Μια σύντομη τοποθέτηση,σχετικά με το ζήτημα των πολιτικο-οικονομικών διαδικασιών.

”Η δημόσια άδεια να μπορείς να διαλέγεις ανάμεσα σε πέντε βασικές πολιτικές γνώμες, που κολακεύει ιδιαίτερα εκείνους τους πολλούς οι οποίοι θα ήθελαν να φαίνονται ανεξάρτητοι και να μάχονται για τις ιδέες τους. Όμως δεν έχει σημασία αν υποχρεώνεται η αγέλη, να έχει μόνο μία γνώμη ή αν της επιτρέπεται να έχει πέντε. Όποιος δεν συμμερίζεται καμία από τις πέντε γνώμες και στέκεται σε απόσταση έχει πάντα εναντίον του όλη την αγέλη.”

Φ. Νίτσε.

Δε θα επιχειρηθεί εδώ μια ακόμη ανάλυση της παρούσας πολιτικο-οικονομικής κατάστασης και του περιεχομένου του δημοψηφίσματος. Ούτε θα κατατεθεί ένα προταγματικό σκεπτικό για τη θέση που οφείλουν να διατηρήσουν οι αναρχικοί απέναντι στα πρόσφατα γεγονότα. Κάτι τέτοιο πέρα από το ότι δεν θα με ευχαριστούσε θα ερχόταν και σε αντίθεση με την ύπαρξή μου ως μηδενιστής. Το κείμενο αυτό αποσκοπεί στην παρουσίαση του ευρύτερου σκεπτικού μου γύρω από τα ζητήματα πολιτικής διαχείρισης.

Καταρχάς, ως μηδενιστής η μόνη σχέση που μπορώ να έχω με τους όρους της οικονομίας και της πολιτικής είναι η μονίμως εμπόλεμη. Η πολιτική και η οικονομία είναι ως γνωστόν άρρηκτα συνδεδεμένες με την ομαλή διατήρηση και εξέλιξη του κοινωνικού εργοστασίου. Μια περεταίρω ανάλυση της αποδοχής αυτής δεν ανάγεται στον σκοπό του συγκεκριμένου κειμένου. Το ζήτημα που τίθεται εδώ είναι η θέση που εγώ μπορώ να έχω σαν αρνητής του υπάρχοντος πάνω σε ζητήματα που αφορούν την εσωτερική διαχείριση των μεταβολών του αναγνωρίζοντας την πλήρως αντιφατική μου ύπαρξη.

Από τη στιγμή που κάποιος επιλέγει την άρνηση για συντροφιά στο μονοπάτι του αναπόφευκτα καταλήγει να αντιτάσσει στην πραγματικότητα τον δικό του κόσμο της δύναμης και επιθυμίας του, κάτι που τον οδηγεί να κηρύξει τον πόλεμο σε όλες τις πλευρές του υπάρχοντος χωρίς να παραβλέπει αυτές που έχουν να κάνουν με το κοινωνικά διαμορφωμένο άτομό του. Η ζωή έτσι ενός μηδενιστή δε μπορεί παρά να είναι γεμάτη με συμβιβασμούς, ήττες, αντιφάσεις και άθλιες αδιέξοδες συμβάσεις. Η άρνηση ξεσκίζει πρώτα τον ίδιο τον εαυτό αφήνοντάς τον γυμνό και ταπεινωμένο μπροστά στις επιταγές του ίδιου του, κατεχόμενου από την άρνηση, εαυτού του. Ο μηδενιστής όμως έχει επιλέξει συνειδητά την άρνηση ως εργαλείο για την αύξηση της δικής του ευχαρίστησης. Κάθε πράξη ενός μηδενιστή δεν απολογείται πουθενά πέρα από τη διαρκώς μεταβαλλόμενη συνείδηση και θέλησή του.

Αναγνωρίζοντας την αντιφατική μου ύπαρξη ως μηδενιστής μα δίχως να τοποθετώ τον μηδενισμό στο ράφι παρέα με τις υπόλοιπες ιδεολογίες αντιλαμβάνομαι την άρνηση ως εργαλείο το οποίο εξυπηρετεί και μεταβάλλει τις επιθυμίες μου στην κατεύθυνση που εγώ ορίζω. Μέσα από αυτό το πρίσμα η άρνηση και το συμφέρον μου δε διαχωρίζονται ούτε μπαίνει αντιθετικά το ένα στο άλλο.

 Κάθε πράξη μου διέπεται από μια συνειδητή ιδιοτέλεια και εκεί βρίσκεται η ουσία της παρούσας τοποθέτησης.

Παρά την εμπόλεμη σχέση μου με το υπάρχον στην ολότητά του, δε μπορώ να κλείνω τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα στην οποία πολλές φορές θίγεται το άμεσο συμφέρον μου. Η άρνηση θα μετατρέποταν σε μια ιδεοληπτική συνείδηση δυνάστη, αν στο όνομά της παραχάραζα την πραγματικότητα εξαπατώντας τον εαυτό μου και τα συμφέροντά μου υποχωρούσαν μπροστά στις επιταγές της μεγάλης αυτής ιδέας. Ο κάθε μηδενιστής επιλέγει βάσει της ιδιοσυγκρασίας του τον τρόπο με τον οποίο θα πολεμήσει. Με αντίστοιχο τρόπο επιλέγει τις συμβάσεις που θα σηκώσει και το πώς θα ανταπεξέλθει στον πόνο που γεννούν οι αντιφάσεις του. Δεν υπάρχει κάποιο πρόταγμα ή ένας καθολικός χαρακτήρας σε αυτές τις επιλογές. Ο καθένας πράττει κατά το δοκούν.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, εγώ δεν αντιλαμβάνομαι κάποιο προσωπικό συμφέρον σε αυτό το δημοψήφισμα το οποίο πραγματοποιείται στα μέτρα μιας οικονομιστικής φαινομενικής πόλωσης σε αντίθεση με μια άλλη φανταστική περίπτωση όπου μια παρόμοια διαδικασία θα διαπραγματευόταν την κατάργηση των φυλακών (για παράδειγμα) και θα έδινε τη δυνατότητα στον κυνικό μηδενιστή καταστροφέα να εκμεταλλευτεί τους δημοκρατικούς θεσμούς. Σε αυτήν την φανταστική περίπτωση ιο δημοκρατικές διαδικασίες θίγουν ένα άμεσο συμφέρον μου και εγώ μπορώ να επέμβω με πλήρη συνείδηση της πράξης μου φέρνοντας τους κανόνες του παιχνιδιού περισσότερο στα μέτρα μου. Σε αυτό το δημοψήφισμα όμως, που αποτελεί κατά βάση έναν τρόπο να αποσπάσει η κυβέρνηση μεγαλύτερη λαϊκή αποδοχή μοιραζόμενη τις ευθύνες των αντιφάσεών της με τις εξαθλιωμένες μάζες και να προχωρήσει σε μια νέα διαπραγμάτευση με κύριο γνώμονα το οικονομικό πρόσημο, εγώ δεν βρίσκω τον λόγο να συμμετέχω μη αναγνωρίζοντας κάποιο συμφέρον μου στην παραπάνω διαδικασία.

Το ότι δε συμμετέχω εγώ δε σημαίνει πως θα κρίνω βασιζόμενος στη συμμετοχή ή όχι στο δημοψήφισμα τη φερεγγυότητα κάποιου ως αναρχικού πολεμιστή. Η πολιτική λογική δε διαφαίνεται από τη συμμετοχή σε πολιτικές διαδικασίες μα αν το άτομο ετεροκαθορίζεται από αυτές. Μια μυωπική αντίληψη που αντιλαμβάνεται ως πολιτική αποκλειστικά τις διαδικασίες διαχείρισης της παρούσας κοινωνικής κατάστασης και τα επώνυμα δημοκρατικά στρατόπεδα είναι πολύ επικίνδυνο να δημιουργήσει ένα διαφορετικό πολιτικό στρατόπεδο με αντιπολιτικό πρόσημο το οποίο το στηρίζει προτάσσοντας την αποχή από τις ανάλογες διαδικασίες. Εμένα δεν με ενδιαφέρει η πράξη αλλά το σκεπτικό που τη συνοδεύει κι αν σε αυτό αναγνωρίζω κάποια συγγένεια είτε συμφωνώ είτε όχι. Μπορεί σε αντίθεση με εμένα ένας ειλικρινής σύντροφος να επιλέξει να συμμετέχει σε αυτό το πανηγύρι με πλήρη συνείδηση πως πρόκειται για ένα πανηγύρι των όχλων στηρίζοντας την απόφασή του αντιλαμβανόμενος κάποιο άμεσο συμφέρον εντός του. Ο καθένας στο κάτω κάτω επιλέγει τις συμβάσεις του και το πώς θα τις αντιμετωπίσει. Εγώ, κρατώντας σταθερή απόσταση από την επιρροή της πολιτικής, επεμβαίνω συνειδητά σε αυτήν όταν η συνείδησή μου δείχνει πως έχω συμφέρον να το κάνω. Αν δεν το έπραττα υψώνοντας ιδεολογικές επιταγές πάνω από αυτό το συμφέρον τότε θα ήμουν πράγματι ετεροκαθοριζόμενος.

Δίπολα και λοιπές στρατεύσεις δεν υφίστανται για τον αναρχικό εξεγερμένο παρά μόνο οι επιλογές του. Επιλογές που φέρνουν τον καθένα αντιμέτωπο με τους τοίχους στο υπόγειό του. Εφόσον έχει συνείδηση του υπογείου στο οποίο βρίσκεται και επιθυμεί να το γκρεμίσει, ας χαράξει τη στρατηγική που του ταιριάζει. Συνταγές δεν υπάρχουν. Τις επαναστατικές συνταγές ας τις κρατήσουν οι πολιτικάντιδες κάθε λογής και ιδιαίτερα εκείνοι που υποταγμένοι στην ανάγκη άμβλυνσης του λόγου τους σπεύδουν παρέα με το κάθε πατριωτικό σκουλήκι στις πλατείες φωνάζοντας «όχι» με την ελπίδα πως μια περεταίρω κοινωνικο-οικονομική αποσταθεροποίηση θα τους δώσει τη δυνατότητα να καταθέσουν τα επαναστατικά τους προτάγματα σε ένα ευρύτερο κοινωνικό ακροατήριο. Η δική μου κριτική εστιάζει στο αν η συμμετοχή ή η αποχή από τις πολιτικές διαδικασίες διακατέχονται από ένα πολιτικό σκεπτικό το οποίο κυριαρχεί επάνω στο άτομο και τις επιθυμίες του.

Η συμμετοχή γενικώς και αορίστως δε διέπεται υποχρεωτικά από μια πολιτική λογική. Όταν το άτομο δε στοιχειώνεται από φανταστικές ενότητες (πατριωτικές, ταξικές, επαναστατικές) και συμμετέχει με πλήρη συνείδηση της κατάστασης αποδεχόμενος τον συμβιβασμό του, εγώ ακόμα κι αν διαφωνώ εντοπίζω μεγαλύτερη συγγένεια σε σχέση με άτομα τα οποία κηρύττουν την αποχή, κατεχόμενοι από την ανάγκη συγκρότησης και διαχείρισης ενός θεωρητικά ορθού επαναστατικού μπλοκ. Έννοιες όπως καθαρότητα και ρεφορμισμός ανθίζουν μόνο στα ταξινομημένα χωράφια κάθε λογής ιδεολογιών. Ο δικός μου μηδενισμός δεν έχει θέση εκεί. Μαζί με τους όχλους που κραυγάζουν «ναι» και «όχι» ορισμένοι ίσως θελήσουν να αντιτάξουν έναν ακόμα όχλο ο οποίος θα μιλάει στο όνομα μιας δήθεν επαναστατικής αποχής. Εγώ σε αυτό το σκεπτικό δεν αναγνωρίζω τίποτα το ριζοσπαστικό. Μπορεί σε συγκεκριμένες περιπτώσεις να επιλέξω να σηκώσω την ήττα της συμμετοχής μου σε μια διαδικασία του δημοκρατικού θεάτρου. Το να ανεβάσω όμως μια δική μου παράσταση είναι μια ήττα που εγώ δεν μπορώ να σηκώσω. Μια συνειδητή υποχώρηση πολλές φορές μπορεί να αποτελεί μέρος μιας ατομικής στρατηγικής.

Για τον θάνατο κάθε πολιτικής λογικής και την όξυνση της ολομέτωπης επίθεσης στο υπάρχον.

Horizontal Mortem

Σύμπραξη Αναρχικών – Memento Mori

                                                                                              Αναδημοσίευση από Inter Arma

Ανάρτηση πανό-παρέμβαση στην πλ.Όλγας από την Σ.Α.Μ.Χ.Ο.

Το Σάββατο 27/06 αναρτήθηκε πανό στην πλ.Όλγας από την Σύμπραξη Αναρχικών,Μηδενιστών,Χαοτικών πλ.Όλγας,για την επαναλαμβανόμενη καταστολή στην Ικτίνου,Θεσσαλονίκη καθώς και για την γενικότερη καταστολή-φρούρηση στους ελεύθερους χώρους.

Συγκέντρωση-συζήτηση στην πλ.Όλγας 27/06 στις 20.00

Σήμερα Σάββατο 27/06 θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση-συζήτηση-άραγμα από τις 20.00 στην πλ.Όλγας,από την Σύμπραξη Αναρχικών,Μηδενιστών,Χαοτικών πλ.Όλγας με βάση τα γεγονότα στις 13/06, την επαναλαμβανόμενη καταστολή της αριστερής κυβέρνησης,τις εισβολές στους ελεύθερους χώρους,καθώς και το ζήτημα της λειτουργίας και των μεθόδων,τμημάτων του αυτοαποκαλούμενου ''χώρου'',και την επικινδυνότητα απόδοσης χαρακτηριστικών παρακράτους.


Ας ''απομονωθούμε'' όλοι μαζί,σπάζοντας τις αλυσίδες της μιζέριας και της ''καθαρότητας''.
Ας ''αποκλειστούμε'' όλοι μαζί,κλείνοντας έξω,την ''δύναμη'' των λέξεων και των μεθόδων της εξουσίας.

                                                                                                 Σ.Α.Μ.Χ.Ο.

Ανακοίνωση από την Σ.Α.Μ.Χ.Ο. για τα γεγονότα στις 13/06.

''Ονειρεύονται διατεταγμένες επαναστάσεις,αρχές σε πλήρη τάξη,αναρχία χωρίς αναταράξεις.Όταν η πραγματικότητα αποκτά μια διαφορετική πτυχή,κραυγάζουν αμέσως για προβοκάτσια και τσιρίζουν μέχρι να ακουστούν από την αστυνομία.Οι επαναστάτες είναι ταπεινοί άνθρωποι.Η επανάσταση όχι.''
A.Bonnano ''Ένοπλη χαρά''

 Στις 13/06 το πρωί υπήρχε προγραμματισμένη εκδήλωση στην πλ. Όλγας,για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ικτίνου,Θεσσαλονίκη και την καταστολή της αριστερής κυβέρνησης.
Για όσους θέλουν να μιλούν για αντισυγκέντρωση,τρανό παράδειγμα,είναι οι τρείς εκδηλώσεις που είχαν γίνει μόλις την προηγούμενη εβδομάδα σχεδόν ταυτόχρονα,εκδήλωση στην πλ. Όλγας από την Σ.Α.Μ.Χ.Ο για την απεργία πείνας στην Χιλή ,συγκέντρωση-μικροφωνική από τους φοιτητές/τριες (μέσα και) ενάντια στο ζόφο της εργασίας
καθώς και

συγκέντρωση και μοτοπορεία για το εργατικό «ατύχημα» στα ΕΛ.ΠΕ. την παρασκευή 5 ιούνη…

 Όπως είχαμε αναφέρει και με προηγούμενα κείμενα,δεν θεωρούμε εχθρούς τους αναρχικούς ή συγκεκριμένες τάσεις,άσχετα αν δεν συμφωνούμε με τις τακτικές κοινωνισμού ή δημόσιων πολιτικών αποκλεισμών.

Έχουμε τονίσει ότι δεχόμαστε οποιονδήποτε αντίλογο ή αντιπαράθεση,ακόμα και σύμπραξη με οποιαδήποτε διαφορετική τάση,μιας και αυτό είναι που συμβάλλει στην πολυμορφία και στην αποτελεσματικότητα του αγώνα.

Οι καλοθελητές-κυνηγοί μαγισσών, που κόβουν και ράβουν προτάσεις από τα κειμενά μας,για να δημιουργήσουν καταστάσεις και να δικαιολογήσουν εχθρικές συμπεριφορές,αποδομούνται πανεύκολα με μία απλή ανάγνωση ολόκληρων των κειμένων,από όποιον ενδιαφέρεται για την συνολική εικόνα.

Εάν υπήρχε η διάθεση αντισυγκέντρωσης,το σίγουρο είναι ότι οι 4 σύντροφοι δεν θα πηγαίναν στην πλατεία χαλαροί και θα υποχωρούσαν με το που έβλεπαν τον κλοιό των 50 ατόμων,που πλησίασε ήρεμα στην αρχή(στην πλειοψηφία τους από άλλες πόλεις) και προσέγγισε με κράνη και παλούκια.

Η ψευδαίσθηση που είχαμε περί γόνιμου διαλόγου,ή για σταμάτημα στον κατήφορο των ψευδών εντυπώσεων και κατηγοριών,σταμάτησε με την επίθεση-ξυλοδαρμό 2 συντροφισσών και ενός συντρόφου και την απόπειρα δημόσιου λυντσαρίσματος του ενός εκ των συντρόφων μας.

Όταν χτυπά ένας ηλίθιος,δεν έχει δύναμη.Όταν χτυπούν 30 ηλίθιοι,είναι εύκολο να αποκρούσεις.Όταν χτυπούν 50 ηλίθιοι σε ενέδρα πλέον,με κρίση συνείδησης,τότε είναι επικίνδυνοι.

Η ψευδαίσθηση της νεοσύστατης ομάδας,με τα ''τέρατα'' ,''εχθρούς του κινήματος'' αποδομείται και αυτή με αναδρομή παλαιότερων εκδηλώσεων ή και προσωπικής συνεισφοράς του καθενός σε εγχειρήματα.

Ο συντροφός μας εδώ και 6 μήνες δέχτηκε άλλες δύο απρόκλητες επιθέσεις,που σκοπό δεν είχαν απλώς την απομόνωση του,αλλά την παραδειγματική του τιμωρία,σε βαθμό βλακείας,μιας και αυτές εαν είχαν επιτύχει θα προκαλούσαν είτε αναπηρία ή κάτι χειρότερο,(ενημερωτικά,χωρίς να θυματοποιούμαστε).

Ο λόγος?Πολιτικός καθότι ενοχλούσε τις δομές και το φοιτητομάζωμα προς απόκτηση πελατείας στα θυγατρικά μαγαζάκια-κολλεκτίβες-συνεταιρισμούς της εκάστοτε κλίκας.Ούτως ή άλλως σε αναλυτικότερα παλιότερα κειμενά τους έχουν εξηγήσει τους πολιτικούς λόγους απομόνωσης και αποκλεισμού,και έχουν δικαιολογήσει βίαιες εκδιώξεις.
 
Οποιοσδήποτε μιλά ανοιχτά για αναρχοπατέρες και ηγεμονικές τάσεις εναλλακτικής εξουσίας,είναι στοχοποιημένος.Όποιος κάνει εκδήλωση,χωρίς την άδεια ή την αναγνώριση,του ''κόσμου του αγώνα'' θα καταστέλλεται.Κι αυτό το δηλώνουμε για να ξέρουν και οι υπόλοιποι σύντροφοι και να προστατευθούν,από τις τακτικές μαφίας των συγκεκριμένων και όσους σχετίζονται με αυτούς.Και είναι και ο κύριος λόγος που γράφεται το παρόν κείμενο.

Η ''απώθηση'',120 ατόμων που βρίσκονταν από νωρίς τριγύρω,σε 4 που έτυχε να φτάσουν πρώτοι στην πλατεία,ο καθένας μπορεί να καταλάβει,ότι γίνεται πανεύκολα,χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.Αντίθετα η κυκλωτική επίθεση με παλούκια και σίδερα,δεν ονομάζεται απώθηση,πόσο μάλλον από ανθρώπους,που τόσα χρόνια αμφισβητούσαν τις συγκρούσεις με μπάτσους και φασίστες.Μάλλον οι εχθροί τους ήταν και είναι άλλοι.

Αυτό δικαιολογεί εν μέρει και την μή επέμβαση των μπάτσων,στον αποκλεισμό του μαγαζιού που διέφυγε ο σύντροφος για την χωροταξική άμυνά του,τους οποίους μπάτσους,τους έχουμε συνηθίσει να εισβάλλουν για ψύλλου πήδημα στην πλ. Όλγας.

Αυτό φαίνεται άσχημο,όταν κάποιος ζητά ''να πάρει θέση ευρύτερα η κοινωνία'',και δεν ξεκαθαρίζει για ποια κομμάτια συγκεκριμένα μιλά.

Ο συντροφός μας,από την άλλη,ακόμα και μετά την απόκρουση των δύο παλαιότερων επιθέσεων,και την απόδραση του από τον δολοφονικό κλοιό των 50,έφυγε απ το μαγαζί,μόνο όταν τον ενημέρωσαν για επέμβαση των μπάτσων,γνωρίζοντας εντούτοις ότι κάποιοι έξω ήθελαν να τελειώσουν αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν πριν από μία ώρα.Εκτός του ότι δεν πιστεύουμε σε δικαιικά συστήματα και τα συναφή,ούτε επιζητούμε προστασία από τους μπάτσους-προστάτες της κοινωνίας,φαντάζεστε οι επιτιθέμενοι,πως θα δικαιολογούσαν διαδικτυακά,την επέμβαση αυτή.

Οι υπόλοιποι που φτάναμε στην πλατεία,(μιας και η εκδήλωση ήταν περίπου για μία ώρα μετά το περιστατικό),ή εμποδιστήκαμε από μπάτσους,ή από την περφρούρηση.Το να φτάσουμε στο μαγαζί ήταν ανέφικτο δεδομένου του αποκλεισμού και της μή επακριβούς γνώσης μας,για την σοβαρότητα του περιστατικού.

Αυτό είναι το πρόσωπο που θέλουν ορισμένοι να δείξουν στην κοινωνία?
Αυτό είναι το παράδειγμα του ''κινήματος'' για την μαζοποίηση των αγώνων?
Αυτή είναι η συμβολή των συγκεκριμένων για την απεμπλοκή των ελεύθερων χώρων από τις ''δικαιολογημένες'' επεμβάσεις καταστολής?

Για τους συγκεκριμένους ανθρώπους είναι πιο εύκολο να ''φορτώνουν'' έναν για όλα όσα έχουν συμβεί,τα οποία ήταν προσωπικές διενέξεις,διάφορων ατόμων,μέσα στα πλαίσια της καθημερινότητας και των παρεξηγήσεων.

Εάν ήταν υπαίτιος όλων αυτών δεν θα εμφανιζόταν ή θα έτρεχε και δεν θα υπερασπιζόταν τον εαυτό του.

Εάν η σύμπραξη επιθυμούσε αντισυγκέντρωση ή μάζεμα στρατού,όπως αναφέρουν πλέον στις τοπικές συζητήσεις-κλάψες,θα προσέγγιζε συντεταγμένα,με μέσα αυτοπροστασίας και όχι καφέδες και φυλλάδια.Και το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα το κάναμε σε αναρχικούς.

Η πορεία των ''αντι-τραμπούκων'' συνεχίστηκε,δεχόμενοι την παρουσία μπάτσων δίπλα τους,κάτι που θα περιμέναμε,ότι με ένα πανελλαδικό κάλεσμα και την αριθμητική υπεροχή και ετοιμότητα,και με βάση την προηγούμενη επίθεση(και τα λεγόμενά τους στην αφίσα του καλέσματος) θα ήταν ανέφικτο και πιθανότατα,θα υπήρχε και σύγκρουση με την αστυνομία..
Ένα πανελλαδικό κάλεσμα που δεν είχε ως εχθρό ούτε τον Γ.Παπανδρέου,ούτε τον Δένδια που εκείνη την ώρα βρίσκονταν στην Πάτρα.

Δεν επιθυμούμε κανενός είδους αλληλεγγύης ή συμπαράστασης κειμένων.

Δεν επιθυμούμε κανενός είδους κροκοδείλιων δακρύων ή θυματοποίησης.

Δεν επιθυμούμε κανενός είδους ''εκδίκησης'' ή ρεβανσισμού.

Οι ελεύθεροι χώροι δεν αναγνωρίζουν νταβατζήδες ή υποστηρικτές καθαρότητας.

Οι στοχοποιήσεις που έγιναν ,έγιναν.Οι δουλειές που χάθηκαν,χάθηκαν.Παρόλαυτα δεν θα ασχοληθούμε με ζόμπι που τρέφονται απο τα ψοφίμια του κομμουνισμού,ή της κοινωνίας τιμωρίας-λυντσαρίσματος.

Το μόνο σίγουρο,είναι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα διαλόγου με το συγκεκριμένο τμήμα του ''κινήματος''.

Δεν είμαστε ούτε θύματα,ούτε ''τραυματισμένοι''.Δεν σταματάμε να έχουμε πολιτικές απόψεις και να τις εκφράζουμε.Δεν θα φύγουμε,ούτε θα δειλιάσουμε,γιατί ποτέ δεν το κάναμε.

Τα περιστατικά αποκλεισμού έχουν ξανασυμβεί σε συντρόφους σε όλη την ελλάδα.

Οι πολιτικές επιθέσεις και πάλι θα αποτύχουν,μέχρι να αποφασίσουν κάποιοι να δεχθούν την διαφορετικότητα,ή να επαναπροσδιορίσουν την πραγματική πολιτική τους ταυτότητα. 

-Δεν είναι η πρώτη φορά που μία συγκέντρωση χαρακτηρίζεται ως προβοκάτσια.Μόλις πριν από δύο χρόνια οι εν λόγω διοργανωτές,καλούσαν αντισυγκέντρωση για τους φασίστες στην Γεωργίου παρά την απόφαση της συνέλευσης παραρτήματος,όταν ο χουντοβουλευτής Αρβανίτης βρισκόταν μόλις ένα στενό κάτω από την Όλγας.Ο κόσμος που αποφάσισε να κάνει αντισυγκέντρωση στην Όλγας,χαρακτηρίστηκε ώς ''διασπαστική τάση'',παρόλο που ήταν κατά πολύ περισσότερος αριθμητικά απ αυτούς που διάλεξαν να αντισυγκεντρωθούν 200μέτρα μακριά.
-Αυτό το κείμενο είναι και η τελευταία μας ασχολία με το διαδικτυακό ξεκατίνιασμα.Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες λέπτομέρειες,ας ασχοληθεί με κάτι πιο εποικοδομητικό.
-Ξαφνικά τα σχόλια ενεργοποιήθηκαν ξανά.Η ώρα της μάσκας του καλού συντρόφου(που χτυπά ύπουλα) έφτασε.Μέχρι να ξαναβυθιστεί η μάζα των θεατών στην λήθη και να δοθεί το έναυσμα.
-Είναι τουλάχιστον απαράδεκτο για αναρχικούς,να δικαιολογείται το συμβάν,με κείμενα μάλιστα που αναλύουν και επιδίδονται σε ψέμματα και υποθέσεις τύπου ΟΠΚΕ(λχ το κάναμε για να προλάβουμε κτλ,υπαίτιος-ηθικός αυτουργός).
-Τα ψεύδη συνεχίζονται στα τοπικά καφενεία,συνάξεις.Κανείς δεν ήταν,κανείς δεν είδε,κανείς δεν άκουσε.'Αλλωστε άλλη μία διαφορά μας με τους ''νεκροζώντανους'',είναι ότι εμείς παραδεχόμαστε ελλείψεις και λάθη και ζούμε με αυτά. Οι επικίνδυνοι ψεύτες,έχουν χάσει το μπούσουλα,δεν θα απορήσουμε αν ακουστεί κιόλας γι ακόμη μία φορά,ότι αμύνθηκαν. 

Χαιρετίζουμε και αγκαλιάζουμε όλους τους ''λύκους'' που δεν διάλεξαν το ''κοπάδι'' και δεν γονατίζουν.

                                       Σύμπραξη Αναρχικών Μηδενιστών Χαοτικών πλ.Όλγας

Εμφιλοχωρώντας

 Στάλθηκε στο ''Λύκοι Του Νότου''

Πρόσφατα, είχε διατυπωθεί από το εγχείρημα αντιπληροφόρησης «Ζagovor na ednakvite» -κατά την γνώμη μου σωστά-, η απορία για το πώς οι διαφορετικές αναρχικές τάσεις, εκ των οποίων πολλές σε αντιπαράθεση μεταξύ τους, μπορούν να συνυπάρχουν στα ίδια μέσα αντιπληροφόρησης.

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί εδώ ότι κάθε προσπάθεια ενάντια στην κυριαρχία και την καταστολή μπορεί να επιτρέψει, υπό όρους, την περιοδική συνύπαρξη, ίσως και δράση, διαφορετικών ρευμάτων/τάσεων. Φαίνεται όμως ότι η διαφορετική μεθοδολογία δράσης συνεχίζει να αποτελεί ένα αγεφύρωτο χάσμα που δυστυχώς (ή ευτυχώς) αποσπά συγκεκριμένες τάσεις από το αναρχικό πρόταγμα (που δεν πιστεύω ότι ανήκαν ποτέ) και τις ξε-χωρίζει εντάσσοντάς τες στο ιδεολογικό ελευθεριακό πάνθεον, απομειωμένες από τυχόν συγκρουσιακά εργαλεία.

Η περιθωριοποίηση της απεργίας πείνας του Σπύρου Μάνδυλα, η απουσία μηδενιστικών και εξεγερτικών βιβλίων και φυλλαδίων σε αναρχικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, η προώθηση της κομμουνιστοποίησης, η επαναλαμβανόμενη κριτική σε βίαιες πράξεις αντίδρασης, δεν διευρύνει μονάχα αυτό το χάσμα. Σε συνάφεια με ιδέες που εκφράζονται εντονότατα από διάφορες αντιεξουσιαστικές και ελευθεριακές κινήσεις, τον τελευταίο καιρό, συνυφαίνουν μια συγκεκριμένη διαδικασία εκπλήρωσης του αναρχικού προτάγματος διαμέσου μιας προσπάθειας αναθεώρησης ιδεών, εργαλείων και στόχων.

Προσπαθούν να διαμορφώνουν έτσι ένα αναρχικό(;) επαναστατικό υποκείμενο, αναιρώντας την εξεγερτική του (αλλά και ατομική του) υπόσταση, ικανό να αποδέχεται ως αναγκαιότητα τον συμβιβασμό και την αυταπάτη για συμμαχίες με αριστερές δυνάμεις.

Η πρόταση επανοργάνωσης και δημιουργίας μιας ευρύτερης πλατφόρμας (ΑΚ) χρησιμοποιείται με στόχο μια πλασματική αλλά και ανέφικτη ποσοτικοποίηση των δυνάμεων και εδράζεται στην αναρχοκομμουνιστική χροιά του παραδείγματος του ’36. Το τελευταίο με τη σειρά του απολαμβάνει ιδιαίτερο βάρος ως μοντέλο πραγματιστικής διαχείρισης της εξουσίας, κάτι που οι εν λόγω κινήσεις φαίνεται να έχουν ως απώτερο στόχο.

Καθόλου περίεργο λοιπόν το γεγονός ότι ζητούν και καλούν σε μια αναθεώρηση των εκλογών ως εργαλείο και της ψήφου ως τακτικό όπλο (Βλ. Ευτοπία). Είναι σαφέστατη εδώ η προσπάθεια αναθεώρησης της αποχής και η κλήση συμμετοχής -συντρόφων και μη- στο κατάπτυστο αυτό εργαλείο της αστικής δημοκρατίας (και όχι μόνο). Εκλαμβάνουν προφανώς την Αναρχία ως αυτοοργάνωση με άμεση δημοκρατία και συνεργατική οικονομία(λ.χ. Γ.Λιερός) είτε ως τρόπο ζωής (λ.χ. C.Taibo) είτε ως αλληλεγγύη ή ισότητα. Πάντως όχι ως ελευθερία (βλ. Κ.Γαλανόπουλος). Είναι τόσο λογική όσο και αληθινή λοιπόν η δήλωση ότι: «το ελευθεριακό κίνημα είναι ένα ανάχωμα εναντίον του μηδενισμού και της ανομικής κατάρρευσης» (Γ.Λιερός).

Ο αναρχομηδενισμός αλλά και ο εξεγερτισμός έχουν αφετηρία τη ζωτική παρόρμηση της πολυεπίπεδης καταστροφής της εξουσίας στο τώρα. Δεν έχουν ως απώτερο στόχο την δύναμη, ούτε σαγηνεύουν με κάποια εγγύηση ως προς το μέλλον. Γι αυτό και ο Νίτσε τρόμαζε με την θέλησή τους για καταστροφή. Κατανοούσε την δυναμική όλων αυτών των «παρακμιακών» που θέλουν να αποκαθηλώσουν την «υγιή», δυνατή και εύρωστη κοινωνία. Παρερμήνευε βέβαια την οντολογική τους αρχή νομίζοντας πως εποφθαλμιούν την δύναμη. Η θέλησή τους όμως δεν ήταν για δύναμη, δηλαδή για κάτι διαφορετικό από εκείνο που ήταν, μια ψευδαίσθηση απόκτησης, αλλά μονάχα για καταστροφή. Το ίδιο τρομάζουν οι διάφορες αναρχικές τάσεις (κοινωνικός αναρχισμός, αναρχοσυνδικαλισμός, αναρχοκομμουνισμός) με αυτό το «παιχνίδι» καταστροφής, δηλαδή με το ευχάριστο πράττειν στο τώρα, απομονώνοντας όσο μπορούν τον αναρχομηδενισμό και τον εξεγερτισμό (χωρίς οι τελευταίοι να επιζητούν τυχόν συνεργασίες ή συμπορεύσεις).

Η υψηλότητα όμως της παρόρμησης μπορεί να αντέχει σε κάθε προσπάθεια αποκαθήλωσης. Είναι εκείνη που σε ξυπνάει, που σε μεταβάλλει, που σε σπρώχνει στο δρόμο, που σε οπλίζει, που σου τραβάει την σκανδάλη, χωρίς κανόνες, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς αύριο.

Παρόλαυτα, και με αφορμή τα τελευταία επεισόδια στην Πάτρα, τις λεπτομέρειες των οποίων δεν γνωρίζω, πιστεύω ότι η βίαιη αντιπαράθεση μεταξύ αναρχικών τάσεων αποπροσανατολίζει τους συντρόφους εκατέρωθεν και τους συμπαρασύρει σε μια αντιπαράθεση που ευνοεί μονάχα την εξουσία. Τα αδέρφια, έστω κι αν είναι μακρινά, έστω κι αν έχουν διαφορετικές ρυτίδες, παραμένουν αδέρφια.

«Εμείς εμφιλοχωρούμε στη νύχτα, εκεί όπου όλα αποσυνθέτονται, και τώρα πια δεν κοιτάμε πίσω, εκεί όπου τα φώτα σβήνουν δια παντός. Είμαστε μόνοι με τις δικές μας ιδέες και τα δικά μας έργα, στο έλεος της δικιάς τους κοινής ασυμμετρίας. Ωστόσο χρειάζεται να προχωρήσουμε, δεν μπορούμε να σταματήσουμε και όταν βραδυπορούμε είναι η ίδια η περπατησιά που μας σέρνει». A.Caraco

                           Νικόλας Νεσσούνος

                                      15/6/2015

Αποχώρηση δυο ατομικοτήτων από τη Σ.Α.Μ.Χ.Ο.

Δεν θεωρούμε πλέον τους εαυτούς μας κομμάτι της Σύμπραξης και αυτό γίνεται εξαιτίας των τελευταίων γεγονότων στην Πάτρα.

Ποτέ δεν επιθυμούσαμε τέτοιου είδους εξελίξεις,αντίθετα ήταν κάτι που προσπαθούσαμε να αποτρέψουμε.Δυστυχώς ο αποπροσανατολισμός, από τον πόλεμο ενάντια στο κράτος και τους θεσμούς του ,οδήγησε σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις το χώρο, με θύματα όλους τους αναρχικούς. Ανεύθυνα παιχνίδια στοχοποίησαν κόσμο,ανάμεσά τους και εμάς. Το θέμα που μας αφορά θα το λύσουμε μόνοι μας και δεν θέλουμε καμια προσφορά βοήθειας από πουθενά.

Η ενότητα , κάτω από το πρίσμα της ανοιχτής συνεννόησης και της ανεκτικότητας , ήταν και παραμένει πάντα η βασική μας θεώρηση. Συνεχίζουμε , όπως πάντα , την παρουσία μας στους αγώνες για την λευτεριά μέχρι την ώρα που όλοι περιμένουμε. Θα μας βρείτε στους αγώνες και στα οδοφράγματα.
Τέλος ,αναγνωρίζουμε τη συμβολή του συντρόφου-μα πάνω απ'όλα φίλου-στο σταμάτημα του κατήφορου.

Ενημέρωση για την επίθεση που δέχθηκαν οι 4,στην πλατεία Όλγας.

Σύντομη ενημέρωση για τα γεγονότα στις 13/06 το πρωί,από τους 4 συντρόφους που δέχθηκαν επίθεση


 Στις 13/06 το πρωί κατεβήκαμε στην πλατεία Όλγας για την εκδήλωση,για τα γεγονότα της Ικτίνου και τους ελεύθερους χώρους.Κατεβήκαμε νωρίτερα απο την επίσημη ώρα,περιμένοντας τους υπόλοιπους συντρόφους.

Με το που φτάσαμε στην πλατεία,χαλαροί και τελείως ανυποψίαστοι,αντικρύσαμε μία μεγάλη ομάδα ατόμων,να φοράει κράνη και κρατώντας παλούκια στα χέρια να έρχονται προς το μέρος μας.Μείναμε στο σημείο γιατί πιστέψαμε ότι θα γίνει κάποιος διάλογος(δεν φανταστήκαμε αυτό που θα επακολουθούσε γιατί ούτε και οι προθέσεις μας ήταν τέτοιες).

Χωρίς προειδοποίηση,κυκλώσαν σε δευτερόλεπτα τουλάχιστον 50 άτομα,τον ένα συντροφό μας και αρχίσαν να τον χτυπούν με τα παλούκια κυρίως στο κεφάλι και στο υπόλοιπο σώμα.Οι υπόλοιποι(2κοπέλες και 1 άντρας) που προσπαθήσαμε να ηρεμήσουμε την κατάσταση και όντας ακιντηοποιημένοι,δεχθήκαμε και εμείς επίθεση στα πόδια και στο υπόλοιπο σώμα.

Ο κλοιός των 50 ατόμων προσπάθησε να ρίξει κάτω τον συντροφό μας,ο οποίος στάθηκε στο ύψος του και κατάφερε να σπάσει τον κλοιό και να διαφύγει σε κοντινό μαγαζί,φέροντας ήδη πολλαπλά τραύματα και αιμορραγία σε κεφάλι και σώμα.

Εκείνη την ώρα στο σημείο μαζεύτηκαν παραπάνω άτομα με κράνη,ενώ πολλοί εμποδίζαν τους υπόλοιπους συντρόφους μας,που ερχόνταν για την εκδήλωση,να προσεγγίσουν την πλατεία.
Επίσης καταφθάνοντας το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που ειδοποίηθηκε από το μαγαζί που κατέφυγε ο σύντροφός μας,δεν μπορούσε να προσεγγίσει το σημείο,εμποδιζόμενο απο τους ίδιους.Μετά από μία ώρα το ασθενοφόρο κατάφερε να προσεγγίσει το μαγαζί και ο συντροφός μας,αφού ενημερώθηκε από τον ιδιοκτήτη,ότι αν δεν φύγει θα αναγκαστεί να ειδοποιήσει τους μπάτσους,περπάτησε προς το σημείο.

Αντικρύζοντας έξω τους υπόλοιπους,(οι οποίοι μόλις του είχαν επιτεθεί), τους χαμογέλασε,και αυτό ήταν και που προκάλεσε την άμεση εκτόξευση απειλών και προσπάθεια ακινητοποίησης του ασθενοφόρου με το που μπήκε μέσα.


-Ο σύντροφος παρέμεινε στο νοσοκομείο,4 ώρες,για να του κάνουν κάποια ράμματα στο κεφάλι και τις απαραίτητες εξετάσεις και μετά αποχώρησε.Οι υπόλοιποι-ες φέρουν κάποιους μώλωπες.

-Στο σημείο της επίθεσης, χάθηκε μία τσάντα η οποία περιείχε 47 κείμενα για την εκδήλωση,κλειδιά,χρήματα και προσωπικά αντικείμενα.