω τα επιθετικά χαρακτηριστικά της είναι ο δρόμος για να κατακτήσουμε περισσότερο έδαφος μέσα στις μάχες μας εναντίων της εξουσίας.
Διότι σε αυτές τις δημόσιες δομές είναι που αποκτούμε όλοι τα πρώτα βιώματα με την αναρχία. Είναι εκεί που θα γίνουν οι πρώτες επαφές, οι πρώτες γνωριμίες, οι πρώτες ζυμώσεις εντός των ριζοσπαστικών κομματιών της αναρχίας. Επομένως αυτό που τραυματίζεται συν τοις άλλοις με τις επιθέσεις σε αυτές τις δομές είναι και αυτή η πρώτη εικόνα που αποκτούν όλοι όσοι και όσες αρχίζουν τα πρώτα τους φλερτ με την αναρχία.
Είναι δεδομένο λοιπόν ότι αν δεν υπάρξει μια δυναμική αντίδραση από τη μεριά της αναρχίας όχι μόνο δε θα εκλείψουν αυτές οι επιθέσεις αλλά αντίθετα θα πολλαπλασιαστούν και θα ενταθούν βυθίζοντας και πάλι την αναρχία, στην ηττοπάθεια την εσωστρέφεια και την τελμάτωση. Μια οργανωμένη επιθετική ανταπάντηση από τη μεριά μας θα εξασφάλιζε και καλύτερους συσχετισμούς για τη συνέχιση και όξυνση της αναρχικής παρουσίας στις μητροπόλεις έτσι ώστε να αυξάνεται προοδευτικά ο πήχης της κοινωνικής απορρύθμισης, κάτι που τουλάχιστον για μας είναι βασικό χαρακτηριστικό της αναρχικής στρατηγικής.
Καλωσορίζουμε λοιπόν την πρόταση και το κάλεσμα της κατάληψης Παπαμιχελάκη, της Συνεχούς Αποδόμησης και της αναρχικής βιβλιοθήκης Τεφλόν που είναι ενεργά κομμάτια του εξεγερτικού συνδέσμου θεωρίας και πράξης, καθώς και των Ραδιοφραγμάτων για μια συντονισμένη εκστρατεία δράσης το μήνα Μάιο που θα λειτουργήσει ως μια απάντηση από τη μεριά της αναρχίας απέναντι σε όλες τις επιθέσεις των τελευταίων μηνών. Μια τέτοια εκστρατεία που θα κινείται πάνω στις αρχές και τη λογική της αναρχικής πολυμορφίας και του άτυπου συντονισμού της αναρχικής δράσης όπως αυτά εκδηλώθηκαν στη πράξη μέσα από το Μαύρο Δεκέμβρη. Πιστεύουμε ότι μια τέτοια εκστρατεία είναι ο πιο κατάλληλος τρόπος να αξιοποιούνται οι παρακαταθήκες του εγγύς παρελθόντος αντί να μπαίνουν σε μαυσωλεία όπου στοιβάζονται κινηματικές εμπειρίες με ανοιχτά στοιχήματα που έμειναν εκκρεμή. Είναι ο καλύτερος τρόπος ώστε η αποτίμηση του Μαύρου Δεκέμβρη και ο διάλογος που ακολούθησε μετέπειτα μέσα εκείνα τα κείμενα που στήριξαν την δημιουργία μια ανοικτής πλατφόρμας άτυπου συντονισμού της αναρχικής πολύμορφης δράσης να μετουσιωθεί πλέον σε κάτι ζωντανό.
Είναι μια καλή ευκαιρία ώστε να αναπτυχθεί μια πολύμορφη δυναμική που θα εξαπολύσει με κάθε τρόπο και κάθε μέσο αντίποινα για κάθε μια επίθεση που έχουν δεχθεί οι δημόσιες δομές της αναρχίας έτσι ώστε το “τίποτα δεν μένει αναπάντητο” να δραπετεύσει απ' τα κείμενα και τις ανακοινώσεις και να γίνει μια επικίνδυνη πραγματικότητα που θα συμβάλει με τον τρόπο της όσο μπορεί στην πρόκληση χαοτικών μεταβλητών μέσα στον κοινωνικό χωροχρόνο.
Προκειμένου να συνεισφέρουμε όσο μπορούμε στη συγκεκριμένη εκστρατεία απευθύνουμε κι εμείς με τη σειρά μας μια διεθνή πρόσκληση στους αναρχικούς συντρόφους και τις συντρόφισσες στο εξωτερικό έτσι ώστε να πλαισιωθεί αυτή η εκστρατεία σε διεθνές επίπεδο ιχνηλατώντας τόσο την αποτίμηση του Μαύρου Δεκέμβρη όσο και της πιο πρόσφατης διεθνούς εκστρατείας για μια βδομάδα δράσεων αλληλεγγύης έτσι όπως διατυπώθηκε στο κάλεσμα της αναρχικής κατάληψης La Solidaria στην Ουρουγουάη με αφορμή την επαπειλούμενη εκκένωση της. Στηρίζουμε επίσης το κάλεσμα των συντρόφων από τις άτυπες αναρχικές ατομικότητες που τοποθέτησαν εκρηκτικό μηχανισμό στο κανάλι CORTV της Οαχάκα στο Μεξικό, ένα χτύπημα που όπως γράφουν στην ανάληψη ευθύνης ήταν απάντηση “μπροστά στο κύμα καταστολής που 'χει επικεντρωθεί ιδιαίτερα κατά του αντιεξουσιαστικού και αναρχικού κινήματος” ένα κάλεσμα για την εξάπλωση της επίθεσης σε όλους τους εχθρούς της αναρχίας.
Αυτή η πρόσκληση που απευθύνουμε είναι ο δικός μας τρόπος να νιώσουμε ότι συμμετέχουμε ενεργά μέσα στις διαδικασίες τις αναρχίας καταργώντας τις αποστάσεις που δημιουργεί ο εγκλεισμός. Είναι ο δικός μας τρόπος να βρεθούμε σε ένα κοινό έδαφος αγώνα με τους εκτός των τοιχών και ταυτόχρονα να αποδείξουμε ότι ο φυσικός εγκλεισμός δεν περιορίζει και σε καμία περίπτωση δεν αιχμαλωτίζει την επιθυμία μας να είμαστε ζωντανό κομμάτι της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης.

“Αποφασισμένοι να σταθούμε απέναντι στην καταστολή αντισταθήκαμε ξέροντας ότι ίσως αυτό που θα μπορούσαμε να κάνουμε ήταν απλά μια μικρή χειρονομία. Ο λόγος μας πήρε νόημα χωρίς αμφιβολία. Οι χώροι αμύνονται, δεν τους χαρίζουμε δεν εγκαταλείπονται, αναλαμβάνοντας όλες τις συνέπειες που η πράξη μας θα μπορούσε να προκαλέσει... Η πιο συνετή επιλογή, σύμφωνα με την απαιτούμενη λογική, που δεν έχει ούτε αρχές, ούτε ηθική πέρα από την άνεση και τον τρόμο, ήταν να εγκαταλείψουμε το σπίτι, να προστατέψουμε την ακεραιότητα μας την “ελευθερία” μας, τις ζωές μας, αλλά δεν το κάναμε.”

Λόγια της αναρχικής κατάληψης Σάκο και Βανζέτι μετά την επίθεση που δέχτηκε από την αστυνομία το Μάιο του 2009 με αφορμή το θάνατο του αναρχικού Μαουρίτσιο Μοράλες από έκρηξη βόμβας που κουβαλούσε ο ίδιος και σκόπευε να τοποθετήσει σε σχολή δεσμοφυλάκων. Ο Μαουρίτσιο ήταν ενεργό μέλος της κατάληψης Σάκο και Βανζέτι έξω από την οποία σημειωθήκαν πολύωρες σκληρές συγκρούσεις μεταξύ αλληλέγγυων που ύψωσαν οδοφράγματα και άναψαν φωτιές για να εμποδίσουν τους μπάτσους να πραγματοποιήσουν έρευνα στην κατάληψη. Την ίδια στιγμή άλλα δύο κατειλημμένα σπίτια το “Cueto con Andes” και το “La Idea” δέχονταν και αυτά επίθεση από ομάδες εφόδου της αστυνομίας, ελεύθερους σκοπευτές και ελικόπτερα. Τελικώς η αποφασιστικότητα των συντρόφων που συγκρούστηκαν με την αστυνομία έξω απ' την κατάληψη Σάκο και Βανζέτι απέτρεψε την εισβολή.
Συνεπείς στην επιθυμία μας να τιμούμε τα αδέρφια μας που χάθηκαν στη μάχη με την εξουσία προτείνουμε επίσης η εκστρατεία Fuck Nations, Squat the World να λειτουργήσει ταυτόχρονα και ως μια υπενθύμιση του νεκρού αδερφού μας Μαουρίτσιο Μοράλες που σκοτώθηκε από έκρηξη βόμβας στο Σαντιάγκο της Χιλής πριν από επτά χρόνια στις 22 Μαΐου 2009. Ο αναρχικός Μαουρίτσιο με τη συνεπή του δράση και στάση ζωής απέδειξε ότι στην αυθεντική αναρχική πολυμορφία δεν υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενα μέσα αγώνα. Το γεγονός ότι συμμετείχε σε μια κατάληψη δεν τον εμπόδισε να είναι ταυτόχρονα και βομβιστής ούτε τον εμπόδισε να επιχειρήσει μια ενέργεια επιθετικής αλληλεγγύης που στόχευε την ανατίναξη μιας σχολής βασανιστών δεσμοφυλάκων. Το μόνο που του στάθηκε εμπόδιο στις επιλογές του ήταν ο τραγικός θάνατος του που τον στέρησε απ' τις αδερφές και τους αδερφούς του. Ας κρατήσουμε το Μαορί στη καρδιά μας ανάβοντας τη φλόγα της αναρχικής εξέγερσης την ίδια φλόγα που έκαιγε μέσα στον αδερφό μας ως το τέλος. Κλείνοντας αφήνουμε τα λόγια του να μιλήσουν για τον ίδιο:

“Αυτή είναι η ώρα να δράσουμε, στην καθημερινή μας ζωή μαζί με τους κοντινούς μας, για την καταστροφή της κοινωνίας φυλακής και για την καταστροφή κάθε κοινωνικής προσπάθειας για μεταρρύθμιση αυτού του σιχαμερού συστήματος θανάτου.
Η αλληλεγγύη δε θα πρέπει ποτέ να είναι ένα κενό σύνθημα αλλά αντίθετα καθημερινή δράση σύγκρουσης με την εξουσία. Και με τη συνεχή υποστήριξη προς τα αιχμάλωτα αδέρφια μας σε αυτό τον πόλεμο μέχρι θανάτου.”

Με τη μνήμη των νεκρών πάντα ανάμεσα μας.
Για τον εξεγερτικό σύνδεσμο θεωρίας και πράξης.
Στηρίζουμε ολόψυχα την εκστρατεία Fuck Nations / Squat the World

         Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF

Χάρης Χατζημιχελάκης
Θεόφιλος Μαυρόπουλος
Γιώργος Νικολόπουλος
Μιχάλης Νικολόπουλος
Δαμιανός Μπολάνος
Παναγιώτης Αργυρού

Χρηματισμός μπάτσου από αναρχικό.

Στάλθηκε στο ''Λύκοι Του Νότου''

 
ΧΡΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΜΠΑΤΣΟΥ ΑΠΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ

Την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015 έχει οριστεί το δικαστήριο για την πρώτη εισβολή των μπάτσων στο Αναρχικό Στέκι Ναδίρ, στη Θεσσαλονίκη. Η εισβολή είχε γίνει το πρωινό της 4ης Δεκεμβρίου 2010.

Σε αυτή τη δίκη θα βρεθούν ως κατηγορούμενοι 12 άτομα που είτε συνελήφθησαν μέσα στην κατάληψη,είτε στο δρόμο. Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν είναι μεταξύ άλλων: εγκληματική οργάνωση (διεύθυνση και σύσταση), ληστεία, εμπρησμός, σωματικές βλάβες, παράνομο ραδιόφωνο(radiorevolt), απείθεια (άρνηση αποτυπωμάτων –άρνηση λήψης φωτογραφιών).

Για αυτή την υπόθεση είχαν προφυλακιστεί τρία άτομα. Ο Αναστασιάδης Παναγιώτης, o Αναστασιάδης Στέλιος και ο Gugov Ivan,οι οποίοι έχουν δηλώσει την αθωότητα τους με δημόσια κείμενα από την πρώτη στιγμή της προφυλάκισης τους, καταγγέλωντας σκευωρία των αστυνομικών αρχών.

Σκοπός αυτού του κειμένου είναι να γνωστοποιήσει το εξής περιστατικό. Ένα περιστατικό που αποτελεί τα τελευταία τρία χρόνια το κοινό μυστικό των αναρχικών της Θεσσαλονίκης.Τον χρηματισμό του μπάτσου Παναγιώτη Τσιχλή από τον κατηγορούμενο αναρχικό Σπύρο Πλάκα.Ο λόγος της δημοσιοποίησης είναι προφανής.

Ένας αναρχικός δεν επιτρέπεται να έχει καμία συνδιαλλαγή με μπάτσους.

Αυτές οι τακτικές είναι τακτικές μαφίας. Καμία σχέση δεν πρέπει να έχουν με πολιτικές διεργασίες, και δεν πρέπει έπ ουδενί να υιοθετούνται από άτομα που αυτοχαρακτηρίζονται ως αναρχικοί. Ο χρηματισμός αυτός έγινε ώστε να μην ενσωματωθεί στη δικογραφία η κατάθεση του μπάτσου που “έκαιγε” τον παραπάνω αναρχικό.

 Η συμφωνία ήταν συγκεκριμένη και προέβλεπε το λάδωμα με 5000 ευρώ στον μπάτσο μετά από ένα σχετικό παζάρι που μεσολάβησε.
 Η συγκεκριμένη συμφωνία είχε ένα απτό και ξεκάθαρο αποτέλεσμα για τον Πλάκα. Την μη προφυλάκιση του και την προφυλάκιση ατόμων που δηλώνουν αθώοι. *

Η δικηγόρος του Σπύρου Πλάκα είναι η Νατάσα Ζαραλίδου η οποία και είναι ενήμερη για το ποιον του πελάτη της.

**

Ποιος είναι ο μπάτσος Παναγιώτης Τσιχλής

Ο εν λόγω μπάτσος είναι το σύμβολο του διεφθαρμένου μπάτσου στη Θεσσαλονίκη. Είναι άλλωστε αρκετές οι φορές που ο συγκεκριμένος δέχτηκε δημόσιες και επώνυμες καταγγελίες για διάφορα περιστατικά . Περιστατικά όπως:

*1. Ο τραμπουκισμός του δημοσιογράφου της εφημερίδας Μακεδονία Κώστα Κουκουμάκα, το 2007 όταν ο εν λόγο μπάτσος υπηρετούσε στο Τμήμα Δίωξης Εκβιαστών,

*2.Η σύλληψη του το 2012 για την υπόθεση των νονών της Θεσσαλονίκης (υπόθεση Μάρκου Καραμπέρη).

*3.Ο τραμπουκισμός ενός ιδιοκτήτη μαγαζιού στα Λαδάδικα το 2013 όταν ο Τσιχλής Παναγιώτης ήταν διοικητής του Αστυνομικό Τμήματος Πλατείας Δημοκρατίας <http://www.zougla.gr/greece/article/kataxrisi-eksousias>.

Υ.Γ. Η γνωστοποίηση του παραπάνω περιστατικού γίνεται από πρώην συντρόφους του Σπύρου Πλάκα και γίνεται επειδή στους κόλπους μας δοσοληψίες-συνεργασίες με μπάτσους δεν χωράνε. 
Με τους μπάτσους είμαστε απέναντι όχι δίπλα.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΩΝ ΜΠΑΤΣΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΚΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΠΟΥΣ ΜΑΣ.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΠΑΤΣΟ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ΝΑΔΙΡ

/Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015/

*/ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ-ΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ/*//

Μια σύντομη τοποθέτηση,σχετικά με το ζήτημα των πολιτικο-οικονομικών διαδικασιών.

”Η δημόσια άδεια να μπορείς να διαλέγεις ανάμεσα σε πέντε βασικές πολιτικές γνώμες, που κολακεύει ιδιαίτερα εκείνους τους πολλούς οι οποίοι θα ήθελαν να φαίνονται ανεξάρτητοι και να μάχονται για τις ιδέες τους. Όμως δεν έχει σημασία αν υποχρεώνεται η αγέλη, να έχει μόνο μία γνώμη ή αν της επιτρέπεται να έχει πέντε. Όποιος δεν συμμερίζεται καμία από τις πέντε γνώμες και στέκεται σε απόσταση έχει πάντα εναντίον του όλη την αγέλη.”

Φ. Νίτσε.

Δε θα επιχειρηθεί εδώ μια ακόμη ανάλυση της παρούσας πολιτικο-οικονομικής κατάστασης και του περιεχομένου του δημοψηφίσματος. Ούτε θα κατατεθεί ένα προταγματικό σκεπτικό για τη θέση που οφείλουν να διατηρήσουν οι αναρχικοί απέναντι στα πρόσφατα γεγονότα. Κάτι τέτοιο πέρα από το ότι δεν θα με ευχαριστούσε θα ερχόταν και σε αντίθεση με την ύπαρξή μου ως μηδενιστής. Το κείμενο αυτό αποσκοπεί στην παρουσίαση του ευρύτερου σκεπτικού μου γύρω από τα ζητήματα πολιτικής διαχείρισης.

Καταρχάς, ως μηδενιστής η μόνη σχέση που μπορώ να έχω με τους όρους της οικονομίας και της πολιτικής είναι η μονίμως εμπόλεμη. Η πολιτική και η οικονομία είναι ως γνωστόν άρρηκτα συνδεδεμένες με την ομαλή διατήρηση και εξέλιξη του κοινωνικού εργοστασίου. Μια περεταίρω ανάλυση της αποδοχής αυτής δεν ανάγεται στον σκοπό του συγκεκριμένου κειμένου. Το ζήτημα που τίθεται εδώ είναι η θέση που εγώ μπορώ να έχω σαν αρνητής του υπάρχοντος πάνω σε ζητήματα που αφορούν την εσωτερική διαχείριση των μεταβολών του αναγνωρίζοντας την πλήρως αντιφατική μου ύπαρξη.

Από τη στιγμή που κάποιος επιλέγει την άρνηση για συντροφιά στο μονοπάτι του αναπόφευκτα καταλήγει να αντιτάσσει στην πραγματικότητα τον δικό του κόσμο της δύναμης και επιθυμίας του, κάτι που τον οδηγεί να κηρύξει τον πόλεμο σε όλες τις πλευρές του υπάρχοντος χωρίς να παραβλέπει αυτές που έχουν να κάνουν με το κοινωνικά διαμορφωμένο άτομό του. Η ζωή έτσι ενός μηδενιστή δε μπορεί παρά να είναι γεμάτη με συμβιβασμούς, ήττες, αντιφάσεις και άθλιες αδιέξοδες συμβάσεις. Η άρνηση ξεσκίζει πρώτα τον ίδιο τον εαυτό αφήνοντάς τον γυμνό και ταπεινωμένο μπροστά στις επιταγές του ίδιου του, κατεχόμενου από την άρνηση, εαυτού του. Ο μηδενιστής όμως έχει επιλέξει συνειδητά την άρνηση ως εργαλείο για την αύξηση της δικής του ευχαρίστησης. Κάθε πράξη ενός μηδενιστή δεν απολογείται πουθενά πέρα από τη διαρκώς μεταβαλλόμενη συνείδηση και θέλησή του.

Αναγνωρίζοντας την αντιφατική μου ύπαρξη ως μηδενιστής μα δίχως να τοποθετώ τον μηδενισμό στο ράφι παρέα με τις υπόλοιπες ιδεολογίες αντιλαμβάνομαι την άρνηση ως εργαλείο το οποίο εξυπηρετεί και μεταβάλλει τις επιθυμίες μου στην κατεύθυνση που εγώ ορίζω. Μέσα από αυτό το πρίσμα η άρνηση και το συμφέρον μου δε διαχωρίζονται ούτε μπαίνει αντιθετικά το ένα στο άλλο.

 Κάθε πράξη μου διέπεται από μια συνειδητή ιδιοτέλεια και εκεί βρίσκεται η ουσία της παρούσας τοποθέτησης.

Παρά την εμπόλεμη σχέση μου με το υπάρχον στην ολότητά του, δε μπορώ να κλείνω τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα στην οποία πολλές φορές θίγεται το άμεσο συμφέρον μου. Η άρνηση θα μετατρέποταν σε μια ιδεοληπτική συνείδηση δυνάστη, αν στο όνομά της παραχάραζα την πραγματικότητα εξαπατώντας τον εαυτό μου και τα συμφέροντά μου υποχωρούσαν μπροστά στις επιταγές της μεγάλης αυτής ιδέας. Ο κάθε μηδενιστής επιλέγει βάσει της ιδιοσυγκρασίας του τον τρόπο με τον οποίο θα πολεμήσει. Με αντίστοιχο τρόπο επιλέγει τις συμβάσεις που θα σηκώσει και το πώς θα ανταπεξέλθει στον πόνο που γεννούν οι αντιφάσεις του. Δεν υπάρχει κάποιο πρόταγμα ή ένας καθολικός χαρακτήρας σε αυτές τις επιλογές. Ο καθένας πράττει κατά το δοκούν.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, εγώ δεν αντιλαμβάνομαι κάποιο προσωπικό συμφέρον σε αυτό το δημοψήφισμα το οποίο πραγματοποιείται στα μέτρα μιας οικονομιστικής φαινομενικής πόλωσης σε αντίθεση με μια άλλη φανταστική περίπτωση όπου μια παρόμοια διαδικασία θα διαπραγματευόταν την κατάργηση των φυλακών (για παράδειγμα) και θα έδινε τη δυνατότητα στον κυνικό μηδενιστή καταστροφέα να εκμεταλλευτεί τους δημοκρατικούς θεσμούς. Σε αυτήν την φανταστική περίπτωση ιο δημοκρατικές διαδικασίες θίγουν ένα άμεσο συμφέρον μου και εγώ μπορώ να επέμβω με πλήρη συνείδηση της πράξης μου φέρνοντας τους κανόνες του παιχνιδιού περισσότερο στα μέτρα μου. Σε αυτό το δημοψήφισμα όμως, που αποτελεί κατά βάση έναν τρόπο να αποσπάσει η κυβέρνηση μεγαλύτερη λαϊκή αποδοχή μοιραζόμενη τις ευθύνες των αντιφάσεών της με τις εξαθλιωμένες μάζες και να προχωρήσει σε μια νέα διαπραγμάτευση με κύριο γνώμονα το οικονομικό πρόσημο, εγώ δεν βρίσκω τον λόγο να συμμετέχω μη αναγνωρίζοντας κάποιο συμφέρον μου στην παραπάνω διαδικασία.

Το ότι δε συμμετέχω εγώ δε σημαίνει πως θα κρίνω βασιζόμενος στη συμμετοχή ή όχι στο δημοψήφισμα τη φερεγγυότητα κάποιου ως αναρχικού πολεμιστή. Η πολιτική λογική δε διαφαίνεται από τη συμμετοχή σε πολιτικές διαδικασίες μα αν το άτομο ετεροκαθορίζεται από αυτές. Μια μυωπική αντίληψη που αντιλαμβάνεται ως πολιτική αποκλειστικά τις διαδικασίες διαχείρισης της παρούσας κοινωνικής κατάστασης και τα επώνυμα δημοκρατικά στρατόπεδα είναι πολύ επικίνδυνο να δημιουργήσει ένα διαφορετικό πολιτικό στρατόπεδο με αντιπολιτικό πρόσημο το οποίο το στηρίζει προτάσσοντας την αποχή από τις ανάλογες διαδικασίες. Εμένα δεν με ενδιαφέρει η πράξη αλλά το σκεπτικό που τη συνοδεύει κι αν σε αυτό αναγνωρίζω κάποια συγγένεια είτε συμφωνώ είτε όχι. Μπορεί σε αντίθεση με εμένα ένας ειλικρινής σύντροφος να επιλέξει να συμμετέχει σε αυτό το πανηγύρι με πλήρη συνείδηση πως πρόκειται για ένα πανηγύρι των όχλων στηρίζοντας την απόφασή του αντιλαμβανόμενος κάποιο άμεσο συμφέρον εντός του. Ο καθένας στο κάτω κάτω επιλέγει τις συμβάσεις του και το πώς θα τις αντιμετωπίσει. Εγώ, κρατώντας σταθερή απόσταση από την επιρροή της πολιτικής, επεμβαίνω συνειδητά σε αυτήν όταν η συνείδησή μου δείχνει πως έχω συμφέρον να το κάνω. Αν δεν το έπραττα υψώνοντας ιδεολογικές επιταγές πάνω από αυτό το συμφέρον τότε θα ήμουν πράγματι ετεροκαθοριζόμενος.

Δίπολα και λοιπές στρατεύσεις δεν υφίστανται για τον αναρχικό εξεγερμένο παρά μόνο οι επιλογές του. Επιλογές που φέρνουν τον καθένα αντιμέτωπο με τους τοίχους στο υπόγειό του. Εφόσον έχει συνείδηση του υπογείου στο οποίο βρίσκεται και επιθυμεί να το γκρεμίσει, ας χαράξει τη στρατηγική που του ταιριάζει. Συνταγές δεν υπάρχουν. Τις επαναστατικές συνταγές ας τις κρατήσουν οι πολιτικάντιδες κάθε λογής και ιδιαίτερα εκείνοι που υποταγμένοι στην ανάγκη άμβλυνσης του λόγου τους σπεύδουν παρέα με το κάθε πατριωτικό σκουλήκι στις πλατείες φωνάζοντας «όχι» με την ελπίδα πως μια περεταίρω κοινωνικο-οικονομική αποσταθεροποίηση θα τους δώσει τη δυνατότητα να καταθέσουν τα επαναστατικά τους προτάγματα σε ένα ευρύτερο κοινωνικό ακροατήριο. Η δική μου κριτική εστιάζει στο αν η συμμετοχή ή η αποχή από τις πολιτικές διαδικασίες διακατέχονται από ένα πολιτικό σκεπτικό το οποίο κυριαρχεί επάνω στο άτομο και τις επιθυμίες του.

Η συμμετοχή γενικώς και αορίστως δε διέπεται υποχρεωτικά από μια πολιτική λογική. Όταν το άτομο δε στοιχειώνεται από φανταστικές ενότητες (πατριωτικές, ταξικές, επαναστατικές) και συμμετέχει με πλήρη συνείδηση της κατάστασης αποδεχόμενος τον συμβιβασμό του, εγώ ακόμα κι αν διαφωνώ εντοπίζω μεγαλύτερη συγγένεια σε σχέση με άτομα τα οποία κηρύττουν την αποχή, κατεχόμενοι από την ανάγκη συγκρότησης και διαχείρισης ενός θεωρητικά ορθού επαναστατικού μπλοκ. Έννοιες όπως καθαρότητα και ρεφορμισμός ανθίζουν μόνο στα ταξινομημένα χωράφια κάθε λογής ιδεολογιών. Ο δικός μου μηδενισμός δεν έχει θέση εκεί. Μαζί με τους όχλους που κραυγάζουν «ναι» και «όχι» ορισμένοι ίσως θελήσουν να αντιτάξουν έναν ακόμα όχλο ο οποίος θα μιλάει στο όνομα μιας δήθεν επαναστατικής αποχής. Εγώ σε αυτό το σκεπτικό δεν αναγνωρίζω τίποτα το ριζοσπαστικό. Μπορεί σε συγκεκριμένες περιπτώσεις να επιλέξω να σηκώσω την ήττα της συμμετοχής μου σε μια διαδικασία του δημοκρατικού θεάτρου. Το να ανεβάσω όμως μια δική μου παράσταση είναι μια ήττα που εγώ δεν μπορώ να σηκώσω. Μια συνειδητή υποχώρηση πολλές φορές μπορεί να αποτελεί μέρος μιας ατομικής στρατηγικής.

Για τον θάνατο κάθε πολιτικής λογικής και την όξυνση της ολομέτωπης επίθεσης στο υπάρχον.

Horizontal Mortem

Σύμπραξη Αναρχικών – Memento Mori

                                                                                              Αναδημοσίευση από Inter Arma

Ανακοίνωση από την Σ.Α.Μ.Χ.Ο. για τα γεγονότα στις 13/06.

''Ονειρεύονται διατεταγμένες επαναστάσεις,αρχές σε πλήρη τάξη,αναρχία χωρίς αναταράξεις.Όταν η πραγματικότητα αποκτά μια διαφορετική πτυχή,κραυγάζουν αμέσως για προβοκάτσια και τσιρίζουν μέχρι να ακουστούν από την αστυνομία.Οι επαναστάτες είναι ταπεινοί άνθρωποι.Η επανάσταση όχι.''
A.Bonnano ''Ένοπλη χαρά''

 Στις 13/06 το πρωί υπήρχε προγραμματισμένη εκδήλωση στην πλ. Όλγας,για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ικτίνου,Θεσσαλονίκη και την καταστολή της αριστερής κυβέρνησης.
Για όσους θέλουν να μιλούν για αντισυγκέντρωση,τρανό παράδειγμα,είναι οι τρείς εκδηλώσεις που είχαν γίνει μόλις την προηγούμενη εβδομάδα σχεδόν ταυτόχρονα,εκδήλωση στην πλ. Όλγας από την Σ.Α.Μ.Χ.Ο για την απεργία πείνας στην Χιλή ,συγκέντρωση-μικροφωνική από τους φοιτητές/τριες (μέσα και) ενάντια στο ζόφο της εργασίας
καθώς και

συγκέντρωση και μοτοπορεία για το εργατικό «ατύχημα» στα ΕΛ.ΠΕ. την παρασκευή 5 ιούνη…

 Όπως είχαμε αναφέρει και με προηγούμενα κείμενα,δεν θεωρούμε εχθρούς τους αναρχικούς ή συγκεκριμένες τάσεις,άσχετα αν δεν συμφωνούμε με τις τακτικές κοινωνισμού ή δημόσιων πολιτικών αποκλεισμών.

Έχουμε τονίσει ότι δεχόμαστε οποιονδήποτε αντίλογο ή αντιπαράθεση,ακόμα και σύμπραξη με οποιαδήποτε διαφορετική τάση,μιας και αυτό είναι που συμβάλλει στην πολυμορφία και στην αποτελεσματικότητα του αγώνα.

Οι καλοθελητές-κυνηγοί μαγισσών, που κόβουν και ράβουν προτάσεις από τα κειμενά μας,για να δημιουργήσουν καταστάσεις και να δικαιολογήσουν εχθρικές συμπεριφορές,αποδομούνται πανεύκολα με μία απλή ανάγνωση ολόκληρων των κειμένων,από όποιον ενδιαφέρεται για την συνολική εικόνα.

Εάν υπήρχε η διάθεση αντισυγκέντρωσης,το σίγουρο είναι ότι οι 4 σύντροφοι δεν θα πηγαίναν στην πλατεία χαλαροί και θα υποχωρούσαν με το που έβλεπαν τον κλοιό των 50 ατόμων,που πλησίασε ήρεμα στην αρχή(στην πλειοψηφία τους από άλλες πόλεις) και προσέγγισε με κράνη και παλούκια.

Η ψευδαίσθηση που είχαμε περί γόνιμου διαλόγου,ή για σταμάτημα στον κατήφορο των ψευδών εντυπώσεων και κατηγοριών,σταμάτησε με την επίθεση-ξυλοδαρμό 2 συντροφισσών και ενός συντρόφου και την απόπειρα δημόσιου λυντσαρίσματος του ενός εκ των συντρόφων μας.

Όταν χτυπά ένας ηλίθιος,δεν έχει δύναμη.Όταν χτυπούν 30 ηλίθιοι,είναι εύκολο να αποκρούσεις.Όταν χτυπούν 50 ηλίθιοι σε ενέδρα πλέον,με κρίση συνείδησης,τότε είναι επικίνδυνοι.

Η ψευδαίσθηση της νεοσύστατης ομάδας,με τα ''τέρατα'' ,''εχθρούς του κινήματος'' αποδομείται και αυτή με αναδρομή παλαιότερων εκδηλώσεων ή και προσωπικής συνεισφοράς του καθενός σε εγχειρήματα.

Ο συντροφός μας εδώ και 6 μήνες δέχτηκε άλλες δύο απρόκλητες επιθέσεις,που σκοπό δεν είχαν απλώς την απομόνωση του,αλλά την παραδειγματική του τιμωρία,σε βαθμό βλακείας,μιας και αυτές εαν είχαν επιτύχει θα προκαλούσαν είτε αναπηρία ή κάτι χειρότερο,(ενημερωτικά,χωρίς να θυματοποιούμαστε).

Ο λόγος?Πολιτικός καθότι ενοχλούσε τις δομές και το φοιτητομάζωμα προς απόκτηση πελατείας στα θυγατρικά μαγαζάκια-κολλεκτίβες-συνεταιρισμούς της εκάστοτε κλίκας.Ούτως ή άλλως σε αναλυτικότερα παλιότερα κειμενά τους έχουν εξηγήσει τους πολιτικούς λόγους απομόνωσης και αποκλεισμού,και έχουν δικαιολογήσει βίαιες εκδιώξεις.
 
Οποιοσδήποτε μιλά ανοιχτά για αναρχοπατέρες και ηγεμονικές τάσεις εναλλακτικής εξουσίας,είναι στοχοποιημένος.Όποιος κάνει εκδήλωση,χωρίς την άδεια ή την αναγνώριση,του ''κόσμου του αγώνα'' θα καταστέλλεται.Κι αυτό το δηλώνουμε για να ξέρουν και οι υπόλοιποι σύντροφοι και να προστατευθούν,από τις τακτικές μαφίας των συγκεκριμένων και όσους σχετίζονται με αυτούς.Και είναι και ο κύριος λόγος που γράφεται το παρόν κείμενο.

Η ''απώθηση'',120 ατόμων που βρίσκονταν από νωρίς τριγύρω,σε 4 που έτυχε να φτάσουν πρώτοι στην πλατεία,ο καθένας μπορεί να καταλάβει,ότι γίνεται πανεύκολα,χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.Αντίθετα η κυκλωτική επίθεση με παλούκια και σίδερα,δεν ονομάζεται απώθηση,πόσο μάλλον από ανθρώπους,που τόσα χρόνια αμφισβητούσαν τις συγκρούσεις με μπάτσους και φασίστες.Μάλλον οι εχθροί τους ήταν και είναι άλλοι.

Αυτό δικαιολογεί εν μέρει και την μή επέμβαση των μπάτσων,στον αποκλεισμό του μαγαζιού που διέφυγε ο σύντροφος για την χωροταξική άμυνά του,τους οποίους μπάτσους,τους έχουμε συνηθίσει να εισβάλλουν για ψύλλου πήδημα στην πλ. Όλγας.

Αυτό φαίνεται άσχημο,όταν κάποιος ζητά ''να πάρει θέση ευρύτερα η κοινωνία'',και δεν ξεκαθαρίζει για ποια κομμάτια συγκεκριμένα μιλά.

Ο συντροφός μας,από την άλλη,ακόμα και μετά την απόκρουση των δύο παλαιότερων επιθέσεων,και την απόδραση του από τον δολοφονικό κλοιό των 50,έφυγε απ το μαγαζί,μόνο όταν τον ενημέρωσαν για επέμβαση των μπάτσων,γνωρίζοντας εντούτοις ότι κάποιοι έξω ήθελαν να τελειώσουν αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν πριν από μία ώρα.Εκτός του ότι δεν πιστεύουμε σε δικαιικά συστήματα και τα συναφή,ούτε επιζητούμε προστασία από τους μπάτσους-προστάτες της κοινωνίας,φαντάζεστε οι επιτιθέμενοι,πως θα δικαιολογούσαν διαδικτυακά,την επέμβαση αυτή.

Οι υπόλοιποι που φτάναμε στην πλατεία,(μιας και η εκδήλωση ήταν περίπου για μία ώρα μετά το περιστατικό),ή εμποδιστήκαμε από μπάτσους,ή από την περφρούρηση.Το να φτάσουμε στο μαγαζί ήταν ανέφικτο δεδομένου του αποκλεισμού και της μή επακριβούς γνώσης μας,για την σοβαρότητα του περιστατικού.

Αυτό είναι το πρόσωπο που θέλουν ορισμένοι να δείξουν στην κοινωνία?
Αυτό είναι το παράδειγμα του ''κινήματος'' για την μαζοποίηση των αγώνων?
Αυτή είναι η συμβολή των συγκεκριμένων για την απεμπλοκή των ελεύθερων χώρων από τις ''δικαιολογημένες'' επεμβάσεις καταστολής?

Για τους συγκεκριμένους ανθρώπους είναι πιο εύκολο να ''φορτώνουν'' έναν για όλα όσα έχουν συμβεί,τα οποία ήταν προσωπικές διενέξεις,διάφορων ατόμων,μέσα στα πλαίσια της καθημερινότητας και των παρεξηγήσεων.

Εάν ήταν υπαίτιος όλων αυτών δεν θα εμφανιζόταν ή θα έτρεχε και δεν θα υπερασπιζόταν τον εαυτό του.

Εάν η σύμπραξη επιθυμούσε αντισυγκέντρωση ή μάζεμα στρατού,όπως αναφέρουν πλέον στις τοπικές συζητήσεις-κλάψες,θα προσέγγιζε συντεταγμένα,με μέσα αυτοπροστασίας και όχι καφέδες και φυλλάδια.Και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα το κάναμε σε αναρχικούς.

Η πορεία των ''αντι-τραμπούκων'' συνεχίστηκε,δεχόμενοι την παρουσία μπάτσων δίπλα τους,κάτι που θα περιμέναμε,ότι με ένα πανελλαδικό κάλεσμα και την αριθμητική υπεροχή και ετοιμότητα,και με βάση την προηγούμενη επίθεση(και τα λεγόμενά τους στην αφίσα του καλέσματος) θα ήταν ανέφικτο και πιθανότατα,θα υπήρχε και σύγκρουση με την αστυνομία..
Ένα πανελλαδικό κάλεσμα που δεν είχε ως εχθρό ούτε τον Γ.Παπανδρέου,ούτε τον Δένδια που εκείνη την ώρα βρίσκονταν στην Πάτρα.

Δεν επιθυμούμε κανενός είδους αλληλεγγύης ή συμπαράστασης κειμένων.

Δεν επιθυμούμε κανενός είδους κροκοδείλιων δακρύων ή θυματοποίησης.

Δεν επιθυμούμε κανενός είδους ''εκδίκησης'' ή ρεβανσισμού.

Οι ελεύθεροι χώροι δεν αναγνωρίζουν νταβατζήδες ή υποστηρικτές καθαρότητας.

Οι στοχοποιήσεις που έγιναν ,έγιναν.Οι δουλειές που χάθηκαν,χάθηκαν.Παρόλαυτα δεν θα ασχοληθούμε με ζόμπι που τρέφονται απο τα ψοφίμια του κομμουνισμού,ή της κοινωνίας τιμωρίας-λυντσαρίσματος.

Το μόνο σίγουρο,είναι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα διαλόγου με το συγκεκριμένο τμήμα του ''κινήματος''.

Δεν είμαστε ούτε θύματα,ούτε ''τραυματισμένοι''.Δεν σταματάμε να έχουμε πολιτικές απόψεις και να τις εκφράζουμε.Δεν θα φύγουμε,ούτε θα δειλιάσουμε,γιατί ποτέ δεν το κάναμε.

Τα περιστατικά αποκλεισμού έχουν ξανασυμβεί σε συντρόφους σε όλη την ελλάδα.

Οι πολιτικές επιθέσεις και πάλι θα αποτύχουν,μέχρι να αποφασίσουν κάποιοι να δεχθούν την διαφορετικότητα,ή να επαναπροσδιορίσουν την πραγματική πολιτική τους ταυτότητα. 

-Δεν είναι η πρώτη φορά που μία συγκέντρωση χαρακτηρίζεται ως προβοκάτσια.Μόλις πριν από δύο χρόνια οι εν λόγω διοργανωτές,καλούσαν αντισυγκέντρωση για τους φασίστες στην Γεωργίου παρά την απόφαση της συνέλευσης παραρτήματος,όταν ο χουντοβουλευτής Αρβανίτης βρισκόταν μόλις ένα στενό κάτω από την Όλγας.Ο κόσμος που αποφάσισε να κάνει αντισυγκέντρωση στην Όλγας,χαρακτηρίστηκε ώς ''διασπαστική τάση'',παρόλο που ήταν κατά πολύ περισσότερος αριθμητικά απ αυτούς που διάλεξαν να αντισυγκεντρωθούν 200μέτρα μακριά.
-Αυτό το κείμενο είναι και η τελευταία μας ασχολία με το διαδικτυακό ξεκατίνιασμα.Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες λέπτομέρειες,ας ασχοληθεί με κάτι πιο εποικοδομητικό.
-Ξαφνικά τα σχόλια ενεργοποιήθηκαν ξανά.Η ώρα της μάσκας του καλού συντρόφου(που χτυπά ύπουλα) έφτασε.Μέχρι να ξαναβυθιστεί η μάζα των θεατών στην λήθη και να δοθεί το έναυσμα.
-Είναι τουλάχιστον απαράδεκτο για αναρχικούς,να δικαιολογείται το συμβάν,με κείμενα μάλιστα που αναλύουν και επιδίδονται σε ψέμματα και υποθέσεις τύπου ΟΠΚΕ(λχ το κάναμε για να προλάβουμε κτλ,υπαίτιος-ηθικός αυτουργός).
-Τα ψεύδη συνεχίζονται στα τοπικά καφενεία,συνάξεις.Κανείς δεν ήταν,κανείς δεν είδε,κανείς δεν άκουσε.'Αλλωστε άλλη μία διαφορά μας με τους ''νεκροζώντανους'',είναι ότι εμείς παραδεχόμαστε ελλείψεις και λάθη και ζούμε με αυτά. Οι επικίνδυνοι ψεύτες,έχουν χάσει το μπούσουλα,δεν θα απορήσουμε αν ακουστεί κιόλας γι ακόμη μία φορά,ότι αμύνθηκαν. 

Χαιρετίζουμε και αγκαλιάζουμε όλους τους ''λύκους'' που δεν διάλεξαν το ''κοπάδι'' και δεν γονατίζουν.

                                       Σύμπραξη Αναρχικών Μηδενιστών Χαοτικών πλ.Όλγας

Τα γεγονότα στην Ικτίνου-Ελεύθεροι χώροι και αριστερή καταστολή.

Το βράδυ της Τετάρτης,21/05,ένα ακόμα ''επεισόδιο'' επιβολής ''νόμου και τάξης'' παίχτηκε στο πεζόδρομο της Ικτίνου,στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.Μπάτσοι των ΜΑΤ κύκλωσαν το δρόμο και αφού μάντρωσαν όλους όσους βρίσκονταν εκεί,ζήτησαν ταυτότητες.
Όσοι δεν είχαν(60 άτομα),οδηγήθηκαν για την (καθιερωμένη συνήθεια της καταστολής) εξακρίβωση στοιχείων.
Τι ήταν όμως αυτό που προκάλεσε άλλη μια επιχείρηση ''σκούπα των μπάτσων?
Ποια ήταν τα άτομα που κρίθηκε πως έπρεπε να ερευνηθούν και τι ρόλο είχε το σημείο που έγινε η επιχείρηση?

Η Ικτίνου είναι ένας κεντρικός πεζόδρομος στον οποίο υπάρχουν μαγαζιά και κόσμος χωρίς πολλά λεφτά,που απλά συχνάζει.Στα σημεία που δεν έχουν ''καταλάβει'' οι μαγαζάτορες με τραπέζια και καρέκλες,μαζεύονται είτε όσοι δεν έχουν λεφτά,είτε όσοι δεν γουστάρουν τον ''καθωσπρέπει'',τρόπο ''διασκέδασης''.Το φαινόμενο αυτό,το συναντάμε στα αστικά κέντρα αρκετά συχνά,με το αποτέλεσμα μίας συνεύρεσης πολλών διαφορετικών αντιλήψεων κόσμου.Αυτό που προκάλεσε το πέσιμο είναι,όπως μαθαίνουμε,η αντίδραση των καταστηματαρχών,που βλέπουν τα μαγαζιά τους,να μην είναι ασφυκτικά γεμάτα,εξαιτίας του ότι πολλοί δεν διαθέτουν το αντίτιμο της ''διασκέδασης'' και που πιστεύουν πως,αν απαγορευτεί κάπως,αυτή η συνάθροιση,όλοι θα συγκεντρωθούν στις επιχειρήσεις τους,με σκοπό την απόκτηση του πολυπόθητου γι αυτούς,κέρδους.
Για τη δημιουργία της ''κοινής γνώμης και εντύπωσης'' λοιπόν,επιστρατεύθηκαν για ακόμη μια φορά,τα αστικά μέσα ενημέρωσης,που εστίασαν στο ότι υπήρχαν καταγγελίες,για χρήση ουσιών,καθώς και για φασαρίες-διατάραξη κοινής ησυχίας.

Η ίδια ακριβώς μεθοδολογία,παρατηρείται σε όλες τις πόλεις.Στις πλατείες και στους πεζόδρομους που μαζεύονται άτομα κυρίως νεαρής ηλικίας,υπάρχουν αντιδράσεις και καταγγελίες περίοικων-ευυπόληπτων πολιτών για ''παράνομες πράξεις'' ή ''παραβατικές συμπεριφορές''.Αυτό ακολουθείται απο τις συχνές ''επισκέψεις'' των μπάτσων,οι οποίοι επεμβαίνουν,αφού έχουν λάβει το ''χρίσμα του σωτήρα'' απο την τέταρτη εξουσία των μέσων μαζικής εξαπάτησης.
Το θέμα όμως δεν έχει να κάνει τόσο με την ενόχληση των καταστηματαρχών ή των νοικοκυραίων,όσο με την κεντρική και διαχρονική στάση του κράτους,απέναντι στα κομμάτια του κόσμου που ξεφεύγουν από τις συνηθισμένες νόρμες και τα επιτρεπόμενα.

Η οποιαδήποτε ελεύθερη και μη καθοδηγούμενη συγκέντρωση ανθρώπων,είναι ο εφιάλτης κάθε εξουσίας και γι αυτό στις εκάστοτε δικτατορίες υπάρχει,πάντα και απροκάλυπτα,απαγόρευση συναθροίσεων.

Οι λεγόμενες δημοκρατίες,για να το πετύχουν,συνηθίζουν να αποθαρρύνουν,χαρακτηρίζοντας τις συναθροίσεις ως ''εστίες ανομίας'',οι οποίες ''είτε ενοχλούν τους γειτόνους'',είτε γίνεται διακίνηση και χρήση ουσιών'',είτε ''κινδυνεύει η δημόσια ασφάλεια'',είτε γίνονται γενικά ''αξιόποινες πράξεις''.
Ανάλογα με την περίπτωση,εφευρίσκουν αφορμές,για να ''προβούν στις απαραίτητες ενέργειες για τη διαφύλαξη και αποκατάσταση της έννομης τάξης''.Ως μέσο για να πετύχει η καταστολή λοιπόν,συνδυάζονται οι μπάτσοι(απλοί χωροφύλακες,ασφαλίτες,ΜΑΤ,αηΔΙΑΣ κτλ) με τα δεκανίκια της εξουσίας,τους δημοσιογράφους,για να οδηγήσουν την ''κοινή γνώμη'' εκεί που βολεύει.Στον καναπέ της αποχαύνωσης και της λοβοτομής.

Αυτή η διαχρονική στάση του κράτους είναι παντελώς ανεξάρτητη από το ποιος διαχειρίζεται,κάθε φορά,την εξουσία.Όλοι οι κομματικοί σχηματισμοί,είτε δεξιοί,είτε σοσιαλιστικοί,είτε αριστεροί,γίνονται υποχείρια της εξουσιαστικής νοοτροπίας και λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο.Παρατηρούμε πολλούς να εκπλήσσονται και να απογοητεύονται από τις πολιτικές της σημερινής αριστερής εξουσίας.
Ακούμε την αριστερή ''νεολαία'' των εξουσιαστών να καταδικάζει και να ζητά την απομάκρυνση του υπουργού-δούκα της τάξης Πανούση.
Όλα αυτά είναι τουλάχιστον υποκριτικά,για να μην πούμε αποπροσανατολιστικά και τραγελαφικά.
Ανταπαντάμε με το ότι οι αριστερές κυβερνητικές επιλογές ειναι οι προσαγωγές,οι σκούπες,οι βίαιες λήψεις DNA,οι φυλακίσεις και οι εκβιασμοί συγγενών κρατουμένων,οι ναζί στα ΜΑΤ και όλα όσα είχε πει η δήθεν ''ριζοσπαστική'' αριστερά,πως θα αλλάξει-καταργήσει,όταν εκλιπαρούσε την ψήφο των κατεξακολούθηση αμετανόητων θυμάτων.
Πουλώντας αριστερή ελπίδα,κέρδισε εξουσιαστική μεγαλοπρέπεια.
Εξάλλου αριστερά ΜΑΤ κατέλυσαν το άσυλο στην κατάληψη της πρυτανείας,αριστεροί υπουργοί νομιμοποιούν την Αμυγδαλέζα και τα κέντρα κράτησης-φυλακές προσφύγων,αριστερά ΜΑΤ την έπεσαν στην Ικτίνου και είναι η ίδια η αριστερή κυβέρνηση που χαιδεύει τους μπάτσους και μιλάει για την υπεραξία του έργου τους.

Οι ρητορικές και επικοινωνιακές ''εξαιρέσεις (Κωνσταντοπούλου, Διαμαντόπουλος),υπάρχουν είτε για να χαιδεύουν αυτιά και ''παρεμβάσεις'' κοινωνιστών,είτε για να δημιουργούν εντυπώσεις και να ηρεμούν το θυμικό του κοπαδιού.
Και για να μην ξεγελιόμαστε γι αυτά που έρχονται,καλό είναι να λάβουμε σοβαρά υπόψη, τη δήλωση του κεντροαριστερού δημάρχου Καμίνη,στις 28/5/15,στην εκδήλωση με θέμα ''Το δικαίωμα του πολίτη στην πόλη'',στην οποία ανέφερε χαρακτηριστικά-''δεν μπορώ να έχω δημοτικούς αστυνομικούς άοπλους''
Εξάλλου ο υπουργός Βούτσης δήλωσε ξεκάθαρα στις 10/6/15 πως ''όποιος αμφισβητεί τον Πανούση,αμφισβητεί και τον Τσίπρα'',πράγμα που έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η καταστολή είναι ίδια,είτε δεξιά,είτε αριστερή.

Τέλος χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της πλατείας Όλγας,εδώ στην Πάτρα.Αποτελούσε και αποτελεί μία από τις πιο κομβικές και δυναμικές περιοχές,όπου η συγκέντρωση κόσμου αποκτά ουσιαστική πολιτική και κοινωνική διάσταση.Η συνεχής παρουσία αναρχικών,καθώς και οι δυναμικές απαντήσεις και αντεπιθέσεις στις εισβολές των τσοπανόσκυλων-μπάτσων του κράτους,την καθιστούν σημείο αμφισβήτησης και αγώνα.
Πολλές οι προσπάθειες μπάτσων και τοπικών φυλλάδων να επιβάλουν την ''τάξη'' και την ''νόρμα'' στην πλατεία,οι οποίες όμως ήταν και ανεπιτυχείς.
Χαρακτηριστικές είναι οι επεμβάσεις-επιδρομές ενάντια σε συγκεντρώσεις,είτε αυτές είχαν πολιτικό-αντικατασταλτικό λόγο και δράση,ή ήταν απλές μαζώξεις με μουσική και αταξική συνεύρεση.
Πολλές φορές οι εισβολές αυτές κατέληξαν σε συγκρούσεις και ''σοβαρά επεισόδια'',με πάμπολλες συλλήψεις,προσαγωγές,τραυματισμούς και κυνηγητά.

Συχνά και από πολλούς,(κυρίως ''καλών''-κοινωνιστών αναρχικών ή αριστεριστών) ακούγεται και προσπαθεί να επιβληθεί με κάθε τρόπο,η άποψη του ''δεν πρέπει να προκαλούμε για να μην υπάρξει αντίδραση και έρθουν τα ΜΑΤ''.Ισχυρή είναι και η αντίθετη άποψη(την οποία και στηρίζουμε απόλυτα),πως δεν είναι δυνατόν να θέλουμε να συνθηκολογήσουμε με την εξουσία,με αντάλλαγμα την ''ηρεμία'' στον χώρο της πλατείας.Κάθε υποχωρητική-διαλλακτική στάση,μας αποδυναμώνει ως αναρχικούς και αλλοιώνει αγώνες και κεκτημένα.

Η παρουσία μας στην πλατεία,αποτελεί έναν παράγοντα αμφισβήτησης και σύγκρουσης,με το κράτος και την εξουσία,πόλο συσπείρωσης,όλων όσων νιώθουν τους εκάστοτε ''δημοκρατικούς δικτάτορες'' και τους θεσμούς,ως εχθρούς της ελευθερίας και στοιχειοθετούν την κατάδειξη ενός άλλου τρόπου διαχείρισης ελεύθερου χώρου και χρόνου,χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι τασσόμαστε άκριτα υπέρ του εναλλακτισμού και της μαζικής ντόπας που φέρει αυτός.

Αυτοί που αντιδρούν ανα καιρούς,στην παρουσία αναρχικών στην πλατεία,είναι μερικοί μαγαζάτορες-''φρουροί''(όπως έχουν αυτοαναφερθεί σε τοπικά),που θέλουν ν αλλάξουν την φυσιογνωμία του χώρου και να επιβάλλουν τα δικά τους κερδοφόρα χαρακτηριστικά σε αυτή.Γνωστοί και μερικοί ''αγανακτισμένοι'' περίοικοι,που περιμένουν με το ρολόι στο χέρι,για ν αρχίσουν τα τηλέφωνα και τις καταγγελίες για διατάραξη κοινής ησυχίας σε μπάτσους και δημοσιογράφους.
Το ανησυχητικό όμως,είναι τα τελευταία δημοσιεύματα-φήμες στα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης,πως ο δήμος σχεδιάζει επέκταση του πεζόδρομου της Ρήγα Φεραίου μέχρι την Όλγας.Αυτή είναι και η αντίδραση,(της κομμουνιστικής πλέον δημοτικής εξουσίας) στις ζυμώσεις και στην αντίσταση της πλατείας.Όλο αυτό ονομάζεται ''αισθητική παρέμβαση'' και τα αποτελέσματα τέτοιων παρεμβάσεων είναι γνωστά σε όλους μας(ξήλωμα δέντρων και πρασίνου,παγκάκια-βωμοί,τεράστιες ''μοντέρνες'' φωτιστικές δομές τύφλωσης).Χώροι που έσφυζαν από κόσμο και ζωή,μεταλλάχτηκαν σε ψυχρές ανοιχτές αλάνες ''αφηρημένης τέχνης'' και απαξιώθηκαν απο αυτούς που σύχναζαν εκεί.
Αντιδράσαμε και θα το επαναλάβουμε σε κάθε απόπειρα αλλοίωσης του χαρακτήρα του ζωτικού χώρου και σε κάθε προσπάθεια να χαθεί η πολυμορφία του.

                   ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ
                          ΙΔΙΑ Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΔΕΞΙΑ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΗ
               ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

-Η θεώρηση , συγκεκριμένα για τους ελεύθερους(όχι δημόσιους) χώρους,θα παρουσιαστεί αναλυτικότερα σε μπροσούρα που θα καταδεικνύει τον κομβικό ρόλο για την εξουσία και το σύστημα του εκάστοτε τόπου που υπάρχει συνάθροιση ανθρώπων και την στρατηγική τους να θέτουν όρους και κανόνες,μέσα στους οποίους μπορούν οι άνθρωποι να διαχειριστούν τον ελεύθερο χρόνο.Θα παρουσιαστεί επίσης, ο τρόπος που το ιδιοκτησιακό-εξουσιαστικό σύστημα,επιβλήθηκε ως ο μόνος αποδεκτός-ορθός-επιτρεπτός τρόπος,οργάνωσης ζωών των ανθρώπων και είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες διαχωρισμού του πλανήτη σε ιδιωτικές και δημόσιες ζώνες.Είναι μια προσπάθεια του συστήματος να καθορίσει και να εξουσιάσει όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας και η ονομασία της επιβολής αυτής είτε με γραπτούς νόμους,είτε με ιδεοληπτικούς και αυθαίρετους κανόνες,προσωνυμιάζεται ως ''ηθική''.
-Σύμφωνα με την δήλωση Πανούση στις 11/6/2015 στην φυλλάδα Ναυτεμπορική-''προσπαθώ να κρατήσω το ηθικό της αστυνομίας,δεν έχω λόγο να μπαίνω σε πολιτικές αντιπαραθέσεις''-φαίνεται ότι δεν ενδιαφέρουν τον πολιτικό προιστάμενο των δυνάμεων καταστολής,οι συμπεριφορές βάσει πολιτικών ιδεών,αλλά το ηθικό των μπάτσων,που σημαίνει ότι για την αριστερή κυβέρνηση το ηθικό αυτό(που μπορεί να σημαίνει ξεκάβλωμα σε ξυλοδαρμούς,δολοφονίες,σεριφισμούς και αναγνώριση-σεβασμό μόνο σε ομοίους τους),είναι πάνω απ όλα.

          Σύμπραξη Αναρχικών,Μηδενιστών,Χαοτικών πλατείας Όλγας

Πλατεία Όλγας.Μία ανάσα ελευθερίας στην πόλη.

Απο τη στιγμή που αποφασίσαμε να συνυπάρχουμε ως Σ.Α.Μ.Χ.Ο,είχε ήδη εκφραστεί η θέληση όλων μας να λειτουργήσουμε και να δράσουμε ακηδεμόνευτα και αναρχικά με την πραγματική σημασία του όρου, όπως τελικά φάνηκε, πως είχε το θέμα στο μυαλό του ο καθένας μας.

Πολύωρες,καθημερινές και βαθιές-ειλικρινείς κουβέντες μεταξύ μας, διαμόρφωσαν ενα χαλαρότατο πλαίσιο συνύπαρξης μας.Ένα πλαίσιο που σέβεται τον διαφορετικό τρόπο αντίληψης του καθενός απο εμάς και ταυτόχρονα καθορίζει μια κοινή στάση όλων μας. Αυτή η στάση δεν έχει σε καμία περίπτωση να κάνει με υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, αλλά με συνθέσεις και σεβασμό στη θεώρηση των πραγμάτων της κάθε ατομικότητας.

Πολύ εύκολα βρήκαμε κοινά αποδεκτά σημεία στις θεωρήσεις μας και πάνω σε αυτά στήσαμε πιθανές μελλοντικές αναζητήσεις και επεκτάσεις των συζητήσεων μας.

Αφου ξεπεράσαμε το θέμα της τοποθέτησής μας μέσα στην σύμπραξη, κάναμε το επόμενο βήμα και αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε τις νέες δράσεις μας.

Στον ζωτικό χώρο που κινούμαστε και ζούμε, και συγκεκριμένα στην πλατεία Όλγας,μπορούμε να μαζευόμαστε και να βρισκόμαστε όσο το δυνατό περισσότερο χρόνο όλοι μαζί,και αυτό κάνουμε.

Καθημερινά συναντιόμαστε και είτε κουβεντιάζουμε, είτε διασκεδάζουμε και έτσι γνωριζόμαστε καλύτερα και παράλληλα δίνουμε το στίγμα της μη στήριξης σε συστημικούς- καθεστωτικούς τρόπους διασκέδασης στα διασκεδομάγαζα του κέρδους και της εκμετάλλευσης.

Η εξωτερίκευση της θεώρησης μας,στον ζωτικό μας χώρο,καθώς και στην πόλη, ορισμένες φορές γνώρισε το σαμποτάρισμα είτε από αγνώστους,είτε από συγκεκριμένα άτομα του ρεφορμιστικού ή κομμουνιστικοποιημένου αναρχισμού. Σαφώς και η γελοιότητα ορισμένων λιγόψυχων,να ξεσπάσουν είτε στις αφίσες μας,είτε στα συνθήματα μας,κάνει πιο δυνατή την πεποίθηση και έρχεται να επιβεβαιώσει τις δηλώσεις μας περί δειλίας και εραστών της αφίσας,που είχαμε εκφράσει τα προηγούμενα χρόνια.

Εξάλλου , και πρίν απο αυτό, σε όλη την πόλη αλλά και στην Αθήνα, όπως μαθαίνουμε, άρχισε να διαδίδεται ένας αστικός (αστικότατος) μύθος, πως δεν μπορεί να έρθει ο οποιοσδήποτε στην πλατεία γιατί κινδυνεύει να τραμπουκιστεί ή και να τσακιστεί απο εμάς.

Η θέση μας είναι ξεκάθαρη και την έχουμε δημοσιοποιήσει απο την πρώτη στιγμή, πως εμείς όχι μόνο σεβόμαστε αλλά και υπερασπίζουμε την πολυμορφία της πλατείας. Αλλά η κακεντρέχεια του κεντρικού σχεδιασμού κατασυκοφάντησης μας κυριάρχησε και δυστυχώς κυριαρχεί μέχρι σήμερα.

Στεκόμενοι στο θέμα, καταλήξαμε πως δεν μπορούμε πλέον να προσπαθούμε να πείσουμε πως ''δεν είμαστε ελέφαντες''. Καλούμε ξανά τον οποιονδήποτε να βρεθεί μαζί μας και να αγνοήσει εντελώς τα ψέμματα και τις οργανωμένες προσπάθειες συκοφάντησης μας.Αυτό που κάνουμε όμως ξεκάθαρο,είναι πως δεν θα δεχτούμε δίπλα μας όσους μας επιτέθηκαν σωματικά,γιατι δεν έχουμε φτάσει και στο σημείο να είμαστε γκάντηδες και φιλειρηνιστές. Όλοι όσοι έχουν εμπλακεί μαζί μας σε βίαιες συμπλοκές,καλό θα ήταν να μην μας πλησιάζουν, γιατι οι επιθέσεις που δεχτήκαμε ήταν πολιτικές (από μεριάς τους) και άρα αυτοί είναι που δέχτηκαν να παίξουν το παιχνίδι του τραμπούκου και του κανίβαλου. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε οτι δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με όσους είχαμε πολιτικές ή θεωρητικές αντιπαραθέσεις και πως μπορούμε να είμαστε ακόμα και μαζί παρά τις διαφορετικές στάσεις μας, στη διασκέδαση, στο άραγμα και σε όσους αγώνες μπορούμε ισότιμα και ελεύθερα να συνδιοργανώσουμε.
Έπειτα απο όλα αυτά αποφασίσαμε να καλέσουμε, την παρασκευή 5/6/15 μία εκδήλωση για πολιτικούς κρατούμενους σε Ελλάδα και Χιλή και μία το επόμενο σάββατο 13/6 το πρωί, για τα γεγονότα που συνέβησαν στη Ικτίνου στη Θεσσαλονίκη στις 21/5/15 και να καταδείξουμε πως όλες οι κυβερνήσεις (δεξιές και αριστερές) έχουν ως στόχο,να μαντρώσουν και να τσακίσουν κάθε μορφή έκφρασης σε ελεύθερους χώρους. Θέλουμε να παρουσιάσουμε, με αφορμή το πέσιμο στην Θεσσαλονίκη την άποψη μας για την προσπάθεια του κράτους να καταστείλει τις συναθροίσεις και να στρέψει τους ανθρώπους σε "ορθές" μεθόδους συνάθροισης,διασκέδασης,διαχείρισης ελεύθερου χρόνου και χώρου και να βάλει ακόμα περισσότερα καλούπια στις ζωές μας.

Θα ακολουθήσει κείμενο που θα μοιραστεί το σάββατο 13/5 το πρωί στην πλατεία Όλγας στην Πάτρα και, θα συζητηθούν θέματα με αφορμή την κουβέντα που θα υπάρξει.



Υ.Γ Ξεκινήσαμε στη Σ.Α.Μ.Χ.Ο ως σύντροφοι, γίναμε φίλοι και τώρα πιά είμαστε αδέλφια και αυτή είναι η διαφορά μας με όσους μας κατασυκοφαντούν και μας στοχοποιούν.
Όσο χτυπιόμαστε, τόσο ενωνόμαστε.




                            Σύμπραξη Αναρχικών, Μηδενιστών Χαοτικών πλατείας Όλγας

Για την επίθεση στο αναρχικό στέκι Ναδίρ

Η επίθεση που δέχτηκε ο σύντροφος αναρχομηδενιστής Σπύρος Μάνδυλας από 6 άτομα,είναι ένα γεγονός,που μας απασχόλησε ιδιαίτερα ως Σ.Α.Μ.Χ.Ο.
Το να χτυπούν επι 1μιση ώρα 6 άτομα,έναν αγωνιστή που μόλις βγήκε από μία απεργία πείνας 54 ημερών,μας οδήγησε στο να πάρουμε σαφή και κατηγορηματική θέση υπέρ του Σπύρου και να σταθούμε απέναντι στην συγκεκριμένη πράξη.Ως αναρχικοί αδυνατούμε να καταδικάσουμε ανθρώπους,γιατί δεν είμαστε ούτε κριτές,ούτε δικαστές.
Η πράξη αυτή καθεαυτή επίσης,είναι για εμάς ύπουλη και δειλή,λόγω της αριθμητικής υπεροχής των 6 και λόγω της κατάστασης της υγείας του συντρόφου.Η στήριξη μας είναι ξεκάθαρη και στέλνουμε τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς.
Στο πλευρό του αναρχομηδενιστή Σπύρου Μάνδυλα.
Στο πλευρό του αναρχικού στεκιού Ναδίρ.

Σύμπραξη Αναρχικών,Μηδενιστών,Χαοτικών πλατείας Όλγας.

-Αδυνατούμε να αναφέρουμε τον όρο αλληλεγγύη,γιατί χρησιμοποιείται σαν όρος αλόγιστα,πολλές φορές και απο συστημικούς ρεφορμιστές με τον μανδύα του αναρχικού.Είμαστε στο πλευρό οποιουδήποτε μάχεται με λόγο και πράξη το σύστημα,την εξουσία και τους θεσμούς της.
-Οι επιθέσεις κατά των πραγματικών αναρχικών και αντιρεφορμιστών,είναι κάτι το οποίο πλέον έχει πάρει διαστάσεις πανελλαδικά,αφού ανέλαβε η κυβέρνηση της αριστεράς.Οι προφητείες για παρακράτος του Συριζα,αρχίζουν και φαντάζουν πραγματικές απο ορισμένους που σπεύδουν να τις επιβεβαιώσουν και να επιβεβαιωθούν.

Κοινωνισμός και κείμενα συμπαράστασης.

Ο όρος ''μετάθεση ευθυνών'' που χρησιμοποιείται στην ψυχολογία,είναι και ο κατάλληλος για να χαρακτηρίσει,τα αμέτρητα κείμενα(copy paste) και την άγνοια σε βαθμο μεσαιωνικών προλήψεων,από την επίσημη αναρχία του διαδικτύου.
Παρατηρώντας υπομονετικά τις κινήσεις και τον λόγο των κοινωνιστών,στην Πάτρα,αφήσαμε να ξεδώσουν στα κείμενα αλληλεγγύης και να πούμε κάποια πράγματα που σκοπίμως παραλείφθηκαν,έτσι ώστε να καταλάβει κι ο καθένας πλέον σε ποιους συμπαρίσταται και πως παίρνει την απόφαση να δηλώνει δημόσια,απειλές και ψεύδη.
Ξημερώματα Κυριακής 26/04 λοιπόν,στα σκαλιά της Γεροκωστοπούλου βρισκόταν συντροφός μας,ο οποίος και έχει δεχθεί παλιότερα επίθεση απο συγκεκριμένα παρεάκια,ρεφορμιστών-πλατειόμπατσων.Η συνάντηση του στο σημείο με άτομα της συγκεκριμένης κλίκας,όπως ήταν αναμενόμενο ακολουθήθηκε απο βρισιές και διαπληκτισμό.Η παρέα των ρεφορμιστών,μέτραγε γύρω στα 5 άτομα,εξ αυτών και μεθυσμένες κοπελιές,οι οποίες εκστομίζανε βρισιές και απειλές,που μάλλον κάπου αλλού τις μάθανε,παρά στις συνελεύσεις περι αντισεξισμού που σπεύδουν να παρακολουθήσουν.Στο ''απέναντι'' παρεάκι βρισκόταν ο συντροφός μας,με περίπου 5 πιτσιρικάδες που είναι άκυροι,με όλο αυτόν τον ''ιερό πόλεμο'' που καιρό τώρα έχουν κηρύξει οι κοινωνιστές προς πάσα κατεύθυνση,η οποία δεν ταιριάζει με την πολιτική τους κλίκα.Το αποτέλεσμα ήταν σε 15 μόλις λεπτά,να επιτεθούν χωρίς 2η κουβέντα,30 άτομα με πλήρη εξάρτηση και δολοφονικές διαθέσεις σε 5 ανυποψίαστους,εκ των οποίων οι δύο απαγορευόταν από το ''κίνημα'' της Πάτρας να βρίσκονται σε πορείες,πλατείες και δρόμους και να εκφράζουν δημόσια τις απόψεις τους.
Όταν τα όπλα σου,όμως,στρέφονται εναντίον σου,και η αξιοπρέπεια και το τσαγανό τσακίζουν τα ψέμματα και την μισαλλοδοξία,τότε το αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο.
Έτσι το ρεφορμιστικό συρφετό τράπηκε σε άτακτη φυγή από μία χούφτα ανθρώπων,που το μόνο τους κοινό,ήταν η μη ανοχή μπατσιστικών μεθόδων,καταδικαστικών αποφάσεων και επιθέσεις ακραίας επικινδυνότητας για την σωματική ακεραιότητα,από τους wannabe κουμανταδόρους του ''κινήματος''.
Όποιος λοιπόν μιλάει για αντιβία ή μάτσο συμπεριφορές,καλό θα ήταν να κοιτάξει λίγο στον καθρέφτη,πριν τον σπάσει και αυτόν, μην αντέχοντας την αλήθεια που βλέπει.
Οι συγκεκριμένοι τύποι για εμάς δεν αξίζουν καν να λέγονται εχθροί,μιας και τους εχθρούς μας τους έχουμε οροθετήσει ήδη.Αυτό το ξέρει πολύ καλά,κόσμος,που ξέρει επίσης και τους συγκεκριμένους και τις μεθόδους τους,να διασπούν και να τσιφλικολογούν,χρόνια τώρα στην Πάτρα.
Οι συγκεκριμένοι τύποι είναι απλά ενοχλητικοί.
Δεν θα περίμενε λοιπόν κανείς τίποτα λιγότερο απο κείμενα που παρακαλούν την κοινωνία,καταδικάζουν με αστυνομικές ορολογίες του τυπου '''οποιος υποθάλπτει ή παρέχει ασυλία'' και επιδίδονται σε ανυπόστατες απειλές και μεγάλα λόγια χωρίς αντίκρυσμα.Οι άνθρωποι που μορφώναν τους φασίστες δειχνοντάς τους ταινίες ή παίζοντας τους μουσική,οι άνθρωποι που προκειμένου να κάνουν κάποια δράση μακρηγορούσαν και τραβάγαν απο τα μαλλιά συνελεύσεις 300 ατόμων,έτσι ώστε να μείνουν 20 και ''ω τι κρίμα,είμαστε πλέον λίγοι να κάνουμε το οτιδήποτε'',έδειξαν άμεση επιθετικότητα σε ομάδες ή μεμονωμένα άτομα που έχουν αγωνιστεί για τον αντιφασισμό,τις καταλήψεις και τους ελεύθερους(όχι δημόσιους)χώρους.Και όλα αυτά,με το που ανέλαβε η πολυπόθητη για αυτούς,κυβέρνηση της αριστεράς.
Η δημιουργία επίσης πολλών ομάδων απο τα ίδια άτομα,επίσης δεν μας ακουμπά,το μόνο που προσπαθεί να καταφέρει,είναι να συγκινήσει σαν πυροτέχνημα της στιγμής,τους εραστές της θεαματικής αναρχίας.
Όσο και αν γλείφουν τα κοκκαλάκια της εξουσίας,όποια και αν είναι αυτή..
Όσα μεγαλεπήβολα όνειρα κι αν κάνουν για τσιφλίκια,θρόνους και κοινωνικές αποδοχές..

Εμείς θα γελάμε με την κατάντια και την ξεφτίλα,καθώς θα προσπαθούμε να κρύψουμε την θλίψη μας για την αθωότητα και τον ρομαντισμό που μας διακατείχε,και δεν βλέπαμε την δίψα για εξουσία στα μάτια ορισμένων,που αποκαλούσαμε συντρόφους.

Άντε και καλή τύχη λοιπόν..Η κοινωνία των αμνών,σας περιμένει με ''ανοιχτές αγκάλες''.
                                                     

                                                                        ''Λύκοι του Νότου''

Ανακοίνωση για τα γεγονότα στην Πάτρα από την Σ.Α.Μ.Χ.Ο.

                                   Ανακοίνωση για τα γεγονότα στην Πάτρα

Στην πλατεία Όλγας μαζευόμαστε άτομα που αυτοπροσδιοριζόμαστε είτε ως αναρχικοί, είτε ως αναρχοκομουνιστές ,είτε ως χαοτικοί είτε ως μηδενιστές.Παρά την διαφορετικότητα των θεωρήσεων μας, όχι μόνο ανεχόμαστε αλλά έχουμε κάνει πράξη την συνύπαρξη μας.Έχουμε κάνει πράξη την συνύπαρξη μας, μέσα απο συνεχόμενες κουβέντες και αλληλοσεβασμό της προσωπικότητας, της ζωής και της θεώρησης του καθενός.
Επειδή δεν βάζουμε κανένα όριο στην ελευθερία μας και δεν δεχόμαστε να παίζουμε πολιτικά παιχνίδια ή άλλα να λέμε και άλλα να κάνουμε, γι' αυτό και συναντήσαμε απο παντού την απόρριψη.Κάθε φορά που πηγαίναμε να εκφράσουμε την άποψη μας σε συνελεύσεις του α/α χώρου βρίσκαμε πάντα μπροστά μας, την άρνηση των στεκιών και των ομάδων να ακούσουν την γνώμη μας πόσο μάλλον να υιοθετήσουν ένα κομμάτι της ή και ολόκληρη.Αρνούμενοι λοιπόν να ακούσουν  τις θεωρήσεις και το λόγο μας, μας απέκλεισαν απο κάθε διαδικασία, με σκοπό να φιμώσουν  την ύπαρξη μη προαποφασισμένων απ'αυτούς προτάσεων και λόγου.
Μετά απο μια σειρά επιθέσεων  και ετσιθελικών αποκλεισμών απο την ανοιχτή συνέλευση της κατάληψης του παραρτήματος , αποφασίσαμε τα άτομα που γράφουμε αυτό το κείμενο, να μην ξαναπάρουμε μέρος σε αυτήν τη συνέλευση.
Απ'ότι φάνηκε, ούτε αυτό αρκούσε στα στέκια και τις ομάδες, που μας απείλησαν απο την διαδικασία της ανοιχτής συνέλευσης του παραρτήματος.Ήθελαν να πάψουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε όπως εμείς γουστάρουμε και, κατηγόρησαν πολλούς απο μας ως μπάχαλα, χουλιγκάνια, απολιτίκ, πρεζάκια, ρουφιάνους, τραμπούκους.
Μαζί με τη βία και τον αποκλεισμό του κράτους, τώρα δεχόμαστε τη βία (ειδικά ψυχολογική) και τον αποκλεισμό  των πρώην συναγωνιστών μας στο δρόμο.
Όσο για την φάση στη Γεροκωστοπούλου, καθώς και τα γεγονότα που ακολούθησαν στο επί τα πρόσω, δεν θεωρούμε οτι έχουν πολιτική βάση.Πιστεύουμε ξεκάθαρα οτι είναι προσωπικό θέμα και ο μοναδικός λόγος που βαφτίστηκε πολιτικό, είναι για να συσπειρώσει στέκια και ομάδες, ώστε να εκβιαστούν κείμενα αλληλεγγύης.Μια πράξη (φασαρία/διένεξη) που ξεκίνησε ως προσωπικό θέμα, κατέληξε ως μέγιστο πολιτικό πρόβλημα  όπου οι δήθεν φταίχτες δεν είναι μόνο αυτοί που συμμετείχαν, αλλά και όσοι συναναστρέφονται με τον οποιοδήποτε τρόπο μαζί τους.
 Οι αναρχικοί των ομάδων και των στεκιών χρησιμοποίησαν την συλλογική ευθύνη, το κατεξοχήν συστημικό όπλο, για να πλήξουν όχι μόνο όσους συμμετείχαν στο επεισόδιο αλλά και τον ευρύτερο χώρο, που δεν μπορούν να ελέγξουν-καθοδηγήσουν μέχρι τώρα.Για να διατηρήσουν τον έλεγχο και τη συνοχή των ομάδων και των στεκιών τους, ανακάλυψαν-δημιούργησαν εξωτερικό εχθρό, ώστε να μην αμφισβητήσει κανένας το ρόλο τους στο χώρο.Έβγαλαν "πολιτοφυλακές" και περιφρουρήσεις στο δρόμο, όχι γιατί φοβούνται επίθεση, αλλά για να πετύχουν την πολυπόθητη συνέχιση της σαθρής συσπείρωσης τους.
Δεν είμαστε διατεθειμένοι να ξεκινήσουμε, πόσο μάλλον να συνεχίσουμε, μια διένεξη με καμιά ομάδα ή στέκι, όσο αυτές δεν μας προκαλούν. Προειδοποιούμε τους πάντες πως αν συνεχίσουν να ασχολούνται ιδεοληπτικά μαζί μας, τότε θα απαντήσουμε με τους τρόπους που ξέρουμε καλύτερα απο όλους.Ήμασταν μαζί  ή τουλάχιστον δίπλα, τόσα χρόνια στους δρόμους και ξέρουμε όσα ξέρουν και οι ίδιοι. Τις τακτικές εκφοβισμού (παραπληροφόρησης, συκοφάντησης, στοχοποίησης και αποκαλύψεων) που χρησιμοποιούν είς βάρος μας μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε άνετα κι εμείς. Ας τραβήξει ο καθένας το δρόμο του, στον πόλεμο ενάντια του κράτους και των θεσμών του  και, τους ευχόμαστε ολόψυχα  να αποδειχθούν αποτελεσματικότεροι απο εμάς.
Εμείς λέμε απο μακριά και με ανεκτικότητα εκτός και αν εσείς λέτε απο κοντά και χωρίς ανεκτικότητα.


                                                    Σύμπραξη Αναρχικών, Μηδενιστών, Χαοτικών πλατείας Όλγας
                                                                                                                                                         Πάτρα